Stosowanie glikokortykosteroidów u osób z alkoholowym zapaleniem wątroby.

Tłumaczenie nieaktualne. Kliknij tutaj aby zobaczyć aktualną wersję przeglądu w języku angielskim.

Pytanie badawcze
Ocena korzyści i szkód związanych z podawaniem glikokortykosteroidów w różnych dawkach, różnymi drogami i przez różny czas w porównaniu z placebo lub niestosowaniem jakiejkolwiek interwencji u osób z alkoholowym zapaleniem wątroby, w aspekcie ryzyka zgonu i jakości życia związanej ze zdrowiem oraz powikłań.

Wprowadzenie
Nadmierne spożycie alkoholu może doprowadzić do uszkodzenia wątroby oraz alkoholowego zapalenia wątroby. Pierwsza faza uszkodzenia wątroby w zapaleniu alkoholowym jest zwykle odwracalna, jeżeli pacjent podejmie się abstynencji alkoholowej. Ryzyko dalszego pogorszenia funkcji wątroby i powikłań zwiększa się, gdy następuje wznowienie spożycia alkoholu. O nadużywaniu alkoholu mówi sie, gdy dzienne spożycie wynosi ponad 60 g do 80 g w przypadku mężczyzn i ponad 20 g w przypadku kobiet. Tylko 10 do 35 spośród 100 osób nadużywających alkohol z rozpoznanym stłuszczeniem wątroby najprawdopodobniej zachoruje na alkoholowe zapalenie wątroby. Z czasem alkoholowe zapalenie wątroby doprowadza do zwłóknienia wątroby (bliznowacenie) lub marskości wątroby z jej powikłaniami (krwawienie, zakażenia, nowotwór wątroby itd.).

Glikokortykosteroidy mają działanie przeciwzapalne (łagodzą ból, zmniejszają obrzęk i gorączkę). Leki te podaje się pacjentom z alkoholowym zapaleniem wątroby w celu naprawy uszkodzonej wątroby. Jednak korzyści i szkody z ich stosowania nie zostały poddane prawidłowej ocenie w badaniach klinicznych z randomizacją. Dlatego nie wiadomo, czy w praktyce klinicznej należy stosować te leki u osób z alkoholowym zapaleniem wątroby.

Data wyszukiwania

Ostatnie poszukiwanie danych odbyło się 20 października 2016 roku.

Charakterystyka badań

W 16 badaniach z randomizacją porównywano glikokortykosteroidy z placebo albo niestosowaniem żadnej interwencji u osób z alkoholowym zapaleniem wątroby. W analizie uwzględniono dane z 15 badań (927 osób otrzymało glikokortykosteroidy i 934 uczestników przyjmowało placebo lub nie stosowano u nich żadnej interwencji). Glikokortykosteroidy podawano doustnie lub w zastrzykach przez 28 dni (mediana; od 3 dni do 12 tygodni). Wiek uczestników wynosił od 25 do 70 lat (mężczyźni stanowili 65%), a stopień zaawansowania alkoholowego zapalenia wątroby był różny. Obserwację pacjentów prowadzono do momentu wypisania ze szpitala lub zgonu (mediana 63 dni) lub przez co najmniej rok. Nie we wszystkich badaniach podano informacje o czasie obserwacji osób. Badania przeprowadzono we Francji, Indiach, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W dwóch badaniach podawano pentoksyfilinę w obu grupach, tzn. razem z glikokortykosteroidami oraz z placebo.

Finansowanie
Dziewięć badań było finansowanych przez przemysł.

Jakość danych

Ogólnie jakość badań była bardzo niska, niska lub średnia i wszystkie badania były obciążone dużym ryzykiem błędu systematycznego. Oznacza to, że sposób przeprowadzenia badań i analizy wyników mógł doprowadzić do sformułowania błędnych wniosków i przeszacowania korzyści wynikających z zastosowania glikokortykosteroidów lub zaniżenia oceny ich szkodliwości.

Główne wyniki

U osób z alkoholowym zapaleniem wątroby glikokortykosteroidy nie miały korzystnego wpływu na kliniczne wyniki, takie jak ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny i jakość życia związaną ze zdrowiem. Dodatkowo glikokortykosteroidy mogą zwiększyć liczbę zdarzeń niepożądanych. Nie można wykluczyć korzyści ani szkód z zastosowania glikokortykosteroidów. Należy jednak w przyszłości oceniać ich skuteczność prowadząc wysokiej jakości badania z randomizacją i użyciem placebo. Badania te powinny być zarejestrowane przez ich rozpoczęciem oraz powinny w sposób otwarty raportować anonimowe dane pochodzące od poszczególnych uczestników, aby można było przeprowadzić ich metaanalizę.

Uwagi do tłumaczenia: 

Tłumaczenie: Urszula Kotarska Redakcja: Ewa Płaczkiewicz-Jankowska, Małgorzata Kołcz

Share/Save