Treatment

Хирургические вмешательства по сравнению с консервативными для лечения травм передней крестообразной связки

Актуальность

Разрыв передней крестообразной связки (ПКС) в коленном суставе является распространенной травмой у молодых и активных людей. Это часто приводит к нестабильности коленного сустава, что увеличивает риск дальнейшего повреждения коленного сустава, например, менисков колена. Травмы передней крестообразной связки у спортсменов часто лечат хирургическим путем. Операция, как правило, влечет за собой реконструкцию ПКС, которая включает удаление разорванной связки и замену ее сухожильным трансплантатом, который часто берут из другой части колена пациента. Консервативные (нехирургические) вмешательства также используют в лечении таких травм. Их обычно осуществляют в форме прогрессивной программы реабилитации, которая включает упражнения, направленные на повышение силы и равновесия. Нашей целью было оценить эффекты хирургических вмешательств в сравнении с консервативными вмешательствами при лечения травм ПКС.

Результаты поиска

Мы провели систематический поиск литературы (по 18 января 2016 года) на предмет исследований, в которых сравнивали хирургические и консервативные вмешательства при лечении травм ПКС. При разработке этого обзора нашли одно исследование с участием молодых и активных взрослых людей (121 человек) с травмой ПКС в предшествующие четыре недели. В исследовании сравнивали хирургическое лечение (восстановление ПКС с последующей структурированной реабилитацией) с консервативным лечением (только структурированная реабилитация).

Основные результаты

Исследование показало отсутствие различий между хирургическим и консервативным лечением по показателям со стороны коленного сустава, которые оценивали пациенты, через два или пять лет после лечения. В исследовании не представили данные по числу участников в каждой группе, у которых были любые серьезные или несерьезные осложнения. Однако, осложнения, связанные с хирургическим вмешательством, включали три случая разрыва трансплантата в группе хирургического лечения, а у нескольких участников из группы консервативного лечения была нестабильность в коленных суставах. У двадцати трех участников из 59 в группе консервативного лечения (39%) в течение двух лет после лечения проводили хирургическое восстановление ПКС или восстановление поврежденного мениска, и у 30 участников (51%) в течение пяти лет была проведена хирургическая операция. Были некоторые доказательства того, что у сходного числа участников в обеих группах проводили хирургическое лечение травм мениска колена при оценке этого показателя через пять лет. Были доказательства очень низкого качества, что у большего числа участников в группе хирургического лечения были повреждения коленного сустава, что могло означать, что они имели больший риск развития остеоартрита.

Качество доказательств

Качество доказательства было ограничено наличием данных только из одного исследования. В этом исследовании также был высокий риск смещения, поскольку клиницисты и участники не были "ослеплены" в отношении получаемого лечения. В целом, качество доказательств было низким, что означает нашу неуверенность в результатах исследования и дальнейшие исследования могут предоставить доказательства, которые могли бы изменить наши выводы.

Выводы

Мы обнаружили отсутствие различий между хирургическим и консервативным лечением у молодых и активных взрослых с острой травмой ПКС в отношении исходов, сообщаемых пациентами - функции коленного сустава, через два и пять лет после лечения. Однако, у многих участников с разрывом ПКС была нестабильность в коленных суставах после структурированной реабилитации и в дальнешем они выбрали хирургическое лечение.

Translation notes: 

Перевод: Масалбекова Аида Азизбековна. Редактирование: Юдина Екатерина Викторовна. Координация проекта по переводу на русский язык: Cochrane Russia - Кокрейн Россия (филиал Северного Кокрейновского Центра на базе Казанского федерального университета). По вопросам, связанным с этим переводом, пожалуйста, обращайтесь к нам по адресу: lezign@gmail.com

Tools
Information

முன்புற சிலுவை வடிவ தசை நாரின் (ஆன்டிரியர் க்ரூஷியேட் லிகமன்ட், ஏசிஎல்) காயங்களுக்கு சிகிச்சையளிக்க அறுவை சிகிச்சைக்கு எதிராக பாரம்பரிய சிகிச்சை தலையீடுகள்

பின்புலம்

முழங்காலின் முன்புற சிலுவை வடிவ தசை நார் (ஆன்டிரியர் க்ரூஷியேட் லிகமன்ட், ஏசிஎல்) கிழிபடுதல் என்பது இளவயது, சுறுசுறுப்பான தனிநபர்களில் ஒரு பொதுவான காயமாகும். அது பெரும்பாலும், மூட்டுப்பகுதி அரைவட்ட தசைக் குருத்தெலும்பின் (மெனிஸ்கை) மேல் மேற்படியான முழங்கால் பாதிப்பின் அபாயத்தை அதிகரிக்கக் கூடிய ஒரு நிலையற்ற முழங்காலுக்கு வழி வகுக்கும். தடகள தனிநபர்களில், ஆன்டிரியர் க்ரூஷியேட் லிகமன்ட் காயங்கள் அடிக்கடி அறுவை சிகிச்சை மூலமாக சிகிச்சையளிக்கப்படுகின்றன. சாதரணமாக, கிழிந்த தசை நாரை எடுத்து விட்டு மற்றும், பெரும்பாலும் நோயாளியின் முழங்காலின் இன்னொரு பகுதியிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு தசை நாண் ஒட்டைக் கொண்டு மாற்றி பொருத்தும் ஏசிஎல் மறுசீரமைப்பை அறுவை சிகிச்சை உள்ளடக்கக் கூடும். இந்த காயத்திற்கு, பாரம்பரிய (அறுவை சிகிச்சை-அல்லாத) சிகிச்சை தலையீடுகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இது சாதரணமாக, வலிமை மற்றும் உடல் சம நிலையை மேம்படுத்த நோக்கம் கொண்ட உடற்பயிற்சிகளைக் கொண்ட அதிகரித்துக் கொண்டு செல்லும் புனர்வாழ்வு திட்ட வடிவை கொண்டிருக்கும். ஏசிஎல் காயங்களுக்கு சிகிச்சையளிக்க , அறுவை சிகிச்சை மற்றும் அதற்கு எதிராக பாரம்பரிய சிகிச்சை தலையீடுகளின் விளைவுகளை மதிப்பிட நாங்கள் நோக்கம் கொண்டோம்.

தேடல் முடிவுகள்

ஏசிஎல் காயங்களுக்கு சிகிச்சையளிக்க அறுவை சிகிச்சை மற்றும் பாரம்பரிய சிகிச்சை தலையீடுகளை ஒப்பிட்ட ஆய்வுகளுக்கு ஒரு முறைபடுத்தப்பட்ட இலக்கிய தேடலை (18 ஜனவரி, 2016 வரைக்கும்) நாங்கள் நடத்தினோம். முந்தைய நான்கு வாரங்களில் ஏசிஎல் காயத்தை கொண்ட இளவயது, சுறுசுறுப்பான 121 வயது வந்தவர்களின் ஒரு ஆய்வை இந்த திறனாய்வு அடையாளம் கண்டது. இந்த ஆய்வு, பாரம்பரிய சிகிச்சையோடு (கட்டமைக்கப்பட்ட புனர்வாழ்வு மட்டும்) அறுவை சிகிச்சையை ( ஏசிஎல் மறுசீரமைப்பை தொடர்ந்த ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட புனர்வாழ்வு) ஒப்பிட்டது.

