اثربخشی کلرال‌ هیدرات به عنوان یک عامل آرام‌بخشی در کودکان تحت پروسیجرهای نورودیاگنوستیک

سوال مطالعه مروری

در کودکانی که تحت پروسیجرهای غیر-تهاجمی نورودیاگنوستیک قرار می‌گیرند، کلرال ‌هیدرات در ایجاد آرام‌بخشی مناسب (آهسته کردن فعالیت مغز)، اثربخش‌تر و ایمن‌تر از سایر راه‌های رسیدن به آرام‌بخشی است؟

پیشینه

پروسیجرهای نورودیاگنوستیک، بررسی‌های غیر-تهاجمی نورولوژیکی مهم برای کودکان مبتلا به اختلالات نورولوژیکی مشکوک هستند. این بررسی‌ها شامل تصویربرداری از مغز و تست فعالیت الکتریکی مغز هستند. برای انجام موفقیت‌آمیز این تست‌ها، کودک باید در طول مدت بررسی حداقل 30 تا 45 دقیقه بی‌حرکت باقی بماند. برای کودکانی که معمولا قادر به بی‌حرکت ماندن در طول این دوره نیستند، تجویز عوامل آرام‌بخش مورد نیاز است.

تاریخ جست‌و‌جو

شواهد تا می 2020 به‌روز است.

ویژگی‌های مطالعه

16 مطالعه را با مجموع 2922 کودک (تا سن 18 سال) وارد مرور کردیم. تمامی مطالعات وارد شده در بیمارستان‌هایی انجام شدند که خدمات نورودیاگنوستیک (neurodiagnostic) را ارائه ‌می‌دادند. بیش‌تر مطالعات سه پیامد اصلی را ارزبابی کردند: نسبتی از کودکان که برای پروسیجر نورودیاگنوستیک آرام‌بخشی موفقی را نداشتند؛ مدت زمان لازم برای رسیدن به آرام‌بخشی مناسب؛ و عوارض جانبی همراه با عامل آرام‌بخش. کیفیت شواهد ترکیبی از طیف بسیار پائین تا بالا بود. دلیل اصلی کاهش سطح کیفیت شواهد آن بود که افراد دخیل در کارآزمایی‌ها، مانند پزشکانی که عامل آرام‌بخشی را تجویز ‌کردند یا والدین کودکان، می‌دانستند چه عاملی برای کودک تجویز شده، که می‌تواند بر ثبت یا تفسیر نتایج تاثیر ‌بگذارد.

نتایج کلیدی

شواهد مربوط به اثربخشی و آسیب‌های کلرال‌ هیدرات خوراکی را در مقایسه با دیگر داروهای آرم‌بخش خلاصه کردیم. مرور ما نشان می‌دهد که کلرال‌ هیدرات خوراکی، در مقایسه با دکسمدتومیدین خوراکی، هیدوکسی‌زین هیدروکلراید خوراکی، میدازولام خوراکی، و کلونیدین خوراکی، اثربخشی یکسان با نرخ شکست مشابه در رسیدن به آرام‌بخشی دارد؛ و در مقایسه با پرومتازین خوراکی، احتمالا یک عامل آرام‌بخش موثرتر با نرخ پائین‌تر شکست در دستیابی به آرام‌بخشی است. در حالی که اکثر مطالعات وارد شده نشان دادند کلرال‌ هیدرات در مقایسه با سایر عوامل آرام‌بخش ایمن و بدون افرایش در عوارض جانبی است، یک مطالعه افزایش خطر عوارض جانبی را با کلرال ‌هیدرات خوراکی در مقایسه با دکسمدتومیدین داخل بینی گزارش داد.

کیفیت شواهد

سطح کیفیت اکثر شواهد به دلیل نواقص موجود در روش‌های مطالعه و حجم نمونه کوچک هر مطالعه ضعیف بود، بنابراین اعتماد ما به نتایج مطالعات کاهش می‌یابد.

