درمان‌های روان‌شناختی که از طریق اینترنت به بزرگسالان مبتلا به درد و ناتوانی پریشان‌کننده طولانی‌مدت ارائه می‌شود

درد مزمن (به‌طور مثال دردی که بیش‌ از سه ماه طول بکشد) وضعیتی شایع است. درمان‌های روان‌شناختی (به‌طور مثال درمان شناختی رفتاری) می‌توانند به افراد برای مقابله با درد، افسردگی و ناتوانی که ممکن است با چنین دردی ایجاد شوند، کمک کنند. در حال حاضر درمان‌ها از طریق مشاوره سرپایی در بیمارستان (چهره‌به‌چهره)، یا اخیرا از طریق اینترنت ارائه می‌شوند. این مطالعه مروری شواهد را برای درمان‌های روان‌شناختی که از طریق اینترنت برای بزرگسالان مبتلا به درد مزمن ارائه شده، بررسی می‌کند.

چهار بانک اطلاعاتی تا نوامبر 2013 جست‌وجو شدند. ما 15 کارآزمایی‌ را یافتیم که معیارهای ورود ما را داشتند. چهار کارآزمایی افراد مبتلا به درد سردرد، 10 کارآزمایی افراد مبتلا به درد غیر سردرد، و یک کارآزمایی افراد مبتلا به هر دو، درد سردرد و درد غیر سردرد را وارد کردند. ما داده‌های مربوط به درد، ناتوانی، افسردگی و اضطراب را بلافاصله پس از پایان درمان و دوره پیگیری 3 تا 12 ماه بررسی کردیم. ما هم‌چنین چگونگی رضایت افراد را از درمان‌ها، و اثرات آن را بر کیفیت زندگی بیماران بررسی کردیم.

ما دریافتیم که برای افراد مبتلا به درد سردرد، علائم درد و نمرات ناتوانی بلافاصله پس از پایان درمان بهبود یافته است. با این ‌حال، فقط دو کارآزمایی می‌توانستند در هر یک از این تجزیه‌وتحلیل‌ها وارد شوند و بنابراین یافته‌ها باید با احتیاط در نظر گرفته شوند. در افراد مبتلا به درد غیر سردرد، درد، ناتوانی، افسردگی و اضطراب، بلافاصله پس از پایان درمان بهبود یافتند. ناتوانی نیز در دوره پیگیری بهبود یافت. فقط یک مطالعه نمرات کیفیت زندگی را در افراد مبتلا به درد سردرد گزارش ثبت کرد، بنابراین ما قادر به تجزیه‌وتحلیل نتایج نبودیم. سه مطالعه، نمرات کیفیت زندگی را برای افراد مبتلا به درد غیر سردرد بلافاصله پس از درمان ارائه دادند. ما درنیافتیم که کیفیت زندگی پس از دریافت درمان بهبود یافته باشد. هیچ داده‌ای نتوانست در مورد رضایت/پذیرش درمان، تجزیه‌وتحلیلی انجام دهد.

ما نتیجه می‌گیریم که این یافته‌ها برای درمان‌های روان‌شناختی که از طریق اینترنت برای مدیریت درد مزمن در بزرگسالان ارائه شده، امیدوارکننده هستند، اما کارآزمایی‌های بیشتری برای تعیین اثربخشی چنین درمان‌هایی مورد نیاز است.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

