هپاتیت حاد C بهندرت تشخیص داده میشود زیرا در بیشتر موارد بدون علامت است. درمان بیماران مبتلا به هپاتیت C مزمن با اینترفرون میتواند به پاکسازی ویروس و بهبود بیوشیمی و بافتشناسی کبد منجر شود. در این مرور، درمان با اینترفرون آلفا در مرحله حاد عفونت هپاتیت C اکتسابی از طریق تزریق خون، در مقایسه با سیر طبیعی بیماری، بیوشیمی کبد را بهبود بخشید و پاکسازی ویروسی را افزایش داد. بااینحال، بهدلیل کمبود دادهها، نمیتوانیم تاثیر اینترفرون را بر پیامدهای بالینی مشخص کنیم. بهدلیل تاثیر درمان بر پیامدهای بیوشیمیایی و ویروسی، درمان هپاتیت حاد C را با اینترفرون آلفا با حداقل دوز سه میلیون واحد، سهبار در هفته به مدت سه ماه توصیه میکنیم. کارآزماییهای آینده باید بر اثربخشی درمان ترکیبی با ریباویرین و اینترفرونهای پگیلهشده تمرکز کنند، که برتری خود را نسبت به اینترفرون آلفا در هپاتیت C مزمن نشان دادهاند.
مطالعه چکیده کامل
عفونت حاد ویروس هپاتیت C در اکثر بیماران به سمت مزمن شدن پیش میرود. بهمنظور پیشگیری از پیشرفت بیماری به سمت مزمن شدن، مطالعات متعددی اینترفرون را در بیماران مبتلا به هپاتیت حاد C ارزیابی کردهاند.
اهداف
هدف از این مرور، ارزیابی اثربخشی اینترفرون در عفونت حاد HCV بود.
روشهای جستوجو
ما MEDLINE، پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین و چکیده مقالات انجمن مطالعه بیماریهای کبدی آمریکا (جون 2001) را جستوجو کردیم. ما با شرکتهای داروسازی نیز تماس گرفتیم تا کارآزماییهای منتشرنشده را به دست آوریم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشدهای انتخاب شدند که اینترفرون را با دارونما (placebo) یا عدم درمان مقایسه کرده و بهصورت مقاله، چکیده یا نامه منتشر شدند. هیچ محدودیتی از نظر زبان مقاله اعمال نشد.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم، کیفیت کارآزماییها را ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردند. پیامدهای زیر آنالیز شدند: طبیعی شدن فعالیت آلانین آمینوترانسفراز (ALT) در پایان درمان (ETR بیوشیمیایی)؛ طبیعی شدن پایدار ALT در پایان دوره پیگیری (SR بیوشیمیایی)؛ ناپدید شدن HCV RNA سرم با استفاده از سنجش واکنش زنجیرهای پلیمراز در پایان درمان (ETR ویروسی) و در پایان دوره پیگیری (SR ویروسی). دادههای بافتشناسی و عوارض جانبی نیز ثبت شدند. برای ارزیابی اثربخشی دارو از روشهای Peto و Der Simonian و Laird استفاده شد.
نتایج اصلی
شش کارآزمایی تصادفیسازیشده شامل 206 بیمار مبتلا به هپاتیت حاد C، معیارهای ورود را داشتند. چهار کارآزمایی وارد مطالعه شدند که اینترفرون آلفا-2b را در 141 بیمار، که همگی مبتلا به هپاتیت حاد C اکتسابی از طریق تزریق خون بودند، ارزیابی کردند. آنها هیچ ناهمگونی قابل توجهی را در پیامدهای ارزیابیشده نشان ندادند. اینترفرون آلفا-2b در مقایسه با عدم درمان، با افزایش میزان ETR و SR ویروسی به ترتیب 45% (95% CI؛ 31% تا 59%؛ P < 0.00001) و 29% (95% CI؛ 14% تا 44%؛ P = 0.0002) همراه بود. میزان ETR ویروسی، 42% (95% CI؛ 30% تا 56%) در گروه اینترفرون آلفا-2b در مقایسه با 4% (95% CI؛ 0% تا 13%، P < 0.00001) در گروه کنترل گزارش شد. در پایان دوره پیگیری، یک SR ویروسی در 32% (95% CI؛ 21% تا 46%) از بیماران تحت درمان با اینترفرون در مقابل فقط 4% (95% CI؛ 0% تا 13%، P = 0.00007) از گروه کنترل مشاهده شد. اینترفرون توانست بیوشیمی کبد را نیز تا حد مشابهی بهبود بخشد. تحملپذیری درمان، یا تاثیر اینترفرون آلفا-2b بر بافتشناسی کبد گزارش نشد. دو کارآزمایی، اینترفرون بتا را در مجموع در 65 بیمار ارزیابی کردند. بااینحال، بهدلیل وجود ناهمگونی این کارآزماییها، ارزیابی اثربخشی اینترفرون بتا امکانپذیر نبود.
نتیجهگیریهای نویسندگان
اینترفرون آلفا در بهبود پیامدهای بیوشیمیایی و دستیابی به پاکسازی پایدار ویروس در بیماران مبتلا به هپاتیت حاد C اکتسابی از طریق تزریق خون موثر است. بهدلیل محدودیتهای دادههای فعلی، ارزیابی تاثیر آن بر پیامدهای بالینی بلندمدت امکانپذیر نبود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
