مداخلات کاهش وزن در بازماندگان از سرطان آندومتر

پیشینه
سرطان آندومتر یا رحم، سرطانی شایع در زنان بوده و تعداد موارد آن رو به افزایش است. این موضوع تا حدی به علت افزایش میزان چاقی است که عامل خطر عمده‌ای برای این بیماری به حساب می‌آید. با آنکه بقای بیماران پس از سرطان آندومتر، در صورت تشخیص زودهنگام، عموما عالی است، احتمال مرگ زودهنگام در آنها به علت افزایش خطر حملات قلبی و استروک‌ و کیفیت زندگی ضعیف‌تر در زنان بیشتر می‌شود. این مطالعه مروری، شواهد مربوط به مداخلات کاهش وزن را در بازماندگان دارای اضافه‌وزن و چاق دچار سرطان آندومتر ارزیابی کرد تا تعیین کند مداخلات در مقایسه با مراقبت معمول سودمند هستند یا خیر.

ویژگی‌های مطالعه
ما سه کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل ‌شده را انتخاب کردیم که در آنها، زنان به‌صورت تصادفی به دریافت یکی از مداخلات (درمان‌های) گوناگون اختصاص یافته و شامل 161 شرکت‌کننده چاق بودند. این کارآزمایی‌ها در ایالات متحده آمریکا و انگلستان انجام شدند. همه آنها، توصیه‌های سبک زندگی (رژیم غذایی و ورزش) را به ‌علاوه تکنیک‌های خود‌-یاری (برای تشویق به پیروی از توصیه‌ها) با مراقبت معمول مقایسه کردند. شواهد تا ژانویه 2018 به‌روز است.

نتایج کلیدی
ما هیچ منفعتی را برای بازماندگان از سرطان آندومتر از دریافت توصیه‌های سبک زندگی بر بقای آنها، رخداد‌های قلبی‌عروقی یا کیفیت زندگی نیافتیم، با آنکه این مداخلات با مضرات قابل‌توجه یا جدی برای شرکت‌کنندگان مرتبط نبودند. با این حال احتمالا به خاطر افزایش فعالیت جسمانی، آنها نرخ‌های بیشتری را از نشانه‌های عضلانی‌اسکلتی گزارش کردند. در شرایطی که برخی زنان با این مداخلات وزن اضافی خود را از دست می‌دهند، سایرین این‌گونه نیستند، که به معنای کلی عدم وجود منفعت یا منفعت اندک بود.

کیفیت شواهد
با این حال، کیفیت مطالعات انتخابی، پائین یا بسیار پائین بود و همگی از لحاظ تعداد شرکت‌کنندگان کوچک بوده و به‌طور اختصاصی برای بررسی تأثیر مداخله بر بقای بیماران طراحی نشده بودند. نیاز به انجام مطالعات بیشتری با کیفیت بالا در این زمینه وجود دارد و در حال حاضر پنج کارآزمایی در حال انجام هستند.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

در حال حاضر شواهد کافی و با کیفیت بالا برای تعیین تأثیر ترکیب مداخلات سبک زندگی و رفتاری بر بقا، کیفیت زندگی یا کاهش وزن قابل‌ توجه در زنان دارای سابقه سرطان آندومتر در مقایسه با آنهایی که مراقبت معمول دریافت کرده‌اند، وجود ندارد. شواهد محدودی نشان می‌دهد که این مداخلات، عارضه جانبی جدی یا تهدید‌ کننده حیات اندکی دارند یا به‌طور کلی ندارند، گرچه مشکلات عضلانی‌اسکلتی احتمالا به دلیل افزایش میزان فعالیت، افزایش یافته بود. نتیجه‌گیری ما بر اساس شواهدی با کیفیت پائین و بسیار پائین، حاصل از تعداد اندک کارآزمایی‌ها و بیماران، بنا شده است. بنابراین ما اطمینان بسیار اندکی به این شواهد داریم: اکنون تأثیر حقیقی مداخلات کاهش وزن در زنان چاق مبتلا به سرطان آندومتر، نامشخص است.

نیاز به RCT‌های بیشتری با قدرت کافی و دقیق از نظر روش‌شناسی با مدت پیگیری 5 تا 10 سال وجود دارد. آنها باید بر اثرات رژیم‌های متفاوت اصلاح تغذیه، درمان‌های دارویی مرتبط با کاهش وزن و جراحی چاقی (bariatric surgery) روی بقا، کیفیت زندگی، کاهش وزن و عوارض جانبی متمرکز باشند.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

تشخیص سرطان آندومتر به دلیل افزایش شیوع چاقی رو به افزایش است. چاقی از طریق القای حالت افزایش استروژن فاقد ترکیبات پروژسترون (unopposed estrogen)، مقاومت به انسولین و التهاب، نقش مهمی در افزایش ابتلا به سرطان آندومتر دارد. هم‌چنین بر درمان، افزایش خطر عوارض جراحی و پیچیدگی برنامه‌ریزی پرتو‌درمانی تأثیر دارد و می‌تواند بر بقای بعدی بیمار نیز اثر داشته باشد. مداخلات کاهش وزن با بهبودی‌هایی در بقای اختصاصی سرطان پستان و کولورکتال و هم‌چنین کاهش خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی، یک علت رایج مرگ در بازماندگان از سرطان آندومتر، ارتباط دارد.