نتیجه‌گیری‌ها

جدا از پنتوباربیتال داخل وریدی، سدیم تیوپنتال رکتال، و موسیقی‌-درمانی، کلرال‌ هیدرات خوراکی در مقایسه با سایر عوامل آرام‌بخش برای کودکان تحت پروسیجرهای غیر-تهاجمی نورودیاگنوستیک، اثربخشی مشابه یا اثربخشی بیشتری دارد. با‌ توجه به کیفیت ضعیف شواهد، نتوانستیم نتیجه‌گیری شفافی را در مورد اثربخشی یا ایمنی هر یک از عوامل آرام‌بخش بررسی شده در این مرور ترسیم کنیم. عوارض جانبی کلرال‌ هیدرات خوراکی در مقایسه با سایر آرام‌بخش‌ها نیاز به بررسی بیش‌تر دارد.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

کیفیت شواهد برای مقایسه کلرال‌ هیدارت خوراکی در برابر چندین روش آرام‌بخشی دیگر، متغیر بود. کلرال‌ هیدرات خوراکی در مقایسه با پرومتازین خوراکی با نرخ پائین‌تری از شکست در رسیدن به آرام‌بخشی همراه است. میزان شکست‌ در رسیدن به آرام‌بخشی بین گروه‌ها برای مقایسه‌های دیگر مانند دکسمدتومیدین خوراکی، هیدروکسی‌زین هیدروکلراید خوراکی، و میدازولام خوراکی مشابه بود. کلرال‌ هیدرات خوراکی در مقایسه با پنتوباربیتال داخل وریدی، سدیم تیوپنتال رکتال، و موسیقی‌-درمانی، با نرخ بالاتری از شکست در رسیدن به آرام‌بخشی همراه بود. به نظر می رسید که کلرال هیدرات با نرخ بالاتر عوارض جانبی نسبت به دکسمدتومیدین داخل بینی ارتباط داشت. با این حال، شواهد برای پیامدها برای کلرال هیدرات خوراکی در مقابل پنتوباربیتال داخل وریدی، سدیم تیوپنتال رکتال، دکسمدتومیدین داخل بینی، و موسیقی-درمانی عمدتا از قطعیت پائینی برخوردار بود، بنابراین یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند.

پژوهش‌های بیش‌تری باید انجام شوند تا تاثیرات کلرال‌ هیدرات خوراکی بر پیامدهای بالینی عمده مانند تکمیل موفقیت‌آمیز پروسیجرها، نیاز به عامل آرام‌بخشی بیشتر، و درجه معیارهای آرام‌بخشی با استفاده از مقیاس‌های معتبر، که به ندرت در مطالعات وارد شده در این مرور ارزیابی شدند، مشخص شوند. پروفایل ایمنی کلرال‌ هیدرات باید بیش‌تر مورد بررسی قرار‌گیرد، به خصوص برای عوارض جانبی عمده مانند عدم اشباع اکسیژن.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

این یک نسخه به‌روز شده از مرور کاکرین است که در سال 2017 منتشر شد.

انجام بررسی‌های نورودیاگنوستیک (neurodiagnostic) در کودکان، از جمله تصویربرداری مغز و الکتروانسفالوگرافی (electroencephalography; EEG)، نقش مهمی را در ارزیابی اختلالات تکامل سیستم عصبی (neurodevelopmental disorders) ایفا می‌کنند. استفاده از یک عامل آرام‌بخش مناسب برای اطمینان از تکمیل موفقیت‌آمیز پروسیجرهای نورودیاگنوستیک مهم است، به خصوص در کودکان، که معمولا قادر به آرام و بی‌حرکت ماندن در تمام مراحل نیستند.

اهداف: 

ارزیابی اثربخشی و عوارض جانبی تجویز کلرال هیدرات (chloral hydrate) به عنوان یک عامل آرام‌بخش حین انجام پروسیجرهای غیر-تهاجمی نورودیاگنوستیک در کودکان.

