عفونت استخوان و بافتهای نرم میتواند پساز شکستگی استخوان ایجاد شود. شکستگیهایی که از پوست عبور میکنند، «باز» یا «مرکب (compound)» نامیده میشوند. اگر پوست با وجود شکستگی سالم بماند، به آن شکستگی «ساده» یا «بسته» میگویند. اگر شکستگی بسته با جراحی درمان شود، باکتریها میتوانند زخم را آلوده کرده و باعث عفونت محل جراحی شوند. این عفونت و دیگر عفونتهای اکتسابی از بیمارستان در افرادی که تحت جراحی شکستگیهای بسته ران و دیگر استخوانهای بلند قرار میگیرند، به نوعی تهدیدکننده زندگی هستند. آنتیبیوتیکها از دهه 1970 بهصورت روتین تجویز شدهاند تا عفونتهای ناشی از باکتریهایی را مانند استافیلوکوک، کاهش دهند. این مرور، 23 کارآزمایی را وارد کرد که در مجموع شامل 8447 شرکتکننده بودند. این مرور نشان داد که آنتیبیوتیکها در کاهش بروز عفونت، هم در محل زخم جراحی و هم در قفسه سینه و مجاری ادراری، موثر هستند. اگر آنتیبیوتیک انتخابشده از ابتدای جراحی تا زمان بسته شدن زخم فعال باشد، تاثیر تکدوز آنتیبیوتیک مشابه دوزهای چندگانه آن است. دادههای در دسترس برای تائید تمایل مورد انتظار برای افزایش عوارض جانبی مرتبط با دارو، مانند مشکلات رودهای و واکنشهای پوستی، بسیار کم بودند.
مطالعه چکیده کامل
عفونت محل جراحی و دیگر عفونتهای اکتسابی از بیمارستان پساز تثبیت داخلی شکستگیها، عوارض قابل توجهی را ایجاد میکنند. تجویز آنتیبیوتیکها میتواند فراوانی عفونتها را کاهش دهد.
اهداف
تعیین اینکه تجویز پیشگیرانه آنتیبیوتیکها در افرادی که تحت مدیریت جراحی شکستگیهای مفصل ران یا دیگر شکستگیهای بسته استخوانهای بلند قرار میگیرند، بروز عفونتهای محل جراحی و دیگر عفونتهای اکتسابی از بیمارستان را کاهش میدهد یا خیر.
روشهای جستوجو
در پایگاه ثبت تخصصی گروه ترومای استخوان، مفصل و عضله در کاکرین (دسامبر 2009)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین ( کتابخانه کاکرین ، سال 2009، شماره 4)؛ MEDLINE (1950 تا نوامبر 2009)؛ EMBASE (1988 تا دسامبر 2009)، دیگر بانکهای اطلاعاتی الکترونیکی از جمله پلتفرم بینالمللی پایگاه ثبت کارآزماییهای بالینی سازمان جهانی بهداشت (دسامبر 2009)، مجموعه مقالات کنفرانسها و فهرست منابع مقالات، به جستوجو پرداختیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی یا شبه-تصادفیسازی و کنترلشدهای که به بررسی تجویز هر رژیم پروفیلاکسی آنتیبیوتیکی سیستمیک هنگام جراحی در مقایسه با عدم پروفیلاکسی، دارونما (placebo) یا رژیم درمانی با مدت زمان متفاوت، در افراد مبتلا به شکستگی مفصل ران پرداختند که تحت جراحی برای تثبیت داخلی یا تعویض پروتز قرار گرفته، یا با هرگونه شکستگی بسته استخوان بلند که تحت تثبیت داخلی قرار گرفتند. تمام کارآزماییها ملزم به گزارش عفونت محل جراحی بودند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم کارآزماییها را برای ورود به این مرور انتخاب کرده، خطر سوگیری (bias) را بررسی کرده، و دادهها را استخراج کردند. دادههای تجمیعشده بهصورت گرافیکی نمایش داده میشوند.
نتایج اصلی
دادههای 8447 شرکتکننده حاضر در 23 مطالعه در متاآنالیزها وارد شدند. پروفیلاکسی آنتیبیوتیکی تکدوز در افرادی که تحت جراحی برای تثبیت شکستگیهای بسته قرار گرفتند، عفونت عمیق محل جراحی (خطر نسبی: 0.40؛ 95% CI؛ 0.24 تا 0.67)، عفونتهای سطحی محل جراحی، عفونتهای ادراری و عفونتهای دستگاه تنفسی را بهطور معنیداری کاهش داد. پروفیلاکسی با دوز چندگانه، تاثیری با اندازه مشابه بر عفونت عمیق محل جراحی داشت (خطر نسبی: 0.35؛ 95% CI؛ 0.19 تا 0.62)، اما تاثیرات قابل توجه آن بر عفونتهای ادراری و تنفسی تائید نشد. اگرچه خطر سوگیری در بسیاری از مطالعات گزارششده نامشخص بود، آنالیز حساسیت (sensitivity) نشان داد که حذف مطالعات با خطر بالای سوگیری از متاآنالیز، نتیجهگیریها را تغییر نداد. مدلسازی اقتصادی با استفاده از دادههای یک کارآزمایی بزرگ نشان داد که پروفیلاکسی تکدوز با سفتریاکسون (ceftriaxone) یک مداخله مقرونبهصرفه است. دادههای مربوط به بروز عوارض جانبی بسیار محدود بود، اما همانطور که انتظار میرفت، به نظر میرسید این عوارض در افرادی که آنتیبیوتیک دریافت کردند، در مقایسه با افراد دریافتکننده دارونما یا عدم پروفیلاکسی، شایعتر بودند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
پروفیلاکسی آنتیبیوتیکی باید به افرادی ارائه شود که تحت جراحی تثبیت شکستگیهای بسته قرار میگیرند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