شواهد برای نتیجه‌گیری در مورد اثربخشی درمان‌های روان‌شناختی ارائه‌شده از طریق اینترنت در شرکت‌کنندگان مبتلا به شرایط سردرد وجود ندارد. درمان‌های روان‌شناختی، درد و ناتوانی پس از درمان را کاهش دادند؛ با این‌ حال، هیچ شواهد روشنی از منفعت درمان برای افسردگی و اضطراب مشاهده نشد. برای شرکت‎‌کنندگان مبتلا به شرایط غیر سردرد، درمان‌های روان‌شناختی ارائه‌شده از طریق اینترنت باعث کاهش درد، ناتوانی، افسردگی و اضطراب پس از درمان شدند. تاثیرات مثبت بر ناتوانی در دوره پیگیری حفظ شدند. این اثرات امیدوارکننده هستند، اما عدم‌قطعیت قابل‌توجهی درباره برآوردهای اثر باقی می‌ماند. این نتایج از تعداد کمی از کارآزمایی‌ها، بیشتر با کنترل لیست انتظار، بدون هیچ گزارشی از عوارض جانبی و روش‌های به کارگیری غیربالینی به‌دست می‌آید. با توجه به روش نوین ارائه درمان، رضایت و پذیرش این درمان‌ها باید در این جمعیت مورد بررسی قرار گیرند. این نتایج، مشابه نتایج مطالعات مروری درمان‌های سنتی چهره‌به‌چهره برای درد مزمن هستند.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

درد مزمن (به‌طور مثال دردی که بیش‌ از سه ماه طول بکشد) وضعیتی شایع است. درمان‌های روان‌شناختی (به‌طور مثال درمان شناختی رفتاری) می‌توانند به افراد برای مقابله با درد، افسردگی و ناتوانی که ممکن است با چنین دردی ایجاد شوند، کمک کنند. در حال حاضر درمان‌ها از طریق مشاوره سرپایی در بیمارستان (چهره‌به‌چهره)، یا اخیرا از طریق اینترنت ارائه می‌شوند. این مطالعه مروری شواهد را برای درمان‌های روان‌شناختی که از طریق اینترنت برای بزرگسالان مبتلا به درد مزمن ارائه شده، بررسی می‌کند.

اهداف: 

هدف ما این بود که ارزیابی کنیم آیا درمان‌های روان‌شناختی ارائه‌شده توسط اینترنت باعث بهبود علائم درد، کاهش ناتوانی و بهبود افسردگی و اضطراب در بزرگسالان مبتلا به درد مزمن می‌شوند یا خیر. پیامدهای ثانویه شامل رضایت از درمان/پذیرش درمان و کیفیت زندگی بودند.

روش‌های جست‌وجو: 

ما CENTRAL (کتابخانه کاکرین)؛ MEDLINE؛ EMBASE و PsycINFO را از آغاز تاسیس تا نوامبر 2013 برای یافتن کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده‌ای (randomised controlled trials; RCTs) جست‌وجو کردیم که به بررسی درمان‌های روان‌شناختی ارائه‌شده از طریق اینترنت به بزرگسالان مبتلا به شرایط درد مزمن پرداخته بودند. هم‌چنین RCTهای بالقوه از فهرست‌های منابع مطالعات واردشده و مقالات مروری مرتبط شناسایی شدند. علاوه‌بر این، RCTها در پایگاه‌های ثبت کارآزمایی جست‌وجو شدند.

معیارهای انتخاب: 

RCTهایی که داوری علمی شدند، مورد شناسایی قرار گرفته و به‌طور کامل برای ورود مطالعه شدند. ما مطالعاتی را وارد کردیم که از اینترنت برای ارائه درمان اولیه استفاده کردند، دارای محتوای روان‌درمانی کافی بودند و به خود-مدیریتی درد مزمن کمک کردند. اگر تعداد شرکت‌کنندگان در هر بازوی کارآزمایی کمتر از 20 مورد در زمان استخراج اطلاعات بود، مطالعات کنار گذاشته شدند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

پانزده مطالعه دارای معیارهای ورود بودند و داده‌ها استخراج شدند. ارزیابی‌‎های خطر سوگیری (bias) برای همه مطالعات واردشده انجام شد. ما مطالعات را براساس شرایط (شرایط سردرد یا غیر سردرد) طبقه‌بندی کردیم. چهار پیامد اولیه؛ علائم درد، ناتوانی، افسردگی و اضطراب و دو پیامد ثانویه؛ رضایت/پذیرش و کیفیت زندگی برای هر مطالعه بلافاصله پس از درمان و در دوره پیگیری (تعریف‌شده به‌ صورت 3 تا 12 ماه پس از درمان) استخراج شدند.

