شواهد کافی برای نشان دادن هرگونه تفاوتی در تاثیر لولهگذاری از راه بینی در مقایسه با لولهگذاری از راه دهان برای تهویه مکانیکی نوزادان تازهمتولدشده در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان وجود ندارد. نوزادان بستری در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان اغلب برای تنفس به کمک نیاز دارند، گاهی از طریق دستگاه تنفس مصنوعی (ونتیلاتور). هوا بهصورت مکانیکی از طریق لولهای که در دهان یا بینی آنها قرار داده میشود (لولهگذاری داخل نای) به ریههای آنها پمپ میشود. ممکن است عمل جاگذاری با شکست مواجه شود و مشکلاتی از جمله انسداد لوله یا راه هوایی نوزاد، اندازه نامناسب لوله یا آسیبدیدگی ناشی از وجود لوله ایجاد شوند. عوارض ناشی از لولهگذاری داخل نای میتواند عوارض جانبی جدی را برای نوزاد مانند مشکلات قلبی و تنفسی نیز داشته باشد. این مرور شواهد کافی را از کارآزماییها برای نشان دادن هرگونه تفاوت در تاثیر لولهگذاری از طریق بینی در مقایسه با دهان نیافت. انجام پژوهشهای بیشتر در این زمینه مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
لولهگذاری داخل تراشه (endotracheal intubation) یک اقدام بالینی رایج در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان است. انتخاب مسیر دهانی یا بینی برای لولهگذاری معمولا توسط رویه معمول یک موسسه تعیین میشود. روش لولهگذاری برای هر دو مسیر دهانی و بینی میتواند با عوارضی همراه باشد. این مرور سیستماتیک برای مقایسه عوارض هر دو روش انجام شد.
اهداف
هدف از این مرور، مقایسه عوارض مرتبط با لولهگذاری از طریق بینی با عوارض مرتبط با لولهگذاری از طریق دهان برای تهویه مکانیکی در نوزادان تازهمتولدشده بود.
روشهای جستوجو
از روشهای جستوجوی استاندارد گروه مرور نوزادان در کاکرین، همانطور که در کتابخانه کاکرین شرح داده شد، استفاده شد. این شامل جستوجو در بانک اطلاعاتی کارآزماییهای پریناتال آکسفورد، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL، کتابخانه کاکرین، شماره 3، 2006)، MEDLINE (از ژانویه 1996 تا جولای 2006، همه زبانها)، EMBASE (از 1988 تا جولای 2006) و CINAHL (از 1982 تا جولای 2006)، مطالعات مروری قبلی شامل ارجاعات متقابل و چکیدهها بود. فراخوانی برای یافتن کارآزماییهای منتشرنشده، ارائههای انجامشده در کنفرانسها و کارآزماییهای در حال انجام در سرورهای فهرست، NICU-NET و Neonatal Talk، ثبت شد.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهایی وارد شدند که از تخصیص تصادفی یا شبه-تصادفی بیماران به مسیر لولهگذاری بینی یا دهانی استفاده کردند. کیفیت و واجد شرایط بودن مطالعه توسط هر نویسنده بهطور مستقل از هم ارزیابی شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
برای ارزیابی کیفیت روششناسی (methodology) مطالعات واردشده، از روش استاندارد سازمان همکاری کاکرین (Cochrane Collaboration) و گروه مرور نوزادان استفاده شد.
کیفیت روششناسی هر مطالعه توسط نویسنده دوم مرور که از نویسندگان و موسسات مطالعه بیاطلاع بود، بررسی شد.
هر نویسنده مرور، دادهها را پیشاز مقایسه و حل اختلافات، بهطور جداگانه استخراج کرد.
روش استاندارد گروه مرور نوزادان برای اندازهگیری تاثیر مسیرهای مختلف لولهگذاری، با استفاده از نسبت خطر (relative risk) و 95% فواصل اطمینان (CI) استفاده شد.
نتایج اصلی
فقط دو کارآزمایی تصادفیسازیشده واجد شرایط یافت شدند. دادههای این دو کارآزمایی تفاوت معنیداری را میان مسیر دهانی و بینی برای لولهگذاری در نوزادان تحت تهویه مکانیکی نشان ندادند. میزان شکست در لولهگذاری از طریق بینی در یک مطالعه بالاتر بود. یک مطالعه نشان داد که آتلکتازی پساز خارج کردن لوله داخل تراشه، در نوزادانی با وزن کمتر از 1500 گرم که از طریق بینی لولهگذاری داشتند، بیشتر رخ داد.
نرخ قرارگیری نادرست لوله در لولهگذاری اولیه، خارج شدن تصادفی لوله تراشه، انسداد لوله تراشه، لولهگذاری مجدد پساز خارج کردن لوله تراشه، سپتیسمی، عفونت بالینی و ترومای موضعی (سائیدگی بینی یا شیار کام) در دو گروه تفاوت معنیداری نداشتند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
آتلکتازی پساز خارج کردن لوله داخل تراشه ممکن است پساز لولهگذاری بینی، بهویژه در نوزادانی با وزن بسیار کم هنگام تولد، بیشتر رخ دهد. به نظر نمیرسد که یک مسیر لولهگذاری بر دیگری ارجحیت داشته باشد. نیاز به انجام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده بیشتری با تعداد بیشتری از نوزادان وجود دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
