در حال حاضر شواهد کافی برای حمایت از درمان اندوواسکولار در مدیریت بالینی تنگی شریان مهرهای در شیوه بالینی معمول وجود ندارد. شریانهای مهرهای خون را به پشت مغز میرسانند و اگر تنگی (stenosis) شریان رخ دهد، خطر بروز سکته مغزی وجود دارد. بهدلیل دشواری در دسترسی به شریان مهرهای، درمان استاندارد در اکثر مراکز درمانی محافظهکارانه بوده است. این تنگی همچنین میتواند با ترانسلومینال بالون آنژیوپلاستی از راه پوست (percutaneous transluminal balloon angioplasty) درمان شود. این روش شامل عبور یک لوله نازک (کاتتر) از طریق پوست به سیستم شریانی است. کاتتر یک بالون کوچک در نوک خود دارد. کاتتر در سیستم شریانی حرکت داده میشود تا زمانی که بالون به نقطه تنگی شریانی در شریان مهرهای برسد. بالون برای مدت کوتاهی باد میشود که شریان را منبسط میکند (آنژیوپلاستی) تا میزان تنگی را کاهش دهد. گاهی وسیلهای به نام استنت داخل شریان قرار داده میشود تا از تنگشدن مجدد آن پساز آنژیوپلاستی پیشگیری شود. آنژیوپلاستی و استنتگذاری، درمان اندوواسکولار نامیده میشوند. این مرور نتایجی را از یک بازوی یک کارآزمایی که فقط شامل تعداد بسیار کمی از بیماران بود، یافت. نتایج نشان میدهند که درمان اندوواسکولار میتواند با درجه بالایی از موفقیت فنی در زمان درمان انجام شود، اما شواهد کافی برای تعیین اینکه نسبت خطر به مزیت، مداخله اندوواسکولار را بر مدیریت محافظهکارانه ترجیح میدهد یا خیر، وجود ندارد. برای تعیین اینکه درمان اندوواسکولار در کاهش خطر طولانیمدت سکته مغزی یا مرگومیر موفقتر از درمان محافظهکارانه است یا خیر، باید کارآزماییهای تصادفیسازیشده طراحی شوند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
انجام جراحی تنگی شریان مهرهای از نظر فنی دشوار و بالقوه خطرناک است و در اکثر مراکز درمانی در نظر گرفته نمیشود. شواهد فزایندهای از مطالعات سری موردی (case series) وجود دارد که نشان میدهد تنگی شریان مهرهای را میتوان بهصورت اندوواسکولار با ترانسلومینال آنژیوپلاستی از راه پوست (percutaneous transluminal angioplasty) و استنتگذاری (stenting) درمان کرد. این روش میتواند جایگزین مناسب جراحی برای تسکین نشانههای ناشی از تنگی قابل توجه باشد.
اهداف
ارزیابی بیخطری (safety) و اثربخشی ترانسلومینال آنژیوپلاستی از راه پوست در شریان مهرهای، با یا بدون استنتگذاری، همراه با مراقبتهای دارویی، در مقایسه با مراقبتهای دارویی بهتنهایی، در بیماران مبتلا به تنگی شریان مهرهای.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه سکته مغزی (stroke) در کاکرین (آخرین جستوجو در 28 جولای 2004)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (کتابخانه کاکرین، شماره 3، 2002)، MEDLINE (1966 تا جولای 2004)، EMBASE (1980 تا جولای 2004) و Science Citation Index (1981 تا جولای 2004) جستوجو کردیم. با محققان در این زمینه، و تولیدکنندگان بالون کاتتر (balloon catheter) و استنت تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده از درمان اندوواسکولار تنگی شریان مهرهای همراه با بهترین درمان دارویی، در مقایسه با بهترین درمان دارویی بهتنهایی، در بیماران مبتلا به تنگی شریان مهرهای علامتدار یا بدون علامت.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم معیارهای ورود را اعمال کردند، دادهها را استخراج کرده، و کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کردند.
نتایج اصلی
یک کارآزمایی تصادفیسازیشده کامل شناسایی شد. در یک زیرگروه از این کارآزمایی، 16 بیمار مبتلا به تنگی شدید شریان مهرهای علامتدار، بهصورت تصادفی به دو گروه درمان اندوواسکولار (هشت بیمار) یا درمان دارویی بهتنهایی (هشت بیمار) تقسیم شدند. هیچ موردی از سکته مغزی در هیچیک از نواحی شریانی یا مرگومیر به هر علتی در هیچیک از گروهها طی 30 روز درمان (گروه اندوواسکولار) یا 30 روز پساز تصادفیسازی (گروه دارویی) رخ نداد. در گروه اندوواسکولار، دو بیمار در زمان انجام اقدام بالینی، دچار حمله ایسکمیک گذرا در گردش خون خلفی شدند. میانگین تنگی عروق در دوره پیگیری در گروه اندوواسکولار، 47% (محدوده 0% تا 80%) گزارش شد. بیماران بهطور میانگین 4.5 سال در گروه اندوواسکولار و 4.9 سال در گروه درمان دارویی پیگیری شدند. در طول مدت پیگیری، هیچ موردی از سکته مغزی دیگری در محدوده ورتبروبازیلار (vertebrobasilar) در هیچیک از گروهها رخ نداد. در این مطالعه، میزان عوارض و مرگومیر با بیماری عروق کاروتید و کرونر مرتبط بود.
نتیجهگیریهای نویسندگان
در حال حاضر شواهد کافی برای ارزیابی تاثیرات ترانسلومینال آنژیوپلاستی از راه پوست با یا بدون استنتگذاری یا استنتگذاری اولیه برای تنگی شریان مهرهای وجود ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.




