هیچ شواهدی دال بر سودمندی کورتیکواستروئیدها در درمان سکته مغزی ایسکمیک حاد وجود ندارد. سکته مغزی ناشی از انسداد شریان به بخشی از مغز، باعث تورم آن قسمت از مغز میشود. این تورم اثرات فشاری ایجاد میکند، ممکن است باعث مرگ سلولهای مغزی بیشتری شود، یا بهبودی سلولهای مغزی آسیبدیده اما قابل بازیابی را به تاخیر اندازد. کاهش این تورم میتواند فشار روی قسمتهای مجاور مغز را کاهش دهد، تعداد سلولهای مغزی ازبینرفته را کاهش دهد و امکان بهبودی بهتر سلولهای آسیبدیده مغز را فراهم کند. از کورتیکواستروئیدها برای کاهش این تورم مغز استفاده شده تا به محدود کردن آسیب و تسریع بهبودی کمک کند. بااینحال، با توجه به شواهد اندک و ناکافی موجود از هشت کارآزمایی شامل 466 شرکتکننده، این مرور هیچ فایدهای را از کورتیکواستروئیدها در کاهش تعداد موارد مرگومیر یا بهبودی در پیامد عملکردی در بازماندگان نیافت.
مطالعه چکیده کامل
بیشتر موارد سکتههای مغزی ناشی از انفارکت مغزی هستند. بافت مغزی ایسکمیک تمایل به ایجاد ادم سیتوتوکسیک دارد که در صورت اختلال در سد خونی-مغزی، ممکن است ادم وازوژنیک به دنبال داشته باشد. انفارکتهای بزرگ میتوانند باعث ایجاد ادم شدید تهدیدکننده زندگی شوند. درمان زودهنگام با کورتیکواستروئیدها از لحاظ تئوری میتواند به کاهش ادم سیتوتوکسیک و وازوژنیک کمک کند و بنابراین پیامد بالینی پساز سکته مغزی را بهبود بخشد.
اهداف
ارزیابی تاثیر کورتیکواستروئیدها در مدیریت بالینی سکته مغزی ایسکمیک حاد احتمالی.
روشهای جستوجو
ما پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه سکته مغزی (stroke) در کاکرین را جستوجو کردیم (آخرین جستوجو: 17 فوریه 2011).
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده منتشرشده که کورتیکواستروئیدها را با دارونما (placebo) یا گروه کنترل در افراد مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک حاد (احتمالی یا قطعی) مقایسه کردند. کارآزماییهایی وارد شدند که درمان ظرف 48 ساعت پساز شروع سکته مغزی آغاز شد و پیامدهای بالینی ارزیابی شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم معیارهای ورود را اعمال کرده، کیفیت کارآزمایی را بررسی کرده، و دادهها را استخراج کردند.
نتایج اصلی
هشت کارآزمایی شامل 466 نفر وارد شدند. جزئیات کیفیت کارآزمایی که ممکن است به سوگیری (bias) مربوط باشند، برای اکثر کارآزماییها در دسترس نبودند. هیچ تفاوتی در احتمال مرگومیر در عرض یک سال نشان داده نشد (نسبت شانس (OR): 0.87؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.57 تا 1.34). به نظر نمیرسید که درمان، پیامد عملکردی را در بازماندگان بهبود بخشد. هفت کارآزمایی اختلال عصبی را گزارش کردند، اما تجمیع دادهها غیرممکن بود زیرا از هیچ مقیاس یا فاصله زمانی مشترکی استفاده نشد. نتایج میان کارآزماییهای مجزا متناقض بودند. تنها عوارض جانبی گزارششده، تعداد اندک خونریزیهای دستگاه گوارش، عفونتها و تشدید هیپرگلیسمی در هر دو گروه بودند. نتایج از زمان بهروزرسانی قبلی، بدون تغییر باقی میمانند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد کافی برای ارزیابی درمان کورتیکواستروئیدی برای افراد مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک حاد احتمالی وجود ندارد. نتیجهگیریهای نویسندگان از زمان بهروزرسانی قبلی، بدون تغییر باقی میمانند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
