درمان‌های کمک کننده برای لخته شدن خون برای بهبود ریکاوری بزرگسالان مبتلا به استروک به علت خونریزی در مغز

سوال مطالعه مروری

آیا درمان‌های کمک کننده به لخته شدن خون باعث کاهش خطر مرگ‌ومیر و ناتوانی در بزرگسالان مبتلا به استروک به دلیل خونریزی در مغز می‌شود؟

پیشینه

بیش از یک دهم کل استروک‌ها منجر به خونریزی در مغز (به نام خونریزی مغزی (brain haemorrhage)) می‌شود. خونریزی بزرگ‌تر، بیشتر احتمال دارد باعث مرگ شود. تقریبا یک سوم از موارد خونریزی مغزی درون 24 ساعت اول به طور قابل‌ توجهی افزایش می‌یابد. بنابراین، درمان‌هایی که لخته شدن خون را افزایش می‌دهند، اگر بلافاصله بعد از شروع خونریزی ارائه شوند، ممکن است خطر مرگ‌ومیر یا ناتوانی را پس از خونریزی مغزی با محدود کردن رشد آن، کاهش دهند. با این حال، ممکن است داروهای هموستاتیک باعث لخته شدن ناخواسته خون شود، یا منجر به عوارض جانبی ناخواسته، مانند حملات قلبی و لخته شدن در وریدهای پا ‌شود.

ویژگی‌های مطالعه

ما 12 کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل شده را، شامل 1732 شرکت‌کننده، تا نوامبر 2017 یافتیم.

نتایج کلیدی

ما شواهدی با کیفیت متوسط درباره آسیب ناشی از ترانسفیوژن پلاکت برای افرادی که در زمان خونریزی مغزی از داروهای آنتی‌پلاکت استفاده کردند، یافتیم. هیچ شواهدی حاکی از مزیت یا آسیب سایر درمان‌های هموستاتیک برای افراد مبتلا به خونریزی مغزی نیافتیم.

کیفیت شواهد

به‌طور کلی، کیفیت شواهد متوسط تا پائین بود.

اطلاعات بیشتر از 10 کارآزمایی که در حال انجام هستند، در دسترس قرار خواهد گرفت.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

بر اساس شواهد با کیفیت متوسط از یک کارآزمایی، ترانسفیوژن پلاکت در مقایسه با مراقبت استاندارد برای بزرگسالان مبتلا به ICH مرتبط با آنتی‌پلاکت خطرناک به نظر می‌رسد.

ما نتوانستیم به طور دقیق در مورد اثربخشی و ایمنی فاکتورهای لخته شدن خون برای ICH خودبه‌خودی حاد با یا بدون جراحی، داروهای آنتی‌فیبرینولیتیک برای ICH خودبه‌خودی حاد، و فاکتورهای لخته شدن در برابر پلاسمای تازه منجمد شده برای ICH خودبه‌خودی حاد مرتبط با استفاده از داروهای آنتی‌کوآگولانت نتیجه‌گیری کنیم.

انجام RCT‌های بیشتری لازم است، و ما منتظر نتایج مطلوب 10 RCT در حال انجام هستیم.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

پیامد پس از خونریزی داخل مغزی خودبه‌خودی (غیر-تروماتیک) (intracerebral haemorrhage; ICH) تحت تاثیر حجم هماتوم (haematoma) قرار می‌گیرد؛ تا یک سوم ICH‌ها درون 24 ساعت پس از شروع افزایش می‌یابند. درمان اولیه هموستاتیک (haemostatic therapy) ممکن است پیامد را با محدود کردن رشد هماتوم بهبود بخشد. این یک نسخه به‌روز از مرور کاکرین است که برای اولین بار در سال 2006 منتشر، و آخرین بار در سال 2009 به‌روز شد.

اهداف: 

بررسی 1) اثربخشی و ایمنی کلاس‌های شخصی درمان‌های هموستاتیک، در مقایسه با دارونما (placebo) یا کنترل باز، در بزرگسالان مبتلا به خونریزی داخل مغزی حاد خودبه‌خودی، و 2) تاثیرات هر طبقه از درمان هموستاتیک با توجه به نوع داروی آنتی ترومبوتیک مصرف شده بلافاصله پیش از شروع ICH (یعنی آنتی‌کوآگولانت (anticoagulant)، آنتی‌پلاکت (antiplatelet)، یا هیچ کدام).

