تست آنتی‌بیوتیکی استاندارد در مقابل بیوفیلم برای هدایت آنتی‌بیوتیک درمانی در فیبروز سیستیک

سوال مطالعه مروری

ما به مرور شواهد پرداختیم تا ببینیم هنگام تصمیم‌گیری برای استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها جهت درمان شعله‌ور شدن نشانه‌ها در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک، کدام روش آزمایشگاهی بهتر است؛ وقتی آنتی‌بیوتیک‌ها روی باکتری سودوموناس آئروژینوزا (Pseudomonas aeruginosa) آزمایش می‌شوند، بهتر است این باکتری در لایه‌ای چسبناک (بیوفیلم (biofilm)) رشد کند یا در محیط مایع. ما می‌خواستیم بدانیم کدام یک از این روش‌ها منجر به انتخاب آنتی‌بیوتیک بهتر با پیامدهای بالینی بهتر می‌شود.

پیشینه

علت اصلی مرگ‌ومیر در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک عفونت مزمن ریوی است. درمان‌های آنتی‌بیوتیکی برای این عفونت‌ها به افراد مبتلا به فیبروز سیستیک کمک کرده تا عمر طولانی‌تری داشته باشند. پزشکان معمولا پس از سنجش مقاومت آنتی‌بیوتیک‌ها روی باکتری‌های رشد کرده از نمونه‌های گرفته شده از فرد آلوده، از آنها استفاده می‌کنند. این باکتری‌ها در محیط مایع در آزمایشگاه رشد می‌کنند؛ اما در زندگی واقعی باکتری‌هایی مانند سودوموناس آئروژینوزا در ریه افراد مبتلا به فیبروز سیستیک در محیط مایع رشد نمی‌کنند، در عوض در یک لایه چسبناک به نام بیوفیلم رشد می‌کنند. بررسی آزمایشگاهی آنتی‌بیوتیک‌ها علیه سودوموناس آئروژینوزا که به جای محیط مایع در بیوفیلم رشد کرده‌اند، ممکن است منجر به انتخاب‌های بهتر آنتی‌بیوتیکی با پیامدهای بالینی بهتر هنگام درمان عفونت‌های ریوی در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک شود.

تاریخ جست‌و‌جو

آخرین جست‌وجو را برای یافتن شواهد در 7 اپریل 2020 انجام دادیم.

ویژگی‌های مطالعه

ما دو کارآزمایی را وارد کردیم، یکی در ایالات متحده آمریکا (در افرادی که از نظر بالینی پایدار بودند) و دیگری در کانادا (در افرادی که دچار تشدید یا شعله‌ور شدن نشانه‌های تنفسی بودند) انجام شدند. در مجموع، 78 بیمار در این کارآزمایی‌ها نمونه خلط دادند. باکتری‌های حاصل از این نمونه‌ها در محیط مایع (34 نمونه) یا بیوفیلم (44 نمونه) با شانس یکسان رشد در هر یک از آنها، رشد کردند. طی دوره انجام کارآزمایی و پیش از آن، افراد شرکت‌کننده و پزشکان آنها نمی‌دانستند که از چه روشی برای بررسی مقاومت نمونه هر فرد استفاده شده است. ترکیبی از بزرگسالان و کودکان در این کارآزمایی‌ها، با میانگین سنی حدود 20 تا 30 سال، شرکت کردند. در هر دو کارآزمایی تعداد زنان و مردان مساوی بودند. حدود نیمی از افراد در این کارآزمایی‌ها دو نسخه از ژن delta F508 داشتند و تعداد تقریبا برابر این ژن‌ها در هر گروه دیده شد. میانگین عملکرد ریه در هر دو گروه مشابه بود.

‌نتایج کلیدی

پیامد اصلی هر دو کارآزمایی، کاهش میزان باکتری در خلط افراد در هر گروه پس از درمان با آنتی‌بیوتیک بود. در هر دو کارآزمایی، تفاوتی بین دو گروه در میزان باکتری‌های موجود در خلط یا در بهبود عملکرد ریه وجود نداشت. در هر دو کارآزمایی، تعداد یکسانی از افراد در هر گروه حضور داشتند که دچار عارضه جانبی خفیف یا متوسط شدند. هیچ موردی از عوارض جانبی جدی در هیچ بیماری در هیچ یک از مطالعات گزارش نشد. شواهد نشان نمی‌دهد که یکی از روش‌های آزمایشگاهی بهتر از روش دیگر است و افرادی که آنتی‌بیوتیک‌هایی را دریافت کردند که بر اساس هر یک از این دو روش انتخاب شدند، با احتمال یکسانی دچار هرگونه عوارض جانبی شدند.

