دقت تشخیصی تست‌های آنتی‌بادی برای تشخیص عفونت با ویروس COVID-19 چقدر است؟

پیشینه

COVID-19 یک بیماری عفونی است که توسط ویروس SARS-CoV-2 ایجاد می‌شود و با روشی مشابه با ویروس سرماخوردگی یا آنفلوآنزا، به راحتی بین افراد گسترش می‌یابد. اغلب مبتلایان به COVID-19 دارای بیماری تنفسی خفیف تا متوسط هستند، و برخی ممکن است علامتی نداشته باشند (عفونت بدون علامت). برخی دیگر دچار علائم شدیدی می‌شوند و نیاز به درمان تخصصی و مراقبت‌های ویژه پیدا می‌کنند.

سیستم ایمنی بدن افرادی که COVID-19 دارند، با ایجاد پروتئین‌هایی که می‌توانند در خون بیمار به ویروس حمله کنند (آنتی‌بادی‌ها)، به عفونت پاسخ می‌دهند. آزمایشات تشخیص آنتی‌بادی در خون افراد ممکن است نشان دهد که آنها در حال حاضر مبتلا به COVID-19 هستند یا قبلا آن را داشته‌اند.

چرا تست‌های دقیق مهم هستند؟

آزمایش دقیق، شناسایی افرادی را امکان‌پذیر می‌سازد که ممکن است نیاز به درمان داشته باشند یا برای پیشگیری از گسترش عفونت، باید خود را ایزوله کنند. عدم تشخیص افراد مبتلا به COVID-19 در صورت وجود آن (نتیجه منفی کاذب)، ممکن است باعث به تعویق افتادن درمان شده و خطر گسترش بیشتر عفونت را به دیگران به همراه دارد. شناسایی نادرست COVID-19 در صورت عدم وجود (نتیجه مثبت کاذب) ممکن است منجر به انجام بیشتر آزمایش، درمان و جداسازی غیرضروری شخص و تماس نزدیک شود. شناسایی صحیح افرادی که قبلا COVID-19 داشته‌اند، در اندازه‌گیری گسترش بیماری، ارزیابی موفقیت مداخلات سلامت عمومی (مانند جداسازی) و به‌طور بالقوه در شناسایی افراد دارای ایمنی اهمیت دارد (آنتی‌بادی‌ها در آینده باید نشان دهنده مصونیت ایمنی باشند).

برای شناسایی نتایج مثبت کاذب و منفی کاذب، نتایج تست آنتی‌بادی در افرادی که مبتلا به COVID-19 شناخته شده‌اند با افرادی مقایسه می‌شوند که مبتلا به COVID-19 شناخته نشده‌اند. شرکت‌کنندگان مطالعه، براساس معیارهای «استاندارد مرجع» به دو دسته مبتلا و غیر مبتلا به COVID-19 طبقه‌بندی می‌شوند. بسیاری از مطالعات از نمونه‌های گرفته شده از بینی و گلو برای شناسایی افراد مبتلا به COVID-19 استفاده می‌کنند. نمونه‌ها، تحت آزمایشی با عنوان واکنش زنجیره‌ای پلیمراز ترانس‌کریپتاز معکوس (RT-PCR) قرار می‌گیرند. این فرآیند آزمایشی گاهی می‌تواند عفونت را تشخیص ندهد (نتیجه منفی کاذب)، اما آزمایش‌های اضافی می‌توانند عفونت COVID-19 را در افرادی که نتیجه RT-PCR آنها منفی است، شناسایی کنند. این موارد شامل اندازه‌گیری علائم بالینی، مانند سرفه یا درجه حرارت بالا، یا آزمایشات «تصویربرداری» مانند عکس ساده قفسه سینه است. افرادی که مبتلا به COVID-19 تشخیص داده نمی‌شوند، گاهی اوقات با کمک نمونه‌های خون ذخیره شده که قبل از وجود COVID-19 گرفته شده‌اند یا از بیمارانی با علائم تنفسی که دلیل آن، بیماری‌های دیگر است، شناسایی می‌شوند.

این مرور چه چیزی را مورد بررسی قرار داد؟

این مطالعات سه نوع آنتی‌بادی، IgA؛ IgG و IgM، را بررسی کردند. اغلب آزمایش‌ها IgG و IgM را اندازه‌گیری می‌کنند، اما برخی نیز یک آنتی‌بادی‌ تکی یا ترکیبی را از سه آنتی‌بادی اندازه‌ می‌گیرند.