روش‌های جست‌وجو: 

ما پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه استروک در کاکرین، CENTRAL؛ شماره 11، 2017، MEDLINE Ovid، و Embase Ovid را در 27 نوامبر 2017 جست‌وجو کردیم. در تلاش برای شناسایی کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs) منتشر شده، در حال انجام و منتشر نشده بیشتر، کتاب‌شناختی‌های مقالات مرتبط را غربالگری و پایگاه ثبت بین‌المللی RCT‌ها را در نوامبر 2017 جست‌وجو کردیم.

معیارهای انتخاب: 

ما به دنبال کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs) مربوط به مداخله هموستاتیک (یعنی درمان‌های پرو-کوآگولانت مانند فاکتورهای کوآگولاسیون، داروهای آنتی‌فیبرینولیتیک، یا ترانسفیوژن پلاکت) برای ICH خودبه‌خودی حاد، در مقایسه با دارونما، کنترل باز، یا یک مقایسه کننده فعال، که معیارهای پیامد بالینی مرتبط را گزارش کردند، بودیم.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده به‌طور مستقل داده‌ها را استخراج کردند، خطر سوگیری (bias) را مورد ارزیابی قرار داده و در صورت عدم ارائه در گزارش منتشر شده توسط یک RCT، با نویسندگان RCT‌های واجد شرایط برای داده‌های خاص به صورت مکاتبه‌ای تماس گرفتند.

نتایج اصلی: 

ما 12 RCT را شامل 1732 شرکت‌کننده وارد کردیم. هفت RCT درباره فاکتورهای لخته شدن خون در برابر دارونما یا کنترل باز شامل 1480 شرکت‌کننده، سه RCT درباره داروهای آنتی‌فیبرینولیتیک در برابر دارونما یا کنترل باز، شامل 57 شرکت‌کننده، یک RCT درباره ترانسفیوژن پلاکتی در برابر کنترل باز، شامل 190 شرکت‌کننده، و یک RCT درباره فاکتورهای لخته شدن خون در برابر پلاسمای تازه منجمد شده شامل پنج شرکت‌کننده وجود داشت. ما قادر به انتخاب دو RCT واجد شرایط نبودیم؛ زیرا آنها داده‌های جمع‌آوری شده مربوط به بزرگسالان مبتلا به ICH و سایر انواع خونریزی داخل جمجمه را ارائه کردند. ما 10 RCT در حال انجام را شناسایی کردیم. از نظر هفت معیار در 12 RCT وارد شده، خطر سوگیری در 37 RCT؛ (44%) نامشخص، در 16 RCT؛ (19%) بالا و در 31 RCT؛ (37%) پائین بود. فقط یک RCT در همه معیارها در معرض خطر پائین سوگیری قرار داشت.

در یک RCT ترانسفیوژن پلاکت در برابر کنترل باز برای ICH خودبه‌خودی حاد مرتبط با استفاده از داروهای آنتی‌پلاکت، افزایش معنی‌داری در مرگ‌ومیر یا وابستگی (نمره اصلاح شده مقیاس رانکین (Rankin Scale) بین 4 تا 6) در 90 روز (70/97 در برابر 52/93؛ خطر نسبی (RR): 1.29؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 1.04 تا 1.61؛ یک کارآزمایی؛ 190 شرکت‌کننده؛ شواهد با کیفیت متوسط) وجود داشت. تمام یافته‌ها برای فاکتورهای لخته شدن خون در برابر دارونما یا کنترل باز برای ICH حاد خودبه‌خودی با یا بدون جراحی (شواهد با کیفیت متوسط)، برای داروهای آنتی‌فیبرینولیتیک در برابر دارونما (شواهد با کیفیت متوسط) یا کنترل باز برای ICH خودبه‌خودی (شواهد با کیفیت متوسط)، و برای فاکتورهای لخته شدن در برابر پلاسمای تازه منجمد شده برای ICH خودبه‌خودی حاد مرتبط با استفاده از داروهای آنتی‌کوآگولانت (بدون شواهد) معنی‌دار نبود.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری