مطالعه چکیده کامل
پیشینه
در مراحل نهایی بیماری پارکینسون، درمان طولانی‌مدت با لوودوپا (levodopa) با ایجاد عوارض حرکتی همراه است که شامل حرکات غیرارادی غیرطبیعی (حرکت‌پریشی یا دیسکینزی (dyskinesia)) و کوتاه شدن پاسخ به هر دوز (پدیده نوسانات ناشی از اتمام اثر دوز تا موعد مصرف دوز بعدی دارو (wearing off phenomenon)) می‌شود. آگونیست‌های دوپامین در چنین بیمارانی به این امید استفاده شده‌اند که بتوانند مدت زمان دوره‌های بی‌حرکتی و نیاز به درمان با لوودوپا را کاهش دهند، درحالی‌که اختلالات حرکتی حفظ شده یا بهبود می‌یابند و فقط عوارض جانبی دوپامینرژیک را به میزان اندکی افزایش می‌دهند.
اهداف
مقایسه اثربخشی و بی‌خطری (safety) استفاده از درمان کمکی با پرگولید (pergolide) در مقابل دارونما (placebo) در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون که از عوارض درمان با لوودوپا رنج می‌برند.
روش‌های جست‌وجو
جست‌وجوهای الکترونیکی در MEDLINE؛ EMBASE و پایگاه ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین انجام شدند. جست‌وجوی دستی در منابع علمی نورولوژی به‌عنوان بخشی از استراتژی گروه اختلالات حرکتی در کاکرین انجام شد. بررسی فهرست منابع مطالعات شناسایی‌شده و مرورهای دیگر صورت گرفت. تماس با شرکت «الی لیلی اند کمپانی لیمیتد» (Eli Lilly and Company Limited) انجام شد.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده از مقایسه پرگولید در برابر دارونما در بیماران دارای تشخیص بالینی بیماری پارکینسون ایدیوپاتیک و عوارض طولانی‌مدت درمان با لوودوپا.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
داده‌ها توسط هر نویسنده به‌طور جداگانه جمع‌بندی شده و اختلافات از طریق گفت‌وگو، حل‌وفصل شوند. معیارهای پیامد که استفاده شدند، شامل مقیاس‌های رتبه‌بندی بیماری پارکینسون، دوز لوودوپا، اندازه‌گیری‌ها در دوره «خاموشی» (off time) و فراوانی موارد خروج از مطالعه و عوارض جانبی بودند.
نتایج اصلی
تعداد زیادی RCT کوچک شناسایی شدند، اما این موارد بخشی از یک کارآزمایی بزرگ چندمرکزی بودند که در نهایت به‌طور کامل منتشر شد. مقاله نهایی به‌عنوان تنها موضوع برای این مرور استفاده شد. مدت زمانی که بیماران در حالت «بی‌حرکتی» بودند، با مصرف پرگولید 1.8 ساعت در مقایسه با 0.2 ساعت با دارونما، کاهش یافت (p < 0.001). دیسکینزی در 62% از بیماران تحت درمان با پرگولید در مقایسه با 25% از بیماران درمان‌شده با دارونما، ایجاد یا بدتر شد (p < 0.05). افزایش شیوع و شدت دیسکینزی در پایان مطالعه با کاهش لوودوپا برطرف شد. دوز لوودوپا در افرادی که پرگولید دریافت کردند، بیشتر کاهش یافت (235 میلی‌گرم در مقابل 51 میلی‌گرم؛ p < 0.001). پرگولید بهبودی قابل توجهی را در مرحله Hoehn and Yahr (p < 0.05) و بخش‌های حرکتی و فعالیت‌های زندگی روزمره در مقیاس اصلاح‌شده رتبه‌بندی Columbia (هر دو p < 0.001) ایجاد کرد. تعداد بسیار بیشتری از بیماران با مصرف پرگولید دچار حالت تهوع (24% در مقابل 13%؛ p < 0.001) و توهم (14% در مقابل 3%؛ p < 0.01) شدند. هیچ تفاوتی در تعداد افراد باقی‌مانده روی درمان در پایان مطالعه مشاهده نشد (پرگولید 84% در مقابل دارونما 82%)، اما موارد انصراف از درمان به‌دلیل عوارض جانبی در افرادی که پرگولید مصرف کردند، بیشتر بود (10% در مقابل 4%).
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
براساس نتایج این مطالعه چندمرکزی بزرگ، پرگولید مدت زمان «خاموشی» را کاهش می‌دهد و اختلال و ناتوانی ناشی از بیماری پارکینسون را بهبود می‌بخشد، درحالی‌که امکان کاهش دوز لوودوپا را فراهم می‌کند. این مزیت به قیمت ایجاد عوارض جانبی دوپامینرژیک تمام می‌شود. برای مقایسه پرگولید با آگونیست‌های جدیدتر دوپامین، انجام کارآزمایی‌های بیشتری مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