اهداف: 

تعیین تأثیر مداخلات کاهش وزن علاوه بر مدیریت استاندارد سرطان آندومتر، بر بقای کلی بیماران و فراوانی عوارض جانبی.

اهداف ثانویه شامل ارزیابی مداخلات کاهش وزن بر بقای اختصاصی سرطان آندومتر، کاهش وزن به دست آمده، فراوانی حوادث قلبی‌عروقی و کیفیت زندگی، هم کلی و هم طبقه‌بندی شده (stratified) بر اساس شاخص توده بدن (BMI) بیمار در صورت امکان، است.

روش‌های جست‌وجو: 

این مطالعه مروری در پایگاه ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل شده کاکرین (CENTRAL)؛ MEDLINE؛ Embase و فهرست منابع مقالات، پایگاه‌های ثبت کارآزمایی‌ها، و چکیده‌های کنفرانس بین‌المللی انکولوژی زنان از آغاز تا ژانویه 2018 جست‌وجو کرد.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs) با محوریت مداخلات برای تسهیل کاهش وزن در زنان دارای اضافه‌وزن یا چاق تحت درمان برای سرطان آندومتر یا کسانی که پیش از این تحت درمان بوده‌اند، انتخاب شدند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم مطالعات را انتخاب، کیفیت کارآزمایی‌ها را ارزیابی و داده‌ها را استخراج کرده و اختلاف‌نظرها را به‌وسیله یک نویسنده مروری سوم برطرف کردند. با نویسندگان مطالعات برای کسب داده‌های گم‌شده از جمله جزئیات هر‌گونه عوارض جانبی تماس گرفتیم.

نتایج اصلی: 

ما سه RCT را در این مطالعه مروری وارد کردیم، که در مجموع 161 زن دارای اضافه‌وزن و چاق مبتلا به سرطان آندومتر را تصادفی‌سازی کرده بودند. همه مطالعات، ترکیب مداخلات رفتاری و سبک زندگی را برای تسهیل کاهش وزن از طریق تعدیل رژیم غذایی و افزایش فعالیت جسمانی مقایسه کرده بودند. RCTهای وارد شده به دلیل خطر سوگیری (bias) بالا ناشی از ناتوانی برای کورسازی شرکت‌کنندگان، کارکنان و ارزیابان پیامد و از دست رفتن قابل‌توجه شرکت‌کنندگان در دوره پیگیری، دارای کیفیت پائین یا بسیار پائین بودند (نرخ ریزش تا 29%).

ترکیب مداخلات رفتاری و سبک زندگی در مقایسه با مراقبت معمول طی 24 ماه، با بهبود بقای کلی مرتبط نبود (خطر نسبی (RR مرگ‌و‌میر): 0.23؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.01 تا 4.55؛ P = 0.34؛ یک RCT؛ 37 شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین). شواهدی مبنی بر اینکه چنین مداخلاتی با بهبود در بقای اختصاصی سرطان یا فراوانی رخداد قلبی‌عروقی ارتباط داشته باشند، وجود نداشت؛ زیرا هیچ موردی از مرگ مرتبط با سرطان، انفارکتوس میوکارد یا استروک در مطالعات وارد شده گزارش نشده بود. هیچ‌کدام از RCTهای وارد شده، داده‌های پیامد بقای بدون عود بیماری را گزارش نکرده بودند. ترکیب مداخلات رفتاری و سبک زندگی در قیاس با مراقبت معمول، با کاهش چشمگیر وزن در شش ماه (تفاوت میانگین (MD): 1.88- کیلوگرم؛ 95% CI؛ 5.98- تا 2.21 کیلوگرم؛ 0.37 = P؛ سه RCT؛ 131 شرکت‌کننده؛ I2= 0%؛ شواهد با قطعیت پائین ) یا 12 ماه (MD؛ 8.98- کیلوگرم؛ 95% CI؛ 19.88- تا 1.92 کیلوگرم؛ P = 0.11؛ دو RCT؛ 91 شرکت‌کننده؛ I2= 0%؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) مرتبط نبود. ترکیب مداخلات رفتاری و سبک زندگی در مقایسه با مراقبت معمول، با افزایش کیفیت زندگی هنگام سنجش با استفاده از پرسش‌نامه سلامت جسمانی SF-12 یا FACT-G طی شش ماه (FACT-G MD؛ 2.51؛ 95% CI؛ 5.61- تا 10.64؛ P = 0.54؛ دو RCT؛ 95 شرکت‌کننده؛ I2= 83%؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) یا به‌وسیله FACT-G به‌تنهایی طی 12 ماه (MD؛ 2.77؛ 95% CI؛ 0.65- تا 6.20؛ P = 0.11؛ دو RCT؛ 89 شرکت‌کننده؛ I2= 0%؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین) مرتبط نبود. هیچ عارضه جانبی جدی مانند بستری در بیمارستان یا مرگ در کارآزمایی‌های وارد شده گزارش نشده بود. مداخلات سبک زندگی و رفتاری با خطر بیشتر نشانه‌های عضلانی‌اسکلتی ارتباط داشت (RR: 19.03؛ 95% CI؛ 1.17 تا 310.52؛ P = 0.04؛ دو RCT؛ 91 شرکت‌کننده؛ شواهد با قطعیت پائین).

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری