هیچ شواهدی مبنی بر مفید بودن تجویز استرپتوکیناز برای نوزادان تازهمتولدشده پساز خونریزی مغزی وجود ندارد. خونریزی (hemorrhage) در بطنهای مغزی یک عارضه جدی زایمان زودرس است و خونریزیهای بزرگ اغلب منجر به هیدروسفالی میشوند، فرایندی که در آن مایع تحت فشار در داخل مغز تجمع مییابد، سر بیشازحد بزرگ میشود و به بافت مغز آسیب میرساند. قرار دادن دریچه و سیستم تخلیه (شانت بطنی-صفاقی) در این گروه از بیماران با مشکلاتی همراه است و نیاز به جایگزینهایی برای این درمان وجود دارد. یک رویکرد احتمالی، تلاش برای حل کردن لختههای خونی است که در ابتدا مانع جذب مجدد مایعات در مغز میشوند. استرپتوکیناز یک عامل «حلکننده لخته» است که با موفقیت برای رفع انسداد عروق کرونر قلب استفاده شده است. این مرور هیچ شواهد خوبی را نیافت مبنی بر اینکه تزریق داخل بطنی استرپتوکیناز برای نوزادان مبتلا به خونریزی داخل بطنی بزرگ یا بزرگ شدن بطن پساز خونریزی، نیاز به شانت بطنی-صفاقی را کاهش میدهد یا پیامد نوزاد را بهبود میبخشد.
مطالعه چکیده کامل
هیدروسفالی به دنبال خونریزی داخل بطنی (intraventricular hemorrhage; IVH) هنوز هم یکی از جدیترین عوارض زایمان زودرس به شمار میآید. نمیتوان جراحی را برای قرار دادن شانت بطنی-صفاقی (ventriculoperitoneal shunt) زود انجام داد و وابستگی دائمی به شانت با عوارض جدی متعددی همراه است. استرپتوکیناز میتواند در درمان هیدروسفالی پساز خونریزی مفید باشد. این نوع درمان مبتنی بر فرضیهای است که لختههای متعدد خون در مایع مغزی-نخاعی (CSF) علت اولیه اتساع بطنی پساز خونریزی هستند و لیز لختهها میتواند مسیرهای گردش خون و جذب مجدد CSF را دوباره باز کند.
اهداف
تعیین تاثیر استرپتوکیناز داخل بطنی پساز خونریزی داخل بطنی بر خطر وابستگی دائمی به شانت، اختلال در تکامل سیستم عصبی یا مرگومیر نوزادانی که در معرض خطر ابتلا به هیدروسفالی پساز خونریزی (PHH) قرار دارند یا واقعا به آن مبتلا میشوند.
روشهای جستوجو
مجلات پزشکی اطفال، جراحی مغز و اعصاب و جراحی عمومی از سال 1976 تا اکتبر 2000 بهصورت دستی جستوجو شدند، همچنین بانک اطلاعاتی MEDLINE (از طریق PubMed) و پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL، کتابخانه کاکرین) تا اپریل 2007 بررسی شدند. از ارتباطات شخصی استفاده شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده و کارآزماییهای شبه-تصادفیسازی و کنترلشده که به ارزیابی استفاده از تزریق استرپتوکیناز به داخل CSF در نوزادان مبتلا یا در معرض خطر هیدروسفالی پساز خونریزی پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
جزئیات انتخاب بیمار، تخصیص (allocation) بیمار و مداخلات استخراج شدند. نقاط پایانی مورد بررسی عبارت بودند از: شانت بطنی-صفاقی، مرگومیر، مننژیت (meningitis) و خونریزی ثانویه.
نتایج اصلی
در دو کارآزمایی تصادفیسازیشده که استرپتوکیناز داخل بطنی را در نوزادان مبتلا به اتساع بطنی پساز خونریزی ارزیابی کردند، مشخص شد هنگامی که استرپتوکیناز داخل بطنی با مدیریت درمانی محافظهکارانه اتساع بطنی پساز خونریزی مقایسه شد، تعداد موارد مرگومیر و نوزادان با وابستگی به شانت در هر دو گروه مشابه بودند.
هیچ اطلاعاتی در مورد تاثیر استرپتوکیناز داخل بطنی بر ناتوانی و معلولیت نوزاد در دسترس نیست. نگرانیهایی در مورد مننژیت و خونریزی داخل بطنی ثانویه وجود دارند، اما اعداد برای تعیین میزان خطرات، کافی نیستند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
درمان فیبرینولیتیک داخل بطنی با استرپتوکیناز، که در صورت ایجاد اتساع بطنی پساز خونریزی تجویز میشود، برای نوزادان پساز IVH توصیه نمیشود. به نظر میرسد یک رویکرد محافظهکارانه با تخلیه CSF فقط برای فشار داخل جمجمهای علامتدار بالا، مناسب باشد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