کیفیت شواهد

کیفیت شواهد کاملا خوب بود زیرا افراد شانس برابر برای اختصاص به هر گروه داشتند و آنها نمی‌دانستند در کدام گروه تست آزمایشگاهی قرار داشتند. این بدان معناست که فکر نمی‌کنیم نتایج کارآزمایی به این دلیل تحت تأثیر قرار گرفته باشد.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

شواهد موجود برای توصیه به انتخاب آنتی‌بیوتیک‌ها بر اساس تست حساسیت ضد‌-میکروبی بیوفیلم به جای تست حساسیت ضد‌-میکروبی معمول در درمان عفونت‌های ریوی سودوموناس آئروژینوزا در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک کافی نیست. تست حساسیت ضد‌-میکروبی بیوفیلم ممکن است در توسعه فرمولاسیون‌های جدیدتر و موثرتر داروها مناسب‌تر باشد که می‌توانند بعدا در کارآزمایی بالینی بررسی شوند.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

پزشکان معمولا آنتی‌بیوتیک‌هایی را که برای درمان عفونت‌های ریوی در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک استفاده می‌کنند، براساس نتایج تست حساسیت ضد‌-میکروبی روی باکتری‌هایی انتخاب می‌کنند که به‌طور مرسوم در حالت پلانکتونی (رشد در محیط مایع) رشد می‌کنند. با این حال، شواهد قابل توجهی وجود دارد که نشان می‌دهد سودوموناس آئروژینوزا (Pseudomonas aeruginosa) در واقع در بیوفیلمی (biofilm) (یا لایه چسبناک) در مجاری تنفسی افراد مبتلا به فیبروز سیستیک با عفونت‌های مزمن ریوی رشد می‌کند. بنابراین، انتخاب آنتی‌بیوتیک‌ها بر مبنای بیوفیلم به‌جای تست معمول حساسیت ضد-میکروبی می‌تواند به‌صورت بالقوه پاسخ به درمان سودوموناس آئروژینوزارا در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک بهبود ببخشد. این یک به‌روزرسانی از مرور کاکرین است که قبلا منتشر شد.

اهداف: 

مقایسه درمان مبتنی بر تست حساسیت ضد‌-میکروبی بیوفیلم و درمان مبتنی بر تست حساسیت ضد-میکروبی معمول در درمان عفونت سودوموناس آئروژینوزا در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک.

روش‌های جست‌وجو: 

ما پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه فیبروز سیستیک در کاکرین (Cochrane Cystic Fibrosis Trials Register) را که شامل جست‌وجو در بانک‌های اطلاعاتی الکترونیکی و جست‌وجوی دستی در مجلات و کتاب چکیده مقالات کنفرانس‌ها بود، بررسی کردیم. تاریخ آخرین جست‌وجو: 7 اپریل 2020.

ما همچنین دو پایگاه ثبت کارآزمایی‌های در حال انجام و فهرست منابع مقالات مرتبط و مرورها را جست‌وجو کردیم. تاریخ آخرین جست‌وجوها: 7 اپریل 2020 و 5 سپتامبر 2017.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs) از آنتی‌بیوتیک درمانی مبتنی بر تست حساسیت ضد‌-میکروبی بیوفیلم در مقایسه با آنتی‌بیوتیک درمانی مبتنی بر تست حساسیت ضد‌-میکروبی معمول در درمان عفونت ریوی سودوموناس آئروژینوزا در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده به‌طور مستقل از هم به انتخاب مطالعات، ارزیابی خطر سوگیری (bias) آنها و استخراج داده‌ها از مطالعات واجد شرایط پرداختند. علاوه بر این، نویسندگان برای به‌دست آوردن اطلاعات بیشتر با پژوهشگران مطالعات تماس برقرار کردند. کیفیت شواهد با استفاده از معیار‌های درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) ارزیابی شد.

نتایج اصلی: 

در این جست‌وجوها دو RCT چند-مرکزی و دوسو-کور واجد شرایط برای ورود به مرور با مجموع 78 شرکت‌کننده (بزرگسالان و کودکان) شناسایی شدند؛ یک RCT در افرادی که از نظر بالینی پایدار بودند، انجام شد و مورد دوم در افرادی که دچار تشدید بیماری ریوی بودند. هر دو RCT به صورت آینده‌نگر ارزیابی کردند که استفاده از تست حساسیت ضد‌-میکروبی بیوفیلم، منجر به بهبود پیامدهای میکروبی و بالینی در شرکت‏‌کنندگان مبتلا به فیبروز سیستیک می‌شود که به سودوموناس آئروژینوزا آلوده شده‌اند یا خیر. پیامد اولیه، تغییر در تراکم سودوموناس آئروژینوزا خلط از آغاز تا پایان درمان با آنتی‌بیوتیک بود.

اگرچه نشان داده شد که مداخله ایمن بود، داده‌های این دو RCT شواهدی را مبنی بر برتری تست حساسیت بیوفیلم نسبت به تست حساسیت معمول از نظر پیامدهای میکروبیولوژیکی یا عملکرد ریوی ارائه ندادند. در یکی از کارآزمایی‌ها همچنین میزان خطر و مدت زمان سپری شده تا تشدید بعدی، به همراه معیارهای کیفیت زندگی اندازه‌گیری شد و هیچ تفاوتی را بین گروه‌ها در این پیامدها نشان نداد. هر دو RCT به‌طور کلی خطر پائین سوگیری داشتند و کیفیت شواهد با استفاده از معیارهای GRADE برای پیامدهای انتخاب شده، در سطح متوسط تا بالا تلقی شد.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save