روش‌های جست‌وجو: 

بانک‌های اطلاعاتی زیر را در 14 می 2020، بدون اعمال محدودیت زبانی، جست‌وجو کردیم: پایگاه ثبت مطالعات کاکرین (CRS Web) و MEDLINE (Ovid؛ 1946 تا 12 می 2020). CRS Web شامل کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی یا شبه‌-تصادفی‌سازی شده و کنترل شده از PubMed؛ Embase؛ ClinicalTrials.gov؛ پلت‌فرم بین‌المللی پایگاه ثبت کارآزمایی‌های بالینی سازمان جهانی بهداشت (ICTRP)؛ پایگاه ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل‌ شده کاکرین (CENTRAL)، و پایگاه‌های ثبت تخصصی گروه‌های مرور کاکرین شامل گروه صرع (Epilepsy) در کاکرین است.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده‌ای (randomised controlled trials; RCTs) را وارد کردیم که عامل کلرال‌ هیدرات را در برابر سایر عوامل آرام‌بخش، عوامل غیر-‌دارویی، یا دارونما (placebo) ارزیابی کردند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم واجد شرایط بودن مطالعات را ارزیابی، داده‌ها را استخراج، و خطر سو‌گیری (bias) را ارزیابی کردند. نتایج با خطر نسبی (RR) برای داده‌های دو-حالتی و تفاوت میانگین (MD) برای داده‌های پیوسته، با 95% فواصل اطمینان ‌(CIs)، ارائه شدند.

نتایج اصلی: 

ما 16 مطالعه را با مجموع 2922 کودک وارد کردیم. کیفیت روش‌شناسی مطالعات وارد شده متغیر بود. کورسازی شرکت‌کنندگان و پرسنل در اغلب مطالعات وارد شده انجام نشد، و سه مورد از 16 مطالعه با خطر بالای سوگیری برای گزارش‌‌دهی انتخابی روبه‌رو بودند. ارزیابی اثربخشی عوامل آرام‌بخش نیز تحت تاثیر تمام مقایسه‌های انجام شده در مطالعات کوچک قرار گرفت.

کودکانی که کلرال‌ هیدرات خوراکی دریافت کردند، در مقایسه با پرومتازین (promethazine) خوراکی شکست کمتری را در رسیدن به آرام‌بخشی نشان دادند (RR: 0.11؛ 95% CI؛ 0.01 تا 0.82؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت متوسط). بیشتر کودکانی که کلرال‌ هیدرات خوراکی دریافت کردند، در مقایسه با بیمارانی که پنتوباربیتال (pentobarbital) داخل وریدی گرفتند، خطر بالاتری را از شکست در آرام‌بخشی پس از دریافت یک دوز دارو نشان دادند (RR: 4.33؛ 95% CI؛ 1.35 تا 13.89؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت پائین)، اما پس از دو دوز شواهدی از تفاوت معنادار بین دو گروه دیده نشد (RR: 3.00؛ 95% CI؛ 0.33 تا 27.46؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین). کودکان با کلرال‌ هیدرات خوراکی در مقایسه با سدیم تیوپنتال (sodium thiopental) رکتال (RR: 1.33؛ 95% CI؛ 0.60 تا 2.96؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت متوسط) و موسیقی-درمانی (RR: 17.00؛ 95% CI؛ 2.37 تا 122.14؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) به شکست بیشتری در آرام‌بخشی دست یافتند. نرخ‌های شکست در رسیدن به آرام‌بخشی میان گروه‌های دکسمدتومیدین (dexmedetomidine) خوراکی، هیدروکسی‌زین هیدروکلراید (hydroxyzine hydrochloride) خوراکی، و میدازولام (midazolam) خوراکی و کلونیدین (clonidine) خوراکی مشابه بودند.

