هیچ شواهد محکمی را مبنی بر اینکه استراحت مطلق در بیمارستان برای زنان با بارداری چندقلویی باعث کاهش خطر زایمان زودرس میشود، نیافتیم. بارداریهای چندقلویی نسبت به بارداریهای تکقلویی، با خطر بالاتر زایمان زودرس (نارس) و رشد نامناسب نوزادان همراه هستند. استراحت مطلق در نیمه دوم بارداری بهطور گستردهای بهعنوان یک سیاست برای زنان حامل بیش از یک جنین استفاده شده است. هدف از این اقدام، کاهش خطر انجام زایمان زودرس و محدودیت رشد جنین و همچنین ارتقای سلامت مادر و نوزادان او بوده است. هفت کارآزمایی کنترلشده را شامل 713 زن شناسایی کردیم که بهطور تصادفی به آنها استراحت مطلق در بیمارستان پیشنهاد شد یا فقط در صورت بروز عوارض در بیمارستان بستری شدند، و این کارآزماییها شامل 1452 نوزاد بودند. زنان در پنج مورد از این کارآزماییها، دوقلو و در دو کارآزمایی دیگر، سهقلو باردار بودند.
استراحت مطلق برای زنانی که بارداری دوقلویی بدون عارضه داشتند، مزیتی را نشان نداد. بهطور کلی، استراحت مطلق روتین در بیمارستان برای بارداریهای چندقلویی، خطر زایمان زودرس یا مرگومیرهای پریناتال را کاهش نداد. شواهدی مبنی بر کاهش تعداد نوزادان کموزن هنگام تولد (کمتر از 2500 گرم) در مواردی که زنان بهصورت روتین در بیمارستان بستری شدند، مشاهده شد. فقط یک کارآزمایی، اطلاعاتی را در مورد دیدگاه زنان نسبت به مراقبتهای ارائهشده در گروه بستری روتین ارائه داد. درحالیکه تعداد اندکی از شرکتکنندگان از بستری شدن رضایت داشتند، شمار بسیاری آن را از نظر روانشناختی آسیبزا و ناراحتکننده دانستند. چهار مورد از هفت کارآزمایی، در هراره، زیمبابوه (Harare, Zimbabwe) صورت گرفتند.
مرور کارآزماییها نشان داد که استراحت مطلق روتین در بیمارستان خطر زایمان زودرس را کاهش نمیدهد، اما ممکن است رشد نوزادان را بهبود بخشد. مزایایی برای استراحت مطلق در بیمارستان برای زنانی با بارداری سهقلویی، مشاهده شد اما این مزایا میتواند صرفا بهدلیل شانس بوده باشد.
مطالعه چکیده کامل
در گذشته، استراحت مطلق بهطور گستردهای برای زنان دارای بارداری چندقلویی توصیه میشد.
اهداف
هدف این مرور، ارزیابی تاثیر استراحت مطلق در بیمارستان بر زنان دارای بارداری چندقلویی، جهت پیشگیری از زایمان زودرس و دیگر پیامدهای جنین، نوزاد و مادر بود.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین را جستوجو کردیم (می 2010).
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشدهای که به مقایسه پیامدها در زنان با بارداری چندقلویی و نوزادان آنها پرداختند که به آنها استراحت مطلق در بیمارستان پیشنهاد شد، در مقابل زنانی که فقط در صورت بروز عوارض در بیمارستان بستری شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
نویسندگان مرور، ارزیابیها را جهت ورود کارآزماییها و خطر سوگیری (risk of bias) آنها انجام دادند. دادهها را استخراج کرده و دوبار وارد کردیم و از مدل اثرات تصادفی (random-effects model) استفاده کردیم.
نتایج اصلی
هفت کارآزمایی را که شامل 713 زن و 1452 نوزاد بودند، وارد این مرور کردیم. استراحت مطلق روتین در بیمارستان برای بارداری چندقلویی، خطر زایمان زودرس یا مرگومیر پریناتال را کاهش نداد. ناهمگونی (heterogeneity) قابل توجهی در رابطه با مرگومیر پریناتال و مردهزایی وجود داشت که کیفیت کارآزماییها، توجیهی را برای آن ارائه نمیداد. شواهدی مبنی بر کاهش تعداد نوزادان کموزن هنگام تولد (کمتر از 2500 گرم) در زنانی که در گروه بستری روتین در بیمارستان قرار داشتند، مشاهده شد (خطر نسبی (RR): 0.92؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.85 تا 1.00). هیچ تفاوتی در تعداد نوزادان بسیار کموزن هنگام تولد (کمتر از 1500 گرم) دیده نشد. هیچ شواهدی در حمایت از این سیاست برای دیگر پیامدهای نوزادی یافت نشد. در هیچیک از کارآزماییها، اطلاعاتی در مورد پیامدهای تکاملی نوزادان در دسترس نیست.
در خصوص پیامدهای ثانویه گزارششده برای مادر، شامل ابتلا به هیپرتانسیون و زایمان سزارین، هیچ تفاوتی مشاهده نشد. دیدگاههای زنان درباره مراقبتهایی که دریافت کردند، به ندرت گزارش شدند.
در آنالیز زیرگروه برای زنان با بارداری دوقلویی بدون عارضه، زنان با دیلاتاسیون دهانه رحم پیشاز شروع دوره زایمان در بارداری دوقلویی و همچنین در بارداری سهقلویی، هیچ تفاوتی در پیامدهای اولیه و ثانویه نوزاد و پیامدهای مادر مشاهده نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
در حال حاضر شواهد کافی برای حمایت از سیاست بستری روتین در بیمارستان جهت استراحت مطلق در بارداری چندقلویی وجود ندارد. هیچ کاهشی در خطر زایمان زودرس یا مرگومیر پریناتال مشاهده نمیشود، اگرچه شواهدی مبنی بر احتمال بهبود رشد جنین وجود دارد. نتایج این مرور نشان میدهد که برای زنان با بارداری دوقلویی بدون عارضه، بستری شدن روتین در بیمارستان برای استراحت مطلق هیچ مزیتی ندارد. تا زمان دستیابی به شواهد بیشتر، این سیاست برای شیوه بالینی روتین توصیه نمیشود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