سطوح آنتی‌بادی‌ها در زمان‌های مختلف پس از وقوع عفونت، افزایش یافته و کاهش می‌یابند. IgG آخرین موردی است که افزایش می‌یابد اما بیش از همه باقی می‌ماند. سطوح آنتی‌بادی‌ها معمولا چند هفته پس از عفونت در بیشترین مقدار خود قرار دارند.

برخی از آزمایش‌های آنتی‌بادی نیاز به تجهیزات آزمایشگاهی ویژه دارند. برخی دیگر از دستگاه‌های یک‌بار مصرف استفاده می‌کنند، مشابه تست‌های بارداری. این آزمایشات را می‌توان در آزمایشگاه‌ها یا هر کجا که بیمار حضور داشته باشد (point-of-care)، در بیمارستان یا خانه، انجام داد.

ما می‌خواستیم دریابیم که تست‌های آنتی‌بادی:

- برای تشخیص عفونت در افراد با یا بدون علائم COVID-19، به اندازه کافی دقیق هستند، و

- می‌توانند نشان دهند که کسی قبلا مبتلا به COVID-19 شده یا خیر.

ما‌‎ چه کاری را انجام دادیم؟

ما به دنبال مطالعاتی بودیم که دقت تست‌های آنتی‌بادی را در مقایسه با معیارهای استاندارد مرجع برای تشخیص عفونت فعلی یا قبلی COVID-19، اندازه‌گیری کردند. مطالعات می‌توانستند تست آنتی‌بادی را در مقایسه با هر استاندارد مرجع ارزیابی کرده باشند. افراد می‌توانستند در بیمارستان یا جامعه تست شده باشند. این مطالعات می‌توانستند افراد مبتلا یا غیر مبتلا یا مشکوک را به COVID-19 آزمایش کرده باشند.

ویژگی‌های مطالعه

ما 54 مطالعه مرتبط را پیدا کردیم. مطالعات در آسیا (38)، اروپا (15) و در ایالات متحده و چین (هر کدام 1 مورد) انجام شدند.

چهل‌وشش مطالعه فقط شامل افرادی بودند که در بیمارستان مبتلا به عفونت تائید شده COVID-19 یا مشکوک به ابتلا به آن بودند. بیست‌ونه مطالعه نتایج آزمایش را در افراد مبتلا به COVID-19 با نتایج آزمایش در افراد سالم یا افراد مبتلا به سایر بیماری‌ها مقایسه کردند.

اکثر مطالعات جزئیاتی را درباره سن و جنس شرکت‌کنندگان ارائه کردند. در اغلب موارد، ما نمی‌توانیم بگوییم که مطالعات به بررسی عفونت فعلی یا قبلی پرداخته بودند، زیرا معدودی از آنها گزارش دادند که شرکت‌کنندگان در حال بهبود بودند یا خیر. ما هیچ مطالعه‌ای را پیدا نکردیم که فقط افراد بدون علامت را تست کرده باشد.

نتایج اصلی

یافته‌های ما عمدتا از 38 مطالعه می‌آیند که نتایج آنها بر اساس زمانی بوده که افراد برای اولین بار متوجه علائم خود شدند.

تست‌های آنتی‌بادی یک هفته پس از وقوع اولین علائم، فقط 30% از افراد مبتلا به COVID-19 را تشخیص دادند. دقت تست در هفته دوم با 70% تشخیص، افزایش یافت و در هفته سوم در بالاترین میزان خود قرار داشت (بیش از 90% تشخیص). شواهد اندکی برای زمان پس از هفته سوم در دسترس بود. در 2% افراد بدون COVID-19، نتایج تست مثبت کاذب بود.

نتایج حاصل از تست‌های IgG/IgM سه هفته پس از شروع علائم نشان داد كه اگر 1000 نفر تست آنتی‌بادی داشته باشند، و 50 (5%) نفر از آنها واقعا مبتلا به COVID-19 باشند (همانطور كه در یک برنامه غربالگری ملی انتظار می‌رود):

- تست 58 نفر برای COVID-19 مثبت می‌شود. از این تعداد، 12 (21%) نفر COVID-19 ندارند (نتیجه مثبت کاذب).

- تست 942 نفر برای COVID-19 منفی می‌شود. از این تعداد، 4 (0.4%) نفر واقعا مبتلا به COVID-19 هستند (نتیجه منفی کاذب).

اگر 1000 نفر را از کارکنان مراقبت‌‌های سلامت (در یک محیط پرخطر) که علائم داشته‌اند، آزمایش کردیم و 500 (50%) نفر از آنها واقعا مبتلا به COVID-19 بودند:

- تست 464 نفر برای COVID-19 مثبت می‌شود. از این تعداد، 7 (2%) نفر مبتلا به COVID-19 نیستند (نتیجه مثبت کاذب).

- تست 537 نفر برای COVID-19 منفی می‌شود. از این تعداد، 43 (8%) نفر واقعا مبتلا به COVID-19 هستند (نتیجه منفی کاذب).

ما تفاوت‌های قانع‌کننده‌ای را در دقت انواع مختلف تست آنتی‌بادی پیدا نکردیم.

نتایج به‌دست آمده از مطالعات در این مرور تا چه اندازه قابل‌‌اطمینان هستند؟

اعتماد ما به شواهد به دلایل مختلفی محدود است. به طور کلی، مطالعات اندک بودند، از معتبرترین روش‌ها استفاده نکرده و نتایج به دست آمده را به طور کامل گزارش ندادند. اغلب، آنها بیماران مبتلا به COVID-19 را وارد نکردند که ممکن است در PCR انجام شده، نتیجه منفی کاذب داشته باشند و داده‌های خود را برای افراد بدون COVID-19 از سوابق آزمایش‌های انجام شده پیش از وقوع COVID-19 به دست آوردند. این موضوع ممکن است روی دقت تست تأثیر بگذارد، اما شناسایی میزان این تاثیر غیرممکن است.

نتایج این مرور برای چه کسانی کاربرد دارد؟

بیشتر شركت‌كنندگان در بيمارستان و مبتلا به COVID-19 بودند، بنابراین احتمالا بيماری شدیدتری را نسبت به افرادی با علائم خفیف داشتند كه در بيمارستان بستری نبودند. این بدان معناست که ما نمی‌دانیم آزمایش‌های آنتی‌بادی برای افرادی که بیماری خفیف‌تر دارند یا علائمی ندارند، تا چه اندازه دقیق هستند.

بیش از نیمی از مطالعات آزمایش‌هایی را ارزیابی کردند که خودشان ساخته بودند، بیشتر آنها برای خرید در دسترس نیستند. بسیاری از مطالعات به سرعت بصورت آنلاین تحت عنوان «preprints» منتشر شدند. مقالات preprint تحت بررسی‌های سختگیرانه عادی مطالعات منتشر شده قرار نمی‌گیرند، بنابراین ما مطمئن نیستیم که آنها چقدر معتبر هستند.

از آنجا که بیشتر مطالعات در آسیا انجام شده، ما نمی‌دانیم که نتایج تست در سایر نقاط جهان مشابه خواهد بود یا خیر.

کاربردهای این مرور چه هستند؟

این بررسی نشان می‌دهد که تست‌های آنتی‌بادی می‌توانند نقش مهمی در تشخیص اینکه فردی مبتلا به COVID-19 است یا خیر، داشته باشند، اما زمان‌بندی استفاده از این آزمایش‌ها مهم است. تست‌های آنتی‌بادی ممکن است در تأ‌یید عفونت COVID-19 در افرادی که بیش از دو هفته علائم داشته‌اند و تست RT-PCR ندارند یا نتایج تست RT-PCR آنها منفی بوده، کمک‌کننده باشند. تست‌ها برای تشخیص COVID-19 در افرادی بهتر هستند که دو هفته یا بیشتر از شروع علائم آنها گذشته، اما ما نمی‌دانیم که پس از پنج هفته یا بیشتر پس از شروع علائم، آنها چطور عمل می‌کنند. ما نمی‌دانیم که تست‌ها برای افرادی که بیماری خفیف‌تر دارند یا علائمی ندارند، چقدر خوب کار می‌کنند، زیرا مطالعات انجام شده در این مرور عمدتا در افرادی انجام شده که در بیمارستان بستری بودند. با گذشت زمان، خواهیم آموخت که ابتلای قبلی به COVID-19، ایمنی نسبت به عفونت را در آینده به افراد می‌دهد یا خیر.

تحقیقات بیشتر در مورد استفاده از تست‌های آنتی‌بادی در افرادی که از عفونت COVID-19 بهبود می‌یابند، و در افرادی که دچار علائم خفیف بوده یا هرگز علائمی نداشته‌اند، لازم است.

