خلاصه مطالعه در انتظار انتشار است.
مطالعه چکیده کامل
درمان اصلی اسکیزوفرنی، داروهای آنتیسایکوتیک است. این داروها معمولا به صورت خوراکی تجویز میشوند، اما تعیین میزان پایبندی به مصرف دارو از این طریق ممکن است دشوار باشد. مشکلات مربوط به پایبندی به درمان رایج هستند. توسعه تزریقهای دپو (depot) در دهه 1960 باعث استفاده گسترده از دپوها به عنوان وسیلهای برای درمان نگهداری طولانیمدت شد. هالوپریدول دکانوات (haloperidol decanoate) یکی از داروهای دپو (depot) موجود در شیوه بالینی است.
اهداف
ارزیابی تاثیرات هالوپریدول دکانوات در مقایسه با داروهای آنتیسایکوتیک خوراکی و دیگر داروهای آنتیسایکوتیک دپو در مدیریت بالینی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی از نظر پیامدهای بالینی، اجتماعی و اقتصادی.
روشهای جستوجو
کارآزماییهای مرتبط با جستوجو در Biological Abstracts (1982-1998)؛ کتابخانه کاکرین (شماره 2، 1998)، پایگاه ثبت گروه اسکیزوفرنی در کاکرین (جون 1998)؛ EMBASE (1980-1998)؛ MEDLINE (1966-1998) و PsycLIT (1974-1998) شناسایی شدند. منابع تمام کارآزماییهای شناساییشده نیز برای یافتن مطالعات بیشتر بررسی شدند.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازیشده مرتبط، با تمرکز بر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی که در آنها هالوپریدول دکانوات، داروهای آنتیسایکوتیک خوراکی یا دیگر داروهای دپو مقایسه شدند. پیامدهایی مانند مرگومیر، تغییر بالینی معنیدار در عملکرد کلی، وضعیت روانی، عود، بستری شدن در بیمارستان، عوارض جانبی و قابلیت پذیرش درمان بررسی شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
مطالعات به روش قابل اعتمادی انتخاب شده، کیفیت آنها ارزیابی شده و دادهها استخراج شدند. برای دادههای دوحالتی (dichotomous data)، نسبت شانس (OR) منتل-هنزل (Mantel-Haenszel) با 95% فواصل اطمینان (CI) تخمین زده شدند. در جایی که امکانپذیر بود، تعداد افراد مورد نیاز برای درمان (numbers needed to treat; NNT) محاسبه شد. آنالیز براساس قصد درمان (intention-to-treat; ITT) انجام شد. دادههای پیوسته (continuous data) نرمال با استفاده از تفاوت میانگین وزندهیشده (WMD) بهدست آمدند. دادههای مقیاس فقط برای ابزاری ارائه شدند که به سطوح از پیش مشخصشده کیفیت دست یافتند.
نتایج اصلی
در مقایسه هالوپریدول دکانوات در مقابل دارونما (placebo)، دو مطالعه کوچک گزارش دادند که افراد بسیار کمتری در گروه دپو زودتر از موعد مقرر مطالعه را ترک کردند (OR: 0.09؛ 95% CI؛ 0.03 تا 0.21، NNT: 2؛ 95% CI؛ 1 تا 3) یا هیچ بهبودی مهمی را در وضعیت روانی خود نداشتند (OR: 0.04؛ 95% CI؛ 0.01 تا 0.15). Zississ (1982) گزارش داد افرادی که هالوپریدول دکانوات مصرف کردند به داروهای آنتیسایکوتیک کمتری نیاز داشتند (OR: 0.14؛ 95% Cl؛ 0.04 تا 0.55، NNT: 2؛ 95% Cl؛ 1 تا 5).
در یک کارآزمایی، هالوپریدول دکانوات با هالوپریدول خوراکی مقایسه شد که هیچ تفاوتی را در ادراک کلی، وضعیت روانی یا عوارض جانبی نشان نداد (Zuardi 1983؛ n=22). در این مطالعه، تبعیت از درمان گزارش نشد. هشت کارآزمایی، هالوپریدول دکانوات را با دیگر نورولپتیکهای دپو مقایسه کردند و باز هم هیچ تفاوتی را در پیامدهای مرگومیر، ادراک کلی، وضعیت روانی، رفتار یا عوارض جانبی مشاهده نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
هالوپریدول دکانوات در مقایسه با دارونما ممکن است تاثیر قابل توجهی در بهبود نشانهها و رفتار مرتبط با اسکیزوفرنی داشته باشد، اما دادهها بهطور قابل توجهی پراکنده هستند.
هیچ تفاوت قابل تشخیصی میان فرم دپو هالوپریدول و معادل خوراکی آن وجود ندارد. برای کسانی که نیاز و تمایل به مصرف دارو دارند، روش مصرف آن به انتخاب فردی و قضاوت بالینی بستگی دارد. از آنجاکه تفاوت بارزی میان هالوپریدول دکانوات و دیگر داروهای دپو وجود ندارد، انتخاب داروی دپو میتواند به صورت فردی تنظیم شده و ترجیح بیمار اعمال شود.
برای مقایسه هالوپریدول دکانوات با دیگر داروهای دپو، کارآزماییهای تصادفیسازیشدهای که بهخوبی انجام و گزارش شوند، مورد نیاز است، اما مقایسه هالوپریدول دکانوات با داروهای آنتیسایکوتیک خوراکی در اولویت قرار دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
