دارودرمانی ممکن است باعث بهبودی در وضعیت از دست دادن عملکرد زبانی (آفازی (aphasia) یا زبان‌پریشی) پس‌از سکته مغزی شود، اما هنوز ثابت نشده که فایده کدام دارو بیشتر از ضررش باشد. آفازی یک مشکل شایع پس‌از سکته مغزی است. انجام گفتاردرمانی و زبان‌درمانی (speech and language therapy; SLT) توسط یک متخصص در این زمینه، رایج‌ترین درمان برای این اختلال است. تعدادی دارو برای بهبودی و بازیابی تکلم استفاده شده‌اند. این مرور متشکل از 10 مطالعه، شش داروی مختلف را ارزیابی کرد. تنها دارویی که شواهدی از سودمندی آن وجود داشت، پیراستام (piracetam) بود، اما شواهد مزیت آن ضعیف بود و نگرانی‌هایی در مورد بی‌خطری (safety) آن وجود داشت. نتیجه‌گیری در مورد اینکه پیراستام در درمان آفازی پس‌از سکته مغزی موثرتر از گفتاردرمانی و زبان‌درمانی بود یا خیر، امکان‌پذیر نبود. پیش‌از اینکه بتوان مصرف روتین پیراستام را توصیه کرد، انجام تحقیقات بیشتری در مورد تاثیرات آن بر آفازی و بی‌خطری آن مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
آفازی (aphasia) یا زبان‌پریشی اختلال زبانی ناشی از ضایعه مغزی را توصیف می‌کند.
اهداف
ارزیابی تاثیرات داروها بر توانایی‌های زبانی، هنگامی که به افراد مبتلا به آفازی پس‌از سکته مغزی داده می‌شود.
روش‌های جست‌وجو
ما پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه سکته مغزی (stroke) در کاکرین (آخرین جست‌وجو: می 2001) و فهرست منابع مقالات مرتبط را تا دسامبر 1998 جست‌وجو کردیم. ما همچنین با موسسات دانشگاهی و دیگر محققان تماس گرفتیم تا کارآزمایی‌های منتشرشده و منتشرنشده بیشتری را شناسایی کنیم. MEDLINE از سال 1966 تا 1998 و CINAHL از سال 1982 تا 1998 جست‌وجو شدند. ما مجله بین‌المللی اختلالات ارتباطی را از سال 1969 تا 1998 به‌صورت دستی جست‌وجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده که به مقایسه (1) هر دارویی که برای بهبود تکلم تجویز شد، در برابر عدم درمان یا در مقابل دارونما (placebo)، (2) هر دارویی که برای بهبود تکلم تجویز شد، در مقابل گفتاردرمانی و زبان‌درمانی (speech and language therapy)، و (3) یک داروی تجویزشده برای بهبود تکلم در مقابل داروی دیگری که با همان هدف تجویز شد، پرداختند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
یکی از نویسندگان مرور، داده‌ها را جمع‌آوری کرد و کیفیت کارآزمایی‌ها را با بررسی مستقل داده‌ها و توصیه‌های روش‌شناسی (methodology) ارزیابی کرد. اگر نتوانستیم ترکیب آماری مطالعات مختلف را انجام دهیم، به دنبال داده‌های ازدست‌رفته گشتیم. در صورت عدم موفقیت، آنها را به‌صورت توصیفی ارائه دادیم.
نتایج اصلی
ما 10 کارآزمایی را وارد این مرور کردیم. به‌طور کلی، قادر به ارزیابی کیفیت روش‌شناسی مطالعات نبودیم؛ فقط یک کارآزمایی جزئیات کافی را برای آنالیز گزارش کرد. داروهای مورد استفاده عبارت بودند از پیراستام (piracetam)، بیفمالان (bifemalane)، پیریبدیل (piribedil)، بروموکریپتین (bromocriptine)، ایدبنون (idebenone) و دکستران 40. ما شواهد ضعیفی را یافتیم مبنی بر اینکه اگر بیماران تحت درمان با پیراستام قرار گرفتند، احتمال بیشتری داشت که در پایان کارآزمایی در هر معیار زبانی بهبود یافته باشند (نسبت شانس (OR): 0.46؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.3 تا 0.7). بیمارانی که با پیراستام درمان شدند، در مقایسه با بیمارانی که دارونما مصرف کردند، احتمال کمتری داشت که دچار عوارض جانبی ناخواسته، از جمله مرگ، شوند (OR: 1.29؛ 95% CI؛ 0.9 تا 1.7). بااین‌حال، تفاوت موجود در میزان مرگ‌ومیر میان دو گروه، نگرانی‌هایی را در مورد افزایش خطر مرگ‌ومیر ناشی از مصرف پیراستام ایجاد می‌کند. ما نتوانستیم تعیین کنیم که کدام درمان دارویی موثرتر از گفتاردرمانی و زبان‌درمانی است. ما نتوانستیم تعیین کنیم که یک دارو موثرتر از داروی دیگر است یا خیر.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
درمان دارویی با پیراستام ممکن است در درمان آفازی پس‌از سکته مغزی موثر باشد. برای بررسی تاثیرات داروها در درمان آفازی، به‌ویژه پیراستام، انجام تحقیقات بیشتری مورد نیاز است. بی‌خطر بودن دارو باید در درجه اول اهمیت قرار گیرد. محققان باید تاثیرات بلندمدت آن و اینکه از گفتاردرمانی و زبان‌درمانی موثرتر است یا خیر را بررسی کنند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