نتایج اصلی: 

15 مطالعه (2012 = N) در تجزیه‌وتحلیل‌ها وارد شدند. ما خطر سوگیری را برای مطالعات واردشده به‌طور کلی در سطح پائین ارزیابی کردیم. ما 9 ارزیابی‌ «خطر سوگیری» بالا، 22 خطر نامشخص، و 59 ارزیابی «خطر سوگیری» پائین را شناسایی کردیم. اغلب قضاوت‌ها از خطر بالای سوگیری، به دلیل گزارش‌دهی ناکافی بودند.

تجزیه‌وتحلیل‌ها هفت اثر را مشخص کردند. در شرکت‌کنندگان مبتلا به شرایط سردرد که از طریق اینترنت تحت درمان‌های روان‌شناختی قرار گرفته بودند، درد کاهش یافته بود (تعداد مورد نیاز برای درمان برای منفعت = 2.72؛ خطر نسبی: 7.28؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 2.67 تا 19.84؛ p < 0.01؛ و یک اثر متوسط برای ناتوانی پس از درمان (تفاوت میانگین استانداردشده (SMD): 0.65-؛ 95% CI؛ 0.91- تا 0.39-؛ p < 0.01) دیده شد. با این‌ حال، فقط دو مطالعه توانستند در هر کدام از تجزیه‌وتحلیل‌ها وارد شوند؛ از این‌رو، یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند. هیچ شواهد روشنی مبنی براین که درمان‌های روان‌شناختی موجب بهبود افسردگی یا اضطراب پس از درمان شده‌اند، وجود نداشت (به ترتیب؛ SMD: -0.26؛ 95% CI؛ 0.87- تا 0.36؛ p > 0.05؛ SMD؛ 0.48-؛ 95% CI؛ 1.22- تا 0.27؛ p > 0.05). در شرکت‌کنندگان مبتلا به شرایط غیر سردرد، درمان‌های روان‌شناختی باعث بهبود در درد پس از درمان (p < 0.01) با یک اندازه اثر کوچک (SMD: -0.37؛ 95% CI؛ 0.59- تا 0.15-)، ناتوانی پس از درمان (p < 0.01) با یک اندازه اثر متوسط (SMD: -0.50؛ 95% CI؛ 0.79- تا 0.20-) و ناتوانی در دوره پیگیری (p < 0.05) با یک اندازه اثر کوچک (SMD: -0.15؛ 95% CI؛ 0.28- تا 0.01-) شدند. با این‌ حال، تجزیه‌وتحلیل داده‌های دوره پیگیری فقط دو مطالعه را وارد کرد و باید با احتیاط تفسیر شوند. تاثیر اندکی برای افسردگی و اضطراب پس از درمان به‌دست آمد (به ترتیب؛ SMD: -0.19؛ 95% CI؛ 0.35- تا 0.04-؛ p < 0.05؛ SMD؛ 0.28-؛ 95% CI؛ 0.49- تا 0.06-؛ p < 0.01). هیچ شواهد روشنی از منفعت برای سایر تجزیه‌وتحلیل‌های دوره پیگیری پیدا نشد. تجزیه‌وتحلیل‌های عوارض جانبی امکان‌پذیر نبودند.

هیچ داده‌ای در مورد رضایت/پذیرش درمان ارائه نشد. فقط یک مطالعه توانست در تجزیه‌وتحلیل اثر درمان‌های روان‌شناختی روی کیفیت زندگی در شرکت‌کنندگان مبتلا به شرایط سردرد وارد شود؛ از این‌رو، امکان هیچ تجزیه‌و‌تحلیلی وجود نداشت. سه مطالعه، کیفیت داده‌های زندگی را برای شرکت‌کنندگان مبتلا به شرایط غیر سردرد ارائه دادند؛ با این‌ حال، هیچ شواهد روشنی از سودمندی درمان یافت نشد (SMD: -0.27؛ 95% CI؛ 0.54- تا 0.01؛ p > 0.05).

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save