روند کنارگذاشتن داروهای ضدصرع به صورت سریع در برابر روند آهسته

پیشینه

صرع اختلالی است که در آن تشنج‌های (غش‌ها) مکرر به دلیل تخلیه‌های الکتریکی غیرطبیعی در مغز ایجاد می‌شوند. داروهای ضدصرع برای پیشگیری از این تشنج‌ها استفاده می‌شوند. مصرف منظم داروهای ضدصرع ممکن است عوارض جانبی طولانی‌مدتی داشته باشند. زمانی که بیمار در فاز بهبودی (رهایی از تشنج‌ها برای مدتی) است، تلاش برای توقف مصرف داروها منطقی به نظر می‌رسد. دو موضوع مهم در این رابطه این است که چگونه و چه زمانی مصرف این داروها متوقف شوند.

هدف مطالعه مروری

این مرور مطالعات مختلف را برای یافتن شواهد مربوط به سرعت خروج از درمان با داروهای ضدصرع، تجزیه‌وتحلیل کرد. ما کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده‌ای را وارد کردیم که به ارزیابی کنار گذاشتن سریع یا آهسته (کاهش تدریجی) این داروها پس از دوره‌های مختلف کنترل تشنج در افراد مبتلا به صرع پرداختند.

نتایج

ما فقط دو مطالعه کوچک انجام شده را بین 206 کودک مبتلا به صرع وارد کردیم. مطالعات وارد شده هیچ تفاوتی را در نسبت شرکت‌کنندگانی که بدون تشنج باقی ماندند، بین گروه‌های خروج سریع و خروج آهسته در نقاط زمانی مختلف، پیدا نکردند. هیچ داده‌ای برای معیارهای دیگر مانند وضعیت صرع (تشنج طولانی)، مرگ‌ومیر، بیماری‌های مربوط به تشنج، و کیفیت زندگی وجود نداشت. ما هیچ کارآزمایی کامل شده‌ای را پیدا نکردیم که به بررسی کنار گذاشتن داروی ضدصرع در بزرگسالان پرداخته باشد.

در حال حاضر، یک کارآزمایی در ایتالیا در حال انجام است که برنامه کنار گذاشتن آهسته یا سریع داروی ضدصرع موثر بر بازگشت تشنج‌ها (عودها) را در بزرگسالان مبتلا به صرع کانونی یا جنرالیزه که به مدت حداقل دو سال از تشنج رهایی یافته بودند، بررسی می‌کند (نتایج اولیه در دسترس نبود).

قابلیت اطمینان شواهد

قابلیت اطمینان شواهد به دست آمده از دو مطالعه وارد شده بسیار پایین بود. هر دو مطالعه با تعداد اندکی از شرکت‏‌کنندگان انجام شدند و داده‌های کافی را برای تشخیص تفاوت بین گروه‌ها ارائه نکردند. علاوه بر این، آنها فقط شامل کودکان بودند، از این رو نمی‌توان نتایج به دست آمده را از آنها به بزرگسالان تعمیم داد. از این رو، در حال حاضر هیچ شواهد قابل اعتمادی درباره میزان مطلوب کاهش تدریجی مصرف داروهای ضدصرع وجود ندارد.

شواهد تا اپریل 2019 به‌روز است.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

از زمانی که آخرین نسخه این مرور منتشر شد، ما یک مطالعه جدید را درباره کودکان پیدا کردیم. به دلیل وجود نقایص روش‌شناسی، و حجم نمونه کوچک دو مطالعه وارد شده، ما قادر به نتیجه‌گیری قابل اعتمادی در مورد میزان مطلوب خروج تدریجی از AEDها نبودیم. با استفاده از درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE)، ما قطعیت شواهد مربوط به پیامدها را برای داده‌هایی که در دسترس بودند، بسیار پایین ارزیابی کردیم. ما هر دو مطالعه را دارای خطر بالای سوگیری (bias) قضاوت کردیم.

انجام مطالعات بیشتر در مورد بزرگسالان و کودکان برای بررسی میزان بهینه کنار گذاشتن مصرف AEDها و مطالعه تاثیرات متغیرهایی مانند انواع تشنج، اتیولوژی، عقب‌ماندگی ذهنی، ناهنجاری‌های الکتروانسفالوگرافی، بروز نقایص نورولوژیک، و وجود بیماری‌های همزمان بر میزان کاهش تدریجی دارو، مورد نیاز هستند.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

هدف ایده‌آل درمان یک فرد مبتلا به صرع، القای بهبودی (رهایی از تشنج برای مدتی) با استفاده از داروهای ضدصرع (AEDs) و کنار گذاشتن AEDها بدون ابتلا به عود تشنج است. استفاده طولانی‌مدت از AEDها ممکن است عوارض جانبی درازمدتی داشته باشد. از این رو، هنگامی که یک فرد مبتلا به صرع در دوره خاموشی قرار دارد، تلاش برای قطع مصرف دارو منطقی است. زمان‌بندی خروج از درمان و روش خروج، هنگام تصمیم‌گیری برای خروج از درمان با AEDها بحث‌برانگیز است. این مرور به بررسی شواهد مربوط به میزان خروج از روند درمان با AEDها (خروج سریع یا آهسته به شکل تدریجی) و تاثیر آن بر عود تشنج پرداخت.

این یک نسخه به‌روز‌شده از مرور اصلی کاکرین است که در شماره 2، سال 2006 منتشر شد.

اهداف: 

کمّی‌سازی خطر (quantify) عود تشنج پس از قطع سریع (دوره کاهش تدریجی سه ماهه یا کمتر) یا آهسته (دوره کاهش تدریجی بیش از سه ماه) داروهای ضدصرع در بزرگسالان و کودکان مبتلا به صرع که در دوره بهبود قرار دارند، و ارزیابی اینکه کدام متغیرها خطر عود تشنج را تعدیل می‌کنند و تغییر می‌دهند.

روش‌های جست‌وجو: 

برای آخرین به‌روزرسانی، در 9 اپریل 2019، پایگاه‌های زیر را جست‌وجو کردیم: پایگاه ثبت مطالعات کاکرین (CRS Web، که شامل پایگاه ثبت تخصصی گروه صرع در کاکرین و CENTRAL و ClinicalTrials.gov بود)، MEDLINE (Ovid؛ 8 اپریل 2019)، و پلت‌فرم بین‌المللی پایگاه ثبت کارآزمایی‌های بالینی سازمان جهانی بهداشت، و SCOPUS. محدودیت‌های زبانی اعمال نشد.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده‌ای که به ارزیابی کاهش سریع یا آهسته درمان با AEDها پس از دوره‌های مختلف کنترل تشنج در افراد مبتلا به صرع پرداختند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

نویسندگان مرور به‌طور مستقل از هم کارآزمایی‌ها را برای ورود ارزیابی کرده و داده‌ها را استخراج کردند. پیامدهای ارزیابی شده عبارت بودند از رهایی از تشنج پس از یک، دو یا پنج سال پس از کنار گذاشتن درمان با AED؛ زمان سپری شده تا عود تشنج پس از کنار گذاشتن درمان؛ وقوع صرع پایدار (status epilepticus)؛ مرگ‌ومیر؛ موربیدیتی ناشی از تشنج، مانند آسیب‌ها، شکستگی‌ها، و پنومونی آسپیراسیون (aspiration pneumonia)؛ و کیفیت زندگی (ارزیابی شده با مقیاس معتبر).

نتایج اصلی: 

در این به‌روزرسانی از مرور، ما یک مطالعه جدید را وارد کردیم. این مطالعه جدید، 57 کودک مبتلا به صرع را که به مدت حداقل دو سال دچار تشنج نشدند، به دو گروه کاهش تدریجی مصرف AED در طول بیش از یک یا شش ماه تصادفی‌سازی کرد. این مطالعه کورسازی نشد و هیچگونه جزئیاتی در مورد تصادفی‌سازی وجود نداشت. در طول دوره 54 ماه پیگیری، 20/30 شرکت‌کننده در گروه یک ماهه در مقایسه با 15/27 شرکت‌کننده در گروه شش ماهه بدون عود تشنج باقی ماندند (بدون وجود شواهدی مبنی بر تفاوت بین دو گروه). برای انجام مقایسه، هیچ اطلاعاتی در مورد زمان عود تشنج در هر گروه وجود نداشت.

یک کارآزمایی قبلا در نسخه قبلی این مرور وارد شده بود؛ و شامل 149 کودک بود. روند غیرمعنی‌داری به سمت خطر کمتر عود تشنج پس از یک سال خروج از درمان با AED در شرکت‌کنندگانی که به خروج آهسته و تدریجی اختصاص داده شدند، وجود داشت (خطر نسبی (RR): 0.76؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.58 تا 1.01؛ 0.06 = P؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین). در پایان دو سال، 30 شرکت‌کننده در گروه خروج تدریجی سریع و 29 شرکت‌کننده در گروه خروج تدریجی آهسته بدون تشنج باقی ماندند (RR: 0.87؛ 95% CI؛ 0.58 تا 1.29؛ 0.48 = P؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین). در پایان پنج سال، 10 شرکت‌کننده در گروه خروج تدریجی سریع و شش شرکت‌کننده در گروه خروج تدریجی آهسته از تشنج نجات یافتند (RR: 1.40؛ 95% CI؛ 0.54 تا 3.65؛ 0.49 = P؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین). هیچ داده‌ای در مورد پیامدهای دیگر وجود نداشت.

با توجه به ناهمگونی روش‌شناسی و تفاوت در طول مدت کاهش تدریجی مصرف دارو، ما سنتز کمّی (quantitative synthesis) این مطالعات را انجام ندادیم.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save