کودکانی که کلرال هیدرات خوراکی دریافت کردند در مقایسه با بیماران در گروه‌های دکسمدتومیدین خوراکی (MD؛ 3.86-؛ 95% CI؛ 5.12- تا 62.6؛ 1 مطالعه)، هیدروکسی‌زین هیدروکلراید خوراکی (MD؛ 7.5-؛ 95% CI؛ 7.85- تا 7.15-؛ 1 مطالعه)، پرومتازین خوراکی (MD؛ 12.11-؛ 95% CI؛ 18.48- تا 5.74-؛ 1 مطالعه) (شواهد با قطعیت متوسط برای سه پیامد فوق)، میدازولام رکتال (MD؛ 95.70-؛ 95% CI؛ 114.51- تا 76.89-؛ 1 مطالعه)، و کلونیدین خوراکی (MD؛ 37.48 -؛ 95% CI؛ 55.97- تا 18.99-؛ 1 مطالعه) (شواهد با قطعیت پائین برای دو پیامد ذکر شده) مدت زمان کوتاه‌تری را برای دستیابی به آرام‌بخشی کافی سپری کردند. با این حال، کودکان با کلرال‌ هیدرات خوراکی در مقایسه با پنتوباربیتال داخل وریدی (MD: 19؛ 95% CI؛ 16.61 تا 21.39؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت پائین)، میدازولام داخل بینی (اینترانازال) (MD: 12.83؛ 95% CI؛ 7.22 تا 18.44؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت متوسط)، و دکسمدتومیدین داخل بینی (MD: 2.80؛ 95% CI؛ 0.77 تا 4.83؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت متوسط) به زمان طولانی‌تری برای رسیدن به آرام‌بخشی مناسب نیاز دارند.

کودکان دریافت کننده کلرال هیدرات خوراکی در مقایسه با سدیم تیوپنتال رکتال، به دلیل زودتر بیدار شدن به‌طور قابل توجهی کمتر احتمال داشت که پروسیجر تکمیل نورودیاگنوستیک خود را تکمیل کنند (RR: 0.95؛ 95% CI؛ 0.83 تا 1.09؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت متوسط).

کلرال هیدرات با خطر بالاتری از عوارض جانبی زیر همراه بود: عدم اشباع اکسیژن در مقابل سدیم تیوپنتال رکتال (RR: 5.00؛ 95% CI؛ 0.24 تا 102.30؛ 1 مطالعه)، ناپایداری در مقابل دکسمدتومیدین داخل بینی (MD: 10.21؛ 95% CI؛ 0.58 تا 178.52؛ 1 مطالعه)، استفراغ در مقابل دکسمدتومیدین داخل بینی (MD: 10.59؛ 95% CI؛ 0.61 تا 185.45؛ 1 مطالعه) (شواهد با قطعیت پائین برای سه پیامد فوق)، و گریه کردن حین تجویز آرام‌بخش در مقابل دکسمدتومیدین داخل بینی (MD: 1.39؛ 95% CI؛ 1.08 تا 1.80؛ 1 مطالعه، شواهد با قطعیت متوسط). هیدرات کلرال با خطر کمتر موارد زیر همراه بود: اسهال در مقایسه با سدیم تیوپنتال رکتال (RR: 0.04؛ 95% CI؛ 0.00 تا 0.72؛ 1 مطالعه)، متوسط پائین‌تر فشار خون دیاستولیک در مقایسه با سدیم تیوپنتال (MD: 7.40؛ 95% CI؛ 5.11 تا 9.69؛ 1 مطالعه)، خواب‌آلودگی در مقایسه با کلونیدین خوراکی (:RR 0.44؛ 95% CI؛ 0.30 تا 0.64؛ 1 مطالعه)، سرگیجه در مقایسه با کلونیدین خوراکی (RR: 0.15؛ 95% CI؛ 0.01 تا 2.79؛ 1 مطالعه) (شواهد با قطعیت متوسط برای چهار پیامد فوق)، و برادی‌کاردی در مقایسه با دکسمدتومیدین داخل بینی (MD: 0.17؛ 95% CI؛ 0.05 تا 0.59؛ 1 مطالعه؛ شواهد با قطعیت بالا). حوادث جانبی قابل توجه دیگری با کلرال ‌هیدرات همراه نبود، اگرچه در کل افزایش در خطر ترکیب حوادث جانبی وجود داشت (RR: 7.66؛ 95% CI؛ 1.78 تا 32.91؛ 1 مطالعه؛ شواهد با کیفیت پائین).

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری