خطر عفونت پس از جراحی در افرادی که از داروهایی برای مدیریت بالینی بیماری التهابی روده استفاده می‌کنند

پیشینه

بیش از 1.2 میلیون نفر در آمریکای شمالی مبتلا به بیماری التهابی روده (IBD) هستند. بیماری کرون و کولیت اولسراتیو دو نوع اصلی IBD هستند. IBD وضعیتی است شامل التهاب در روده بزرگ یا کوچک یا هر دو، در نتیجه نشانه‌هایی مانند اسهال و درد شکمی ایجاد می‌شوند. طیف گسترده‌ای از داروها برای درمان IBD در دسترس قرار دارند. بسیاری از داروهایی که برای درمان IBD استفاده می‌شوند سیستم ایمنی بدن را سرکوب می‌کنند. در نتیجه، استفاده از این داروها ممکن است خطر ابتلا را به عفونت افزایش دهند. این افزایش بالقوه خطر ابتلا به عفونت، به خصوص در افرادی که تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند، نگران‌کننده است.

سوال مطالعه مروری

این مرور سیستماتیک داده‌های ترکیبی 68 مطالعه منتشر شده را بررسی می‌کند تا مشخص شود افرادی که از داروهای IBD در حول‌وحوش زمان جراحی استفاده می‌کنند، در مقایسه با افرادی که از همان داروها استفاده نمی‌کنند، بیشتر دچار عفونت می‌شوند یا خیر.

ویژگی‌های مطالعه

این مرور تا 29 اکتبر 2019 به‌روز است. آن شامل 68 مطالعه روی افراد مبتلا به IBD است که تحت عمل جراحی قرار گرفتند. تعداد کل افرادی که در این مطالعات شرکت کردند، مشخص نیست زیرا برخی مطالعات تعداد افراد وارد شده را گزارش نکردند. بیشتر شرکت‌کنندگان 18 سال یا بالاتر بوده و مردان و زنان را وارد کردند. ما پنج گروه دارویی IBD را در مرور خود بررسی کردیم: آمینوسالیسیلات‌ها (5-ASA)، کورتیکواستروئیدها، تعدیل کننده‌های سیستم ایمنی (ایمونومدولاتورها)، داروهای آنتی-TNF و داروهای آنتی-اینتگرین. عفونت‌ها تا 30 روز پس از جراحی ردیابی شدند.

‌نتایج کلیدی

تجزیه‌وتحلیل‌های این مجموعه گسترده از داده‌ها نشان داد خطر ابتلا به عفونت در حول‌وحوش زمان جراحی، بسته به نوع داروی IBD که شرکت‌کنندگان استفاده کردند، متفاوت بود. به نظر می‌رسید کسانی که تحت درمان با کورتیکواستروئیدها یا عوامل آنتی-TNF بودند، پس از جراحی بیشتر مبتلا به عفونت شدند، در حالی که به نظر نمی‌رسید کسانی که از داروهای آمینوسالیسیلات‌ها، تعدیل کننده‌های سیستم ایمنی یا آنتی-اینتگرین استفاده کردند، پس از جراحی عفونت بیشتری داشته باشند. این یافته‌ها باید با احتیاط در نظر گرفته شوند، زیرا مرور ما شامل مطالعاتی بود که از کیفیت محدودی برخوردار بودند، و بنابراین قادر به نتیجه‌گیری قاطع نبودیم.

این یافته‌ها می‌تواند به پزشکان کمک کند تا پیش از جراحی انتخاب کنند چه داروهایی در افراد مبتلا به IBD تجویز شوند. تصمیمات باید متناسب با نیازهای منحصربه‌فرد سلامت هر فرد باشند. علاوه بر این، مرور ما نیاز را به کنترل دقیق عفونت پس از جراحی در افرادی که از انواع خاصی از داروهای IBD استفاده می‌کنند، نشان می‌دهد.

محدودیت‌ها

یک محدودیت در مرور ما، وابستگی آن به داده‌های طیف گسترده‌ای از مطالعات منتشر شده، با رویکردها و استانداردهای کنترل کیفیت مختلف است. بیشتر مطالعاتی که بررسی کردیم قطعیت بسیار پائینی در نتیجه‌گیری‌هایشان داشتند. این مرور نیاز را به انجام تحقیقاتی با کیفیت بالا در آینده نشان می‌دهد که تأثیر داروهای مورد استفاده را در درمان IBD بر خطر عفونت پس از جراحی بررسی کنند.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

شواهد مربوط به داروهای کورتیکواستروئیدها، 5-ASA، ایمونومدولاتورها، داروهای آنتی-TNF و داروهای آنتی-اینتگرین از قطعیت پائین تا بسیار پائینی برخوردار بودند. تأثیر این داروها بر عوارض عفونی پس از جراحی نامشخص است و ما نمی‌توانیم در مورد ایمنی آنها در دوره حول‌وحوش جراحی نتیجه‌گیری قطعی کنیم. تصمیم‌گیری در مورد تجویز داروهای IBD پیش از جراحی باید متناسب با شرایط خاص هر فرد باشد. مطالعات آینده باید بر کنترل عوامل بالقوه مخدوش کننده برای ایجاد شواهدی با کیفیت بالاتر متمرکز باشند.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

داروهای مورد استفاده برای درمان بیماری التهابی روده (IBD)، پیامدهای بیمار را به طور قابل توجهی بهبود بخشیده و زمان سپری شده تا نیاز به انجام جراحی را به تأخیر می‌اندازند. با این حال، برخی از این روش‌های درمانی باعث افزایش خطر کلی عفونت شده و تأثیر نامشخصی بر خطر عفونت پس از جراحی دارند.

اهداف: 

ارزیابی تأثیر استفاده از داروهای IBD در حول‌وحوش زمان جراحی بر خطر عفونت‌های پس از جراحی طی 30 روز پس از انجام عمل جراحی.

روش‌های جست‌وجو: 

ما پایگاه ثبت تخصصی گروه بیماری‌های التهابی روده (IBD) در کاکرین (29 اکتبر 2019)، MEDLINE (ژانویه 1966 تا اکتبر 2019)، Embase (ژانویه 1985 تا اکتبر 2019)، کتابخانه کاکرین، ClinicalTrials.gov و پلت‌فرم بین‌المللی پایگاه ثبت کارآزمایی‌های بالینی سازمان جهانی بهداشت را از زمان آغاز به کار تا اکتبر 2019، و فهرست منابع مقالات را جست‌وجو کردیم.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده، کارآزمایی‌های شبه-تصادفی‌سازی و کنترل شده، کارآزمایی‌های غیر-تصادفی‌سازی و کنترل شده، مطالعات کوهورت آینده‌نگر، مطالعات کوهورت گذشته‌نگر، مطالعات مورد-شاهدی و مطالعات مقطعی که به مقایسه شرکت‌کنندگان تحت درمان با داروهای IBD در دوره پیش از جراحی یا طی 30 روز پس از جراحی، با کسانی پرداختند که از آن داروها استفاده نکردند (یا داروی فعال دیگر، دارونما (placebo) یا عدم درمان). ما گزارش‌های مطالعات منتشر شده و خلاصه مقالات را وارد کردیم.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مطالعه مروری به‌طور مستقل از هم، عناوین و چکیده‌ها را غربالگری و داده‌ها را استخراج کردند. پیامد اولیه عبارت بود از بروز عفونت پس از جراحی طی 30 روز از عمل جراحی. پیامدهای ثانویه شامل عفونت‌‌های محل برش و باز شدن زخم (wound dehiscence)، عوارض عفونی داخل شکمی و عفونت‌های خارج شکمی بودند. سه نویسنده مرور خطرات سوگیری (bias) را با استفاده از مقیاس نیوکاسل-اوتاوا (Newcastle-Ottawa Scale) ارزیابی کردند. برای به‌دست آوردن اطلاعات بیشتر در زمانی که در دسترس نبودند، با نویسندگان مطالعه تماس گرفتیم. برای پیامدهای اولیه و ثانویه، نسبت شانس (OR) و 95% فاصله اطمینان (95% CI) متناظر را با استفاده از روش واریانس معکوس ژنریک (generic inverse variance method) محاسبه کردیم. در صورت کاربرد داشتن، داده‌های تعدیل شده و تعدیل نشده را جداگانه آنالیز کردیم. قطعیت شواهد را با استفاده از GRADE ارزیابی کردیم.

