بستن لولههای رحم یا عقیمسازی یک روش رایج برای تنظیم باروری است. این جراحی معمولا با استفاده از روشهای زیر انجام میشود: مینیلاپاروتومی (از طریق یک برش کوچک در شکم)، لاپاروسکوپی (جراحی «سوراخ کلید» - از طریق لولهای که از طریق ناف یا یک برش بسیار کوچک وارد میشود)، یا کولدوسکوپی (culdoscopy) (با استفاده از یک لوله، اما از طریق واژن). نتایج این مرور نشان دادند که در مجموع، لاپاروسکوپی عوارض کمتری نسبت به مینیلاپاروتومی دارد، اما تجهیزات گرانقیمتتر و مهارتهای بیشتری را میطلبد. کولدوسکوپی میزان عوارض بالاتری دارد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
در کشورهای صنعتی، عقیمسازی معمولا با لاپاروسکوپی انجام میشود. در شرایطی که منابع برای خرید و نگهداری تجهیزات لاپاروسکوپی محدود است، مینیلاپاروتومی هنوز هم میتواند رایجترین رویکرد باشد. مزایا و معایب انجام عقیمسازی به روش لاپاروسکوپی در مقایسه با مینیلاپاروتومی بهطور سیستماتیک ارزیابی نشدهاند. روش ایدهآل، روشی است که بسیار موثر، اقتصادی، قابل انجام بهصورت سرپایی، با امکان از سرگیری سریع فعالیتهای عادی و ایجاد اسکار حداقل یا نامرئی باشد. این مرور، روشهای ورود به حفره شکمی را از طریق دیواره شکم، صرفنظر از تکنیک مورد استفاده برای عقیمسازی لولهای، بررسی میکند.
اهداف
مقایسه عقیمسازی لولهای به روش لاپاروسکوپی با مینیلاپاروتومی از نظر عوارض و مرگومیر ناشی از جراحی. کارآزماییهایی که لاپاروسکوپی یا مینیلاپاروتومی را با کولدوسکوپی (culdoscopy) مقایسه کردند نیز وارد شدند.
روشهای مختلف مورد استفاده برای قطع لولههای فالوپ باز و مقایسه اشکال مختلف بیهوشی در مرورهای مختلف بررسی خواهند شد.
روشهای جستوجو
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) با استفاده از استراتژی جستوجوی سازمان همکاری کاکرین (Cochrane Collaboration) شناسایی شدند. فهرست منابع کارآزماییهای شناساییشده جستوجو شدهاند.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده که لاپاروسکوپی، مینیلاپاروتومی و/یا کولدوسکوپی را برای عقیمسازی لولهای مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
کارآزماییها از نظر کیفیت روششناسی (methodology) و مناسب بودن برای ورود به مطالعه، ارزیابی شدند. دادهها توسط دو نویسنده بهطور جداگانه، استخراج شدند. نتایج برای پیامدهای دوحالتی (dichotomous outcomes) در قالب نسبت شانس و برای پیامدهای پیوسته (continuous outcomes) در قالب تفاوت میانگین وزندهیشده گزارش میشوند.
نتایج اصلی
شش کارآزمایی در این مرور وارد شدند.
مینیلاپاروتومی در مقایسه با لاپاروسکوپی: هیچ تفاوتی در میزان عوارض عمده میان دو گروه دیده نشد. عوارض خفیف در گروه لاپاروسکوپی بهطور قابل توجهی کمتر رخ دادند (Peto OR: 1.89؛ 95% CI؛ 1.38 تا 2.59). مدت زمان جراحی با لاپاروسکوپی کوتاهتر بود (WMD: 5.34؛ 95% CI؛ 4.52 تا 6.16).
مینیلاپاروتومی در مقایسه با کولدوسکوپی: عوارض عمده در روش کولدوسکوپی در مقایسه با مینیلاپاروتومی بیشتر بودند (Peto OR: 0.14؛ 95% CI؛ 0.02 تا 0.98). مدت زمان جراحی با کولدوسکوپی کوتاهتر بود (WMD: 4.91؛ 95% CI؛ 3.82 تا 6.01).
لاپاروسکوپی در مقایسه با کولدوسکوپی: در یک کارآزمایی که دو مداخله را مقایسه کرد، هیچ تفاوت معنیداری میان گروهها از نظر عوارض عمده وجود نداشت. تعداد بسیار بیشتری از زنان از عوارض خفیف ناشی از کولدوسکوپی رنج بردند (Peto OR: 0.20؛ 95% CI؛ 0.05 تا 0.77).
نتیجهگیریهای نویسندگان
به نظر میرسد عوارض عمده، پیامد نادری برای هر دو روش لاپاروسکوپی و مینیلاپاروتومی باشد. ترجیح شخصی زن و/یا جراح میتواند در انتخاب تکنیک موثر باشد. پیشاز اجرای تکنیکهای آندوسکوپی در محیطهایی با منابع محدود، باید جنبههای عملی در نظر گرفته شوند. انجام کولدوسکوپی توصیه نمیشود زیرا میزان عوارض بالاتری دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