این مرور تا چه زمانی به‌روز‌رسانی شده‌ است؟

این مرور شامل تمام شواهد منتشر شده تا 27 اپریل 2020 است. از آنجا که تحقیقات جدید زیادی در این زمینه منتشر می‌شوند، ما این مرور را به‌طور مرتب به‌روز می‌کنیم.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

حساسیت تست‌های آنتی‌بادی در هفته نخست از زمان شروع علائم بسیار پایین است و نمی‌توانند نقش اصلی در تشخیص COVID-19 داشته باشد، اما همچنان ممکن است نقش مکمل آزمایش‌های دیگر را در افرادی که بعدا تظاهر بیماری را پیدا می‌کنند، وقتی آزمایش RT-PCR منفی است یا انجام نشده، داشته باشند. در صورت استفاده از تست‌های آنتی‌بادی در روز 15ام یا بیشتر از شروع علائم، می‌توانند نقش مهمی در تشخیص عفونت قبلی SARS-CoV-2 داشته باشند. با این حال، مدت زمان افزایش آنتی‌بادی در حال حاضر ناشناخته است، و ما داده‌های بسیار کمی را برای زمان بیش از 35 روز از شروع علائم یافتیم. بنابراین، ما در مورد کاربرد این تست‌ها برای بررسی‌های شیوع سرولوژی در جهت اهداف مدیریت سلامت عمومی مطمئن نیستیم. نگرانی‌ها در مورد خطر بالای سوگیری و کاربرد آن باعث می‌شود که احتمالا دقت تست‌ها هنگام استفاده در مراقبت‌های بالینی کمتر از آنچه باشد که در مطالعات وارد شده گزارش شده‌اند. حساسیت عمدتا در بیماران بستری مورد بررسی قرار گرفت، بنابراین مشخص نیست که این آزمایشات قادر به تشخیص سطوح پائین‌تر آنتی‌بادی هستند که احتمالا با بیماری COVID-19 خفیف‌تر و بدون علامت دیده می‌شود یا خیر.

طراحی، اجرا و گزارش‌دهی مطالعات درباره دقت تست‌های COVID-19 نیاز به پیشرفت چشمگیری دارد. مطالعات باید داده‌های مربوط به حساسیت را که براساس زمان سپری شده از شروع علائم تفکیک می‌شوند، گزارش دهند. مطابق با تعاریف ارائه شده از سوی سازمان جهانی بهداشت (WHO) و کمیسیون ملی سلامت چین در جمهوری خلق چین (CDC) برای موارد مبتلا بیماری، موارد مثبت COVID-19 که RT-PCR منفی هستند و همچنین موارد تائید شده از نظر RT-PCR باید وارد شوند. ما فقط توانستیم داده‌ها را از بخش کوچکی از تست‌های موجود به دست آوریم، و اقداماتی لازم است تا اطمینان حاصل شود که کلیه نتایج ارزیابی‌های تست در حوزه عمومی، برای جلوگیری از گزارش‌دهی انتخابی، در دسترس قرار دارند. این یک زمینه سریع‌الحرکت است و ما برای به‌روزرسانی‌های مداوم این مرور سیستماتیک پویا برنامه‌ریزی می‌کنیم.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

سندرم حاد تنفسی شدید ویروس کروناویروس 2 (SARS-CoV-2) و پاندمی COVID-19 حاصل از آن، از چالش‌های تشخیصی مهمی به شمار می‌روند. چندین راهکار تشخیصی برای شناسایی عفونت فعلی، رد کردن عفونت، شناسایی افراد نیازمند به مراقبت شدید یا انجام آزمایش برای عفونت قبلی و پاسخ ایمنی در دسترس هستند. تست‌های سرولوژی برای شناسایی وجود آنتی‌بادی‌های ضد SARS-CoV-2 با هدف شناسایی عفونت قبلی SARS-CoV-2 انجام می‌شوند و ممکن است به تأ‌یید وجود عفونت فعلی کمک کنند.

اهداف: 

ارزیابی دقت تشخیصی تست‌های آنتی‌بادی برای تعیین اینکه فرد حاضر در جامعه یا در بخش‌های مراقبت‌های اولیه یا ثانویه مبتلا به عفونت SARS-CoV-2 هست یا خیر یا قبلا مبتلا به عفونت SARS-CoV-2 شده یا خیر و بررسی دقت تست‌های آنتی‌بادی برای استفاده در بررسی‌های شیوع سرمی (seroprevalence surveys).

روش‌های جست‌وجو: 

ما جست‌وجوهای الکترونیکی را در پایگاه ثبت مطالعات COVID-19 در کاکرین و بانک اطلاعاتی شواهد زنده COVID-19 از دانشگاه برن (Bern) انجام دادیم، که هر روزه با مقالات منتشر شده از سوی PubMed و Embase و با نسخه‌های preprint از medRxiv و bioRxiv به‌روز می‌شود. علاوه بر این، ما مخازن مقالات COVID-19 را بررسی کردیم. ما هیچ‌گونه محدودیتی زبانی را اعمال نکردیم. ما تا 27 اپریل 2020، جست‌وجوها را برای این مرور انجام دادیم.

معیارهای انتخاب: 

ما مطالعات دقت تست را با هر نوعی از طراحی مطالعه وارد کردیم که تست‌های آنتی‌بادی (از جمله سنجش‌های ایمنی جذب مرتبط با آنزیم (enzyme-linked immunosorbent assays)، سنجش‌های ایمنی کمیلومینسانس (chemiluminescence) و سنجش‌های جریان جانبی (lateral flow assays)) را در افرادی که مشکوک به عفونت فعلی یا قبلی SARS-CoV-2 بودند، یا جایی که برای غربالگری عفونت مورد استفاده قرار گرفتند، ارزیابی کردند. ما همچنین مطالعاتی را از افرادی وارد کردیم که مبتلا به عفونت SARS-CoV-2 بوده یا ابتلایی نداشتند. ما تمام استانداردهای مرجع را برای تعریف وجود یا عدم حضور SARS-CoV-2 (از جمله تست‌های واکنش زنجیره‌ای پلیمراز رونویسی معکوس (RT-PCR) و معیارهای تشخیص بالینی) وارد کردیم.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

ما سوگیری (bias) احتمالی و کاربرد مطالعات را با استفاده از ابزار QUADAS-2 ارزیابی کردیم. ما داده‌های جدول 2x2 احتمالی را استخراج کردیم و حساسیت و ویژگی را برای هر آنتی‌بادی (یا ترکیبی از آنتی‌بادی‌ها) با استفاده از نمودار انباشت (forest plot) جفتی ارائه دادیم. ما داده‌ها را با استفاده از رگرسیون لجستیک اثرات تصادفی در جای مناسب ترکیب کردیم، که براساس زمان سپری شده از شروع پس از علایم طبقه‌بندی شدند. ما داده‌های موجود را توسط سازنده آزمایش جدول‌بندی کردیم. ما عدم قطعیت را در برآوردهای حساسیت و ویژگی با استفاده از 95% فاصله اطمینان (CI) ارائه دادیم.

نتایج اصلی: 

ما 57 مقاله منتشر شده را وارد کردیم که در کل گزارشی بودند از 54 مطالعه کوهورت با 15976 نمونه، که از این تعداد 8526 مورد از موارد عفونت SARS-CoV-2 بودند. مطالعات در آسیا (n = 38)، اروپا (n = 15) و ایالات متحده و چین (n = 1) انجام شدند. ما داده‌ها را از 25 تست تجاری و تعداد زیادی از سنجش‌های درون خانه شناسایی کردیم، بخش کوچکی از 279 سنجش آنتی‌بادی، توسط Foundation for Innovative Diagnostics لیست شدند. بیش از نیمی (n = 28) از مطالعات، فقط به صورت preprint در دسترس بودند.

ما در مورد خطر سوگیری و قابلیت کاربرد تست‌ها نگران بودیم. موارد معمول عبارت بودند از استفاده از طراحی‌های چند گروهی (n = 29)، گنجاندن فقط موارد COVID-19؛ (n = 19)، عدم کورسازی آزمون شاخص (n = 49) و استاندارد مرجع (n = 29)، تشخیص افتراقی (n = 22) و عدم شفافیت در مورد تعداد شرکت‌کنندگان، خصوصیات و موارد خروج از مطالعه (n = 47). اغلب مطالعات (n = 44) فقط افراد بستری در بیمارستان را وارد کردند که مشکوک به ابتلا به عفونت COVID-19 بوده یا عفونت در آنها تائید شده بود. هیچ مطالعه‌ای به‌طور انحصاری در شرکت‌کنندگان بدون علامت انجام نشد. دو سوم از مطالعات (n = 33) تعداد موارد COVID-19 را فقط براساس نتایج RT-PCR تعریف کردند، و پتانسیل نتایج منفی کاذب از RT-PCR نادیده گرفته شد. ما شواهد مقالات انتخابی یافته‌های مطالعه را از طریق حذف هویت تست‌ها مشاهده کردیم (n = 5).

ناهمگونی قابل توجهی را در حساسیت‌های آنتی‌بادی‌های IgA؛ IgM و IgG یا ترکیبات آنها، برای نتایج تجمیع شده در طول دوره‌های زمانی مختلف از شروع دوره پس از علائم (محدوده 0% تا 100% برای همه آنتی‌بادی‌های هدف) مشاهده کردیم. بنابراین ما نتایج اصلی مرور را بر پایه 38 مطالعه بنا کردیم که نتایج را براساس زمان سپری شده از شروع علائم طبقه‌بندی کردند. تعداد افرادی که درون هر مطالعه در هر هفته در شکل‌گیری داده‌ها مشارکت داشتند، اندک بوده و معمولا مبتنی بر ردیابی همان گروه‌ از بیماران در طول زمان نبود.

نتایج تجمیع شده برای IgG؛ IgM؛ IgA، آنتی‌بادی‌های توتال و IgG/IgM همگی طی هفته اول از شروع علائم، حساسیت کمی داشتند (همگی کمتر از 30.1%)، در هفته دوم افزایش یافته و در هفته سوم به بالاترین مقدار خود رسیدند. حساسیت ترکیبی از IgG/IgM برای 1 تا 7 روز معادل 30.1% (95% CI؛ 21.4 تا 40.7)، برای 8 تا 14 روز معادل 72.2% (95% CI؛ 63.5 تا 79.5) و برای 15 تا 21 روز معادل 91.4% (95% CI؛ 87.0 تا 94.4) بود. برآوردهای دقت برای بیش از سه هفته، براساس حجم نمونه‌های کوچکتر و مطالعات کمتری بنا شدند. برای 21 تا 35 روز، حساسیت‌های ترکیب شده برای IgG/IgM معادل 96.0% (95% CI؛ 90.6 تا 98.3) بودند. مطالعات کافی برای تخمین حساسیت آزمایشات برای بیش از 35 روز از شروع پس از علائم وجود ندارد. خلاصه ویژگی‌ها (ارائه شده در 35 مطالعه) برای کلیه آنتی‌بادی‌های هدف، فراتر از 98% با فاصله اطمینانی که بیش از 2 درصد گسترده نبود، رفت. نتایج مثبت کاذب در مواردی که شک به COVID-19 وجود داشت و عفونت تائید نشد، شایع‌تر بود، اما تعداد آنها اندک بوده و تفاوت، درون محدوده مورد انتظاری بود که به طور اتفاقی رخ می‌دهد.

با فرض شیوع 50%، یعنی مقداری که در کارکنان مراقبت‌‌های سلامت با علائم تنفسی محتمل در نظر گرفته می‌شود، پیش‌بینی می‌کنیم در هر 1000 نفری که در روزهای 15 تا 21 شروع پس از علایم تحت تست IgG/IgM قرار می‌گیرند، 43 نفر (28 تا 65) تشخیص داده نمی‌شوند و 7 نفر (3 تا 14) مثبت کاذب خواهند بود. با در نظر گرفتن شیوع 20%، که مقدار احتمالی در بررسی‌های انجام شده در شرایط پرخطر است، از هر 1000 نفری که تست می‌شوند، 17 (11 تا 26) مورد تشخیص داده نمی‌شوند و 10 (5 تا 22) نفر به غلط مثبت خواهند بود. در شیوع کمتر 5%، که مقدار احتمالی در بررسی‌های انجام شده در سطح ملی است، از هر 1000 نفری که تست می‌شوند، 4 (3 تا 7) مورد تشخیص داده نمی‌شوند و 12 (6 تا 27) نفر به غلط مثبت خواهند بود.

آنالیزها اختلاف‌های کمی را در حساسیت بین نوع سنجش نشان دادند، اما نگرانی‌های موجود در مورد روش‌شناسی و داده‌های پراکنده، مانع از انجام مقایسه بین برندهای تست می‌شود.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save