نتایج اصلی: 

ما 68 مطالعه کوهورت مشاهده‌‌ای را وارد کردیم (تعداد کل شرکت‌کنندگان مشخص نیست زیرا برخی از مطالعات تعداد شرکت‌کنندگان خود را گزارش نکردند). از این تعداد، 48 مطالعه شامل شرکت‌کنندگان مبتلا به بیماری کرون، 36 مورد شامل شرکت‌کنندگان مبتلا به کولیت اولسراتیو و پنج مورد شامل شرکت‌کنندگان با کولیت تعیین نشده بودند. تمام 42 مطالعه‌ای که فوریت جراحی را گزارش کردند، شامل جراحی‌های انتخابی بودند، که 31 (74%) مورد از آنها جراحی‌های اورژانسی را نیز وارد کردند. بیست‌و‌چهار مطالعه خطر پائین سوگیری داشتند در حالی که بقیه مطالعات با خطر بسیار بالای سوگیری مواجهه داشتند.

بر اساس تجمیع داده‌های تعدیل شده، OR را برای میزان عفونت کل پس از جراحی در شرکت‌کنندگانی که کورتیکواستروئید (OR: 1.70؛ 95% CI؛ 1.38 تا 2.09؛ شواهد با قطعیت پائین)، ایمونومدولاتورها (OR: 1.29؛ 95% CI؛ 0.95 تا 1.76؛ شواهد با قطعیت پائین)، عوامل آنتی-TNF (OR: 1.60؛ 95% CI؛ 1.20 تا 2.13؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) و عوامل آنتی-اینتگرین (OR: 1.04؛ 95% CI؛ 0.79 تا 1.36؛ شواهد با قطعیت پائین) دریافت کردند، محاسبه کردیم. ما داده‌های تعدیل نشده را برای ارزیابی میزان عفونت کل پس از جراحی برای استفاده از آمینوسالیسیلات‌ها (5-ASA) تجمیع کردیم (OR: 0.76؛ 95% CI؛ 0.51 تا 1.14؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین).

یک پیامد ثانویه مورد بررسی، عوارض مربوط به زخم در شرکت‌کنندگان تحت درمان با: کورتیکواستروئیدها (OR: 1.41؛ 95% CI؛ 0.72 تا 2.74؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین)، ایمونومدولاتورها (OR: 1.35؛ 95% CI؛ 0.96 تا 1.89؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین)، عوامل آنتی-TNF (OR: 1.18؛ 95% CI؛ 0.83 تا 1.68؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) و عوامل آنتی-اینتگرین (OR: 1.64؛ 95% CI؛ 0.77 تا 3.50؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) در مقایسه با گروه کنترل، بود.

دیگر پیامد ثانویه بررسی شده، شانس بروز عفونت‌های داخل شکمی پس از جراحی در شرکت‌کنندگان تحت درمان با: کورتیکواستروئیدها (OR: 1.53؛ 95% CI؛ 1.28 تا 1.84؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین)، 5-ASA؛ (OR: 0.77؛ 95% CI؛ 0.45 تا 1.33؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین)، ایمونومدولاتورها (OR: 0.86؛ 33% CI؛ 0.66 تا 1.12؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین)، عوامل آنتی-اینتگرین (OR: 0.40؛ 95% CI؛ 0.14 تا 1.20؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین)، و عوامل آنتی-TNF؛ (OR: 1.38؛ 95% CI؛ 1.04 تا 1.20؛ ) در مقایسه با گروه کنترل، بود.

در نهایت، شانس بروز عفونت‌های خارج شکمی در شرکت‌کنندگان تحت درمان با: کورتیکواستروئیدها (OR: 1.23؛ 95% CI؛ 0.97 تا 1.55؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین)، ایمونومدولاتورها (OR: 1.17؛ 95% CI؛ 0.80 تا 1.71؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین)، عوامل آنتی-TNF (OR: 1.34؛ 95% CI؛ 0.96 تا 1.87؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) و عوامل آنتی-اینتگرین (OR: 1.15؛ 95% CI؛ 0.43 تا 3.08؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) در مقایسه با گروه کنترل، بود.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری