عوارض جانبی پس از استفاده از تک‌دوزهای آنالژزیک‌های خوراکی در مدیریت درد حاد پس از عمل جراحی در بزرگسالان

درد حاد اغلب خیلی سریع پس از بروز آسیب، احساس می‌شود. بسیاری از افرادی که جراحی می‌شوند، پس از آن با درد متوسط یا شدیدی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. داروهای مسکّن (آنالژزیک‌ها) در افرادی که درد دارند، اغلب پس از کشیدن دندان عقل آزمایش شده‌اند. در تمام این مطالعات، شرکت کنندگان باید حداقل درد متوسط را داشته باشند تا یک معیار حساس از خواص تسکین‌دهندگی درد به دست آید. درد معمولا با داروهای مسکّن خوراکی درمان می‌شود. نتایج را می‌توان به انواع دیگر درد‌ حاد هم تعمیم داد.

در ماه می سال 2015، جست‌وجوهایی را برای به‌روزرسانی یک بررسی اجمالی انجام دادیم که در اصل در سال 2011 منتشر شده بود. در کتابخانه کاکرین در حال حاضر 39 مرور انجام شده در مورد مداخلات آنالژزیک خوراکی برای تسکین دردی که بلافاصله پس از جراحی‌ها بروز می‌کند، با 41 نوع داروی مسکّن مختلف در دوزهای مختلف، وجود دارد. این موضوع که داروها چقدر خوب کار می‌کنند، در یک بررسی اجمالی دیگر گزارش می‌شود.

در این بررسی اجمالی، ما از اطلاعات مربوط به حدود 35,000 شرکت‌کننده از حدود 350 مطالعه استفاده کردیم تا به‌طور خاص حوادث جانبی (عوارض ناخواسته) ناشی از مصرف داروهای مسکّن را بررسی کرده، و نتایج را با موارد به دست آمده از دارونما (placebo) (قرص ساختگی) مقایسه کنیم. اندازه‌گیری حوادث جانبی پیچیده است زیرا روش خاصی که برای گردآوری اطلاعات استفاده می‌شود، بر تعداد حوادث جانبی گزارش شده تاثیر می‌گذارد. بیشتر افراد حاضر در مطالعات دندان‌های عقل خود را کشیده بودند، نسبتا جوان و متناسب بودند، و به احتمال زیاد گاه به گاه از داروهای مسكّن استفاده می‌كردند. حوادث جانبی ممکن است در افرادی که سلامت ضعیف‌تری دارند، مسن‌تر هستند، یا به مدت چندین روز یا بیشتر از داروهای مسکّن استفاده کرده‌اند، متفاوت باشد.

بر اساس نتایجی که نشان داده‌ایم، میزان بروز حوادث جانبی برای اکثر داروهای غیر-استروئیدی ضد-التهابی (nonsteroidal anti-inflammatory drugs) (داروهای مسکّن مانند آسپرین (aspirin)، ایبوپروفن (ibuprofen)، یا دیکلوفناک (diclofenac))، پاراستامول (paracetamol)، و ترکیباتی از داروهای مسکّن مختلف که حاوی هیچ نوع اوپیوئیدی نیستند (داروهایی مانند کدئین (codeine))، به همان نسبتی بود که در افراد مصرف‌کننده داروهای مسکّن و دارونما رخ داد. با مصرف آسپیرین 1000 میلی‌گرم، اوپیوئیدها، یا ترکیباتی با دوز ثابت حاوی اوپیوئیدها، افراد معمولا دچار حوادث جانبی به مراتب بیشتری نسبت به دارونما می‌شوند. ترکیب ایبوپروفن و پاراستامول منجر به حوادث جانبی به مراتب کمتری نسبت به دارونما شد.

حوادث جانبی جدی نادر بوده، و تقریبا در یک نفر از 3200 نفر رخ داد.

نتایج برای مطالعات تک‌دوز غیرمنتظره نیستند، و احتمالا در شرایطی که آنالژزیک‌ها در میان‌مدت یا بلندمدت مصرف می‌شوند، متفاوت هستند.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

علیرغم وجود مشکلاتی در زمینه اندازه‌گیری، ضبط (رکورد)، و گزارش‌دهی حوادث جانبی در کارآزمایی‌های بالینی و در مرورهای سیستماتیک، بسیاری از اطلاعات موجود در مورد دوزهای واحد آنالژزیک‌های خوراکی، شواهدی را ارائه کردند که نشان می‌دهد میزان حوادث جانبی معمولا با داروی فعال و دارونما در این شرایط یکسان است، به جز در دوزهای بالاتر برخی از داروها، و در ترکیبات حاوی اوپیوئیدها.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

این یک به‌روزرسانی از بررسی اجمالی کاکرین است که در شماره 9، سال 2011 منتشر شد؛ آن مطالعه هم اثربخشی و هم حوادث جانبی را مد نظر قرار داد. این بررسی اجمالی، حوادث جانبی را در نظر گرفت، و اثربخشی داروها در یک مطالعه جداگانه ارزیابی شد.

39 مرور کاکرین از کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده، حوادث جانبی مرتبط با مداخلات دارویی مجزا را در درد حاد پس از جراحی بررسی کردند. این بررسی اجمالی نتایج به دست آمده را از این مرورهای مجزا گرد هم آورد.

اهداف: 

انجام یک بررسی اجمالی از میزان حوادث جانبی مرتبط با تک‌دوز آنالژزیک‌های خوراکی، در مقایسه با دارونما (placebo)، در مدیریت درد حاد پس از جراحی در بزرگسالان.

روش‌ها: 

ما مرورهای سیستماتیک موجود را در بانک اطلاعاتی مرورهای سیستماتیک کاکرین در کتابخانه کاکرین از طریق یک استراتژی جست‌وجوی ساده شناسایی کردیم. همه مرورها توسط یک گروه واحد تحت نظارت قرار گرفتند. ما اطلاعات مربوط به شرکت‏‌کنندگانی را که دچار هرگونه حادثه جانبی شدند، و گزارش‌هایی را از حوادث جانبی جدی، و مرگ‌ومیرها را از مرورهای مجزا، استخراج کردیم.

نتایج اصلی: 

اطلاعات از 39 مرور کاکرین برای 41 نوع آنالژزیک یا ترکیبات آنالژزیک مختلف (51 دارو/دوز/فرمولاسیون) که در دوزهای تکی به شکل خوراکی در شرکت‌کنندگان مبتلا به درد متوسط یا شدید پس از جراحی تست شدند، در دسترس قرار داشت. این شامل حدود 350 مطالعه منحصر به فرد با تقریبا 35,000 شرکت‌کننده بود. اغلب مطالعات شامل شرکت‏‌کنندگان جوان‌تری بودند که پس از کشیدن دندان مولار، درد داشتند.

برای اکثر داروهای غیر-استروئیدی ضد-التهابی (NSAIDs)، پاراستامول، و ترکیباتی که حاوی اوپیوئیدها نیستند، نمونه‌های اندکی وجود داشت که در آنها شرکت‌کنندگان دچار عوارض جانبی به مراتب کمتر یا بیشتری نسبت به دارونما شدند. با مصرف آسپیرین 1000 میلی‌گرم، دیفلونیزال (diflunisal) 1000 میلی‌گرم، اوپیوئیدها یا ترکیبات دارویی با دوز ثابت حاوی اوپیوئیدها، شرکت‏‌کنندگان معمولا دچار حوادث جانبی به مراتب بیشتری نسبت به دارونما می‌شوند. مطالعات مربوط به ترکیب ایبوپروفن و پاراستامول حوادث جانبی به مراتب کمتری را گزارش کردند.

حوادث جانبی جدی نادر بوده، و تقریبا در یک نفر از 3200 شرکت‌کننده رخ داد.

اکثر مرورها حوادث جانبی خاص را گزارش نکردند.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save