از قرن 18 میلادی، از طلای تزریقی برای درمان بیماریهای مختلفی استفاده شده است. این مرور شامل چهار کارآزمایی و 415 بیمار بود. بیمارانی که تزریق طلا را دریافت کردند، در مقایسه با بیماران گروه دارونما (placebo)، 30% کمتر دچار تورم مفاصل شدند. همچنین در بیمارانی که تزریق طلا را دریافت کردند، بهبودیهایی در آزمایش خون و ارزیابیهای بیمار و پزشک مشاهده شد. 22% از بیماران تحت درمان با طلای تزریقی در مقایسه با 4% از بیمارانی که دارونما مصرف کردند، بهدلیل سمیّت درمان از گروه درمانی خود خارج شدند.
اگرچه استفاده از طلای تزریقی میتواند بهدلیل بروز آسیبهای جدی محدود شود، از نظر بالینی و آماری در درمان کوتاهمدت بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید، فواید مهمی دارد.
مطالعه چکیده کامل
ترکیبات طلا از قرن 18 در چندین بیماری (سل، لوپوس ولگاریس، اندوکاردیت باکتریایی و غیره) استفاده شدهاند. بااینحال، در دهه گذشته استفاده از طلای تزریقی برای درمان آرتریت روماتوئید بهطور قابل توجهی کاهش یافته و مفید بودن بالینی آن مورد تردید است.
اهداف
برآورد فواید کوتاهمدت و خطر عوارض جانبی طلای تزریقی برای درمان آرتریت روماتوئید.
روشهای جستوجو
با استفاده از روشهای جستوجوی توسعهیافته توسط سازمان همکاری کاکرین (Cochrane Collaboration) (Dickersin 1994)، در پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه عضلانیاسکلتی در کاکرین و MEDLINE تا جولای 1997 جستوجو کردیم. این جستوجو با بررسی کتابشناختی (bibliography) در فهرست منابع کارآزماییهای بازیابیشده از طریق جستوجوی الکترونیکی، تکمیل شد. برای یافتن مقالات منتشرشده و منتشرنشده بیشتر، با متخصصان کلیدی در این حوزه تماس گرفته شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده (randomized clinical trials; RCT) وارد شدند که طلای تزریقی را در مقابل دارونما (placebo) در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
کیفیت روششناسی (methodology) RCTها توسط دو نویسنده (MS؛ BS) ارزیابی شد (kappa=1.0). معیارهای پیامد آرتریت روماتوئید توسط دو نویسنده از مقالات برای نقطه پایانی (endpoint) 6 ماه به دست آمدند. دادههای کافی برای انجام یک آنالیز تجمعی از تعداد مفاصل متورم، ارزیابی کلی پزشک، ارزیابی کلی بیمار و سرعت رسوب گلبولهای قرمز (ESR) جمعآوری شدند. نتایج بهصورت تفاوت میانگین وزندهیشده استانداردشده برای مفاصل متورم و ارزیابیهای کلی و تفاوت میانگین وزندهیشده برای ESR آنالیز شدند. سمیّت ناشی از درمان با بررسی نسبت شانس تجمعی برای موارد انصراف از درمان، ارزیابی شد. ناهمگونی (heterogeneity) با استفاده از تست chi-square تخمین زده شد. در کل، از مدل اثرات ثابت (fixed effects) استفاده شد.
نتایج اصلی
چهار کارآزمایی و 415 بیمار وارد شدند. هنگام مقایسه طلای تزریقی با دارونما، یک مزیت آماری معنیدار از آن مشاهده شد. تفاوت وزندهیشده استانداردشده (اندازه تاثیرگذاری (effect size)) میان طلا و دارونما برای تعداد مفاصل متورم 0.5- بود، که به معنای تغییر درصد 30% به نفع طلا تعدیلشده برای دارونما است. تفاوتهای معنیداری از نظر آماری نیز برای ESR و ارزیابیهای بیمار و پزشک مشاهده شد. بیست و دو درصد از بیماران تحت درمان در مقایسه با 4% از بیماران گروه کنترل، بهدلیل سمیّت دارو، از گروه خود خارج شدند (OR: 3.9؛ 95% Cl: 2.1 تا 7.2).
نتیجهگیریهای نویسندگان
اگرچه استفاده از طلای تزریقی میتواند بهدلیل بروز سمیّت جدی محدود شود، از نظر بالینی و آماری فواید مهمی در درمان کوتاهمدت بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
