هیچ شواهدی وجود ندارد که تجویز دیگوکسین به نوزادان مبتلا به سندرم زجر تنفسی نوزادان کمک میکند.
گاهی ریههای نوزاد تازه متولد شده به درستی منبسط نمیشوند. این وضعیت اغلب در نوزادان نارس (متولدین پیشاز 34 هفتگی) شایع بوده و به عنوان سندرم زجر تنفسی (RDS) شناخته میشود. نارسایی احتقانی قلب ممکن است منجر به تجمع مایع در ریهها شود و به ایجاد RDS کمک کند. داروی دیگوکسین برای نارسایی احتقانی قلب استفاده شده و برای RDS نیز پیشنهاد شده است. این مرور هیچ شواهدی را از کارآزماییها پیدا نکرد، مبنی بر اینکه دیگوکسین نارسایی احتقانی قلب را کاهش میدهد، از بروز RDS پیشگیری میکند یا پیامد نوزادان نارس مبتلا به RDS را بهبود میبخشد.
مطالعه چکیده کامل
lendrum در سال 1955 اظهار داشت که ادم ریوی ثانویه به نارسایی احتقانی قلب ممکن است در سندرم زجر تنفسی نوزادان (RDS) نقش داشته باشد. براساس این فرضیه، محققان شروع به استفاده از گلیکوزیدهای دیژیتال برای بهبود انقباض میوکارد و کاهش نارسایی احتقانی قلب کردند. نخستین استفاده از گلیکوزیدهای دیژیتال در نوزادان مبتلا به RDS توسط Stahlman در سال 1959 گزارش شد. Stahlman در یک کارآزمایی کنترلنشده با دیژیتال در نوزادان مبتلا به RDS، کاهش مرگومیر را گزارش کرد.
اهداف
ارزیابی تاثیر دیگوکسین بر مرگومیر در نوزادان نارس در معرض خطر یا مبتلا به RDS.
روشهای جستوجو
جستوجوها در کارآزماییهای پریناتال بانک اطلاعاتی آکسفورد، Medline (اصطلاحات MeSH: دیگوکسین؛ محدودیتها: گروههای سنی، نوزادان تازه متولد شده؛ نوع انتشار، کارآزمایی بالینی)، مرورهای قبلی شامل ارجاعات متقابل، چکیدهها، مجموعه مقالات کنفرانسها و سمپوزیومها، متخصصان خبره و جستوجوی دستی در مجلات انگلیسیزبان انجام شدند.
این مطالعه در دسامبر 2008 بهروزرسانی شد، جستوجو گسترش یافت و Medline؛ CINHAL و Embase (اصطلاحات MeSH و کلمات متن: دیگوکسین یا دیژیتال؛ محدودیتها: گروه سنی، همه نوزادان؛ نوع انتشار: کارآزمایی بالینی) را نیز شامل شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده و شبه-تصادفیسازیشده و کنترلشده در مورد استفاده از دیگوکسین در پیشگیری یا درمان RDS در این بررسی اجمالی گنجانده شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادههای مربوط به پیامدهای بالینی توسط یکی از نویسندگان مرور (RS) از گزارشهای کارآزمایی استخراج شده و توسط نویسنده دوم مرور (EO) بررسی شد. دادهها طبق استانداردهای گروه مروری نوزادان در کاکرین آنالیز شدند.
نتایج اصلی
دو کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده، تاثیرات دیگوکسین را در پیشگیری و درمان RDS بررسی کردند. هیچ بهبودی در وضعیت تنفسی یا مرگومیر مشاهده نشد. متاآنالیز تاثیر دیگوکسین تجویزشده برای نوزادان در معرض خطر یا مبتلا به RDS بر مرگومیر، هیچ مزیتی را از درمان با دیگوکسین نشان نمیدهد (نسبت خطر معمول: 1.27؛ 95% CI؛ 0.78 تا 2.07؛ تفاوت خطر معمول: 0.06؛ 95% CI؛ 0.06- تا 0.17).
نتیجهگیریهای نویسندگان
اگرچه اختلالات همودینامیک در پاتوژنز کلی سندرم زجر تنفسی نقش دارند، به نظر نمیرسد سهم خاص نارسایی احتقانی قلب در مراحل اولیه (که با مجرای شریانی باز قابل توجه از نظر همودینامیکی، مرتبط نیست) عامل مهمی در RDS باشد. درمان با دیگوکسین در نوزادانی که صرفا مبتلا به RDS هستند، ارزش اثباتشدهای ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