முக்கிய முடிவுகள்

இரண்டு அல்லது ஐந்து வருடங்களில் நோயாளி அறிக்கையிட்ட முழங்கால் மதிப்பெண்களில் அறுவை சிகிச்சை மற்றும் பாரம்பரிய சிகிச்சைக்கு இடையே, எந்த வித்தியாசத்தையும் இந்த ஆய்வு காணவில்லை. ஒவ்வொரு குழுவிலும் எத்தனை எண்ணிக்கையிலான பங்கேற்பாளர்கள் எந்த வகை கடுமையான அல்லது கடுமையல்லாத சிக்கல்களை கொண்டிருந்தனர் என்பதை இந்த ஆய்வு அறிக்கையிட தவறி விட்டது. எனினும், அறுவை சிகிச்சை குழுவில், மூன்று பேர்களுக்கு தசை நாண் ஒட்டு கிழிந்து போனது அறுவை சிகிச்சை-தொடர்பான சிக்கல்களை உள்ளடக்கியது, மற்றும் பாரம்பரிய சிகிச்சை குழுவில், அநேக பங்கேற்பாளர்கள் நிலையற்ற முழங்கால்களைக் கொண்டிருந்தனர். பாரம்பரிய சிகிச்சை குழுவில், இரண்டு வருடங்களுக்குள்ளாக, 59 பங்கேற்பாளர்களில் இருபத்தி-மூன்று பேர்கள் (39%) ஏசிஎல் சீரமைப்பு அல்லது கிழிந்த மெனிஸ்கஸ் பழுது நீக்கலை கொண்டிருந்தனர், மற்றும் ஐந்து வருடங்களுக்குள்ளாக, 30 பேர்கள் (51%) அறுவை சிகிச்சையை கொண்டிருந்தனர். இரண்டு குழுக்களிலும், ஐந்து வருடங்களில், முழங்கால் மெனிஸ்கஸ் காயங்களுக்கு ஒரே மாதிரி எண்ணிக்கையிலான பங்கேற்பாளர்கள் அறுவை சிகிச்சையைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதற்கு சில ஆதாரம் இருந்தது. கீல்வாதம் உருவாகி பெருகுவதின் அதிக அபாயத்திற்கு இருப்பர் என்பதை பொருள் படுத்தும் வண்ணம், அறுவை சிகிச்சை குழுவில் அதிக பங்கேற்பாளர்கள் முழங்கால் பாதிப்பை கொண்டிருந்தனர் என்பதற்கு மிக குறைந்த ஆதாரம் உள்ளது.

சான்றின் தரம்

ஒரே ஒரு ஆய்வின் தரவு மட்டுமே கிடைக்கப் பெற்றதினால் ஆதாரத்தின் தரம் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. மருத்துவர்கள் மற்றும் பங்கேற்பாளர்கள் அவர்களின் சிகிச்சைக்கு மறைக்கப்படாத காரணத்தினால், ஆய்வு உயர் ஒரு தலை சார்பு அபாயத்தை கொண்டிருந்தது. ஒட்டுமொத்தமாக, ஆதாரத்தின் தரம் குறைவாக இருந்தது, அதென்னவென்றால், ஆய்வு முடிவுகளை பற்றி நாங்கள் உறுதியற்று இருக்கிறோம், மற்றும் எங்களின் முடிவுகளை மாற்றக் கூடிய ஆதாரத்தை மேற்படியான ஆராய்ச்சி அளிக்க கூடும்.

முடிவுரைகள்

கடுமையான ஏசிஎல் காயத்திற்கு சிகிச்சையளிக்கப்பட்ட இளவயது, சுறுசுறுப்பான வயது வந்தவர்களில், இரண்டு மற்றும் ஐந்து வருடங்களில், நோயாளி-அறிக்கையிட்ட முழங்கால் செயல்பாடு விளைவுகளில், அறுவை சிகிச்சை மற்றும் பாரம்பரிய சிகிச்சைக்கும் இடையே எந்த வித்தியாசத்தையும் நாங்கள் காணவில்லை. எனினும், கிழிந்த ஏசிஎலை கொண்டிருந்த அநேக பங்கேற்பாளர்கள், கட்டமைக்கப்பட்ட புனர்வாழ்வைத் தொடர்ந்து நிலையற்ற முழங்கால்களைக் கொண்டிருந்தனர் மற்றும் அதற்கு பின்னாக, அறுவை சிகிச்சையை தேர்ந்தெடுத்தனர்.

Translation notes: 

மொழிபெயர்ப்பாளர்கள்: சிந்தியா ஸ்வர்ணலதா ஸ்ரீகேசவன், ப்ளசிங்டா விஜய், தங்கமணி ராமலிங்கம், ஸ்ரீகேசவன் சபாபதி.

Tools
Information

Operative verglichen mit konservativen Maßnahmen zur Behandlung vorderer Kreuzbandrisse

Hintergrund

Risse des vorderen Kreuzbandes (VKB) am Knie sind eine häufige Verletzung junger, aktiver Menschen. Eine häufige Folge ist eine Instabilität des Knies, die das Risiko weiterer Verletzungen wie zum Beispiel der Menisken des Knies erhöht. Bei sportlich aktiven Menschen werden vordere Kreuzbandrisse häufig operativ behandelt. Die operative Behandlung besteht in der Regel aus einer VKB-Rekonstruktion, das heißt der Entfernung des gerissenen Bandes und seinem