شواهد کافی برای نشان دادن تاثیرات تجویز اکسیژن پیشاز ساکشن نای برای نوزادان نارس تحت تهویه مکانیکی وجود ندارد. نوزادی که خیلی زود (پیشاز 34 هفته بارداری) به دنیا میآید، اغلب ریههای نارس دارد. این مساله یکی از دلایل اصلی نارسایی تنفسی و مرگومیر است. تهویه مکانیکی (تنفس با کمک دستگاه) به تنفس نوزاد کمک میکند و خطر آسیب و بیماری ریه را کاهش میدهد. ساکشن داخل تراشه (خارج کردن مایع اضافی از طریق تراشه) بخشی معمول از تهویه مکانیکی است، اما میتواند عوارض جدی مانند پنوموتوراکس (وجود هوا در حفره ریه) و برادیکاردی (ضربان قلب آهسته) داشته باشد. تجویز اکسیژن درست پیشاز ساکشن (پیشاکسیژنرسانی (preoxygenation)) ممکن است خطر این عوارض را به حداقل برساند. مرور کارآزماییها شواهد کافی را در مورد تاثیرات پیشاکسیژنرسانی نیافت. انجام پژوهشهای بیشتر در این زمینه مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
انجام ساکشن داخل تراشه برای نوزادان تحت تهویه مکانیکی، یک اقدام روتین در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان است. بااینحال، این روش با عوارض جدی از جمله کلاپس لوبار، پنوموتوراکس، برادیکاردی و هیپوکسمی همراه است. افزایش اکسیژن دمی بلافاصله پیشاز ساکشن (پیشاکسیژنرسانی (preoxygenation)) بهعنوان مداخلهای پیشنهاد شده که ممکن است خطر این عوارض را به حداقل برساند.
اهداف
مقایسه تاثیرات پیشاکسیژنرسانی در مقابل انجام ندادن آن برای ساکشن داخل تراشه در نوزادان تازهمتولدشده و تحت ونتیلاسیون. انجام آنالیز زیرگروهها براساس i) سن بارداری و بیماری زمینهای (نوزادان با یا بدون بیماری مزمن ریوی) و ii) تکنیکهای مختلف ساکشن داخل تراشه.
روشهای جستوجو
جستوجوهای بهروزشده در MEDLINE (جستوجو از طریق PubMed)، CINAHL؛ EMBASE و کتابخانه کاکرین از سال 2007 تا 31 ژانویه 2009.
عبارات جستوجو: *اکسیژن، *ساکشن، *پیشاکسیژنرسانی، *پیش-اکسیژنرسانی. محدودیتها: انسان، نوزاد تازهمتولدشده و کارآزمایی بالینی. هیچگونه محدودیتی در زبان نگارش مقاله اعمال نشد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده یا شبه-تصادفیسازیشده و کنترلشده روی نوزادان تحت تهویه مکانیکی که در آنها ساکشن داخل تراشه با پیشاکسیژنرسانی با ساکشن بدون پیشاکسیژنرسانی مقایسه شد.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
روشهای استاندارد سازمان همکاری کاکرین (Cochrane Collaboration) و گروه مروری نوزادان، شامل ارزیابی مستقل کیفیت کارآزمایی و استخراج دادهها توسط نویسندگان، استفاده شدند. دادهها با استفاده از نسبت خطر (RR) و تفاوت خطر (RD) برای پیامدهای دوحالتی (dichotomous outcomes) و تفاوت میانگین (MD) برای دادههای اندازهگیریشده در مقیاس پیوسته (continuous) با استفاده از 95% فواصل اطمینان آنالیز شدند.
نتایج اصلی
یک کارآزمایی متقاطع (cross-over) که شامل پیامدهای 16 نوزاد نارس بود، در این مرور وارد شد (Walsh 1987). پیشاکسیژنرسانی پیشاز ساکشن داخل تراشه شامل دو ساکشن، منجر به کاهش آماری معنیدار در نوزادان مبتلا به هیپوکسمی (Tc PO2 <40 mmHg) در پایان ساکشن اول (RR: 0.18؛ 95% CI؛ 0.05 تا 0.69)، در پایان ساکشن دوم (RR: 0.23؛ 95% CI؛ 0.08 تا 0.66) و همچنین در 120 ثانیه پساز ساکشن دوم (RR: 0.10؛ 95% CI؛ 0.01 تا 0.69) شد. میانگین Tc PO2 در گروه پرهاکسیژناسیون در پایان ساکشن اول (MD؛ 25.00 میلیمتر جیوه، 95% CI؛ 14.20 تا 35.80)، ساکشن دوم (MD: 24.80؛ 95% CI؛ 14.80 تا 34.80) و همچنین در 120 ثانیه پساز ساکشن دوم (MD: 29.10؛ 95% CI؛ 14.96 تا 43.24) از نظر آماری بهطور قابل توجهی بالاتر بود. زمان لازم برای بازگشت به وضعیت اکسیژنرسانی اولیه، کوتاهتر از گروهی بود که پیشاکسیژنرسانی را دریافت نکردند (MD؛ 2.12- دقیقه؛ 95% CI؛ 3.82- تا 0.42-).
نتیجهگیریهای نویسندگان
این مرور شواهد کافی را برای راهنمای بالین ارائه نمیدهد. اگرچه نشان داده شد که پیشاکسیژنرسانی، هیپوکسمی را در زمان ساکشن کاهش میدهد، این نتیجه فقط از یک کارآزمایی کوچک با کیفیت پائین حاصل میشود که در آن، دیگر پیامدهای بالینی مهم ارزیابی نشده بودند. نیاز به انجام مطالعات بیشتر وجود دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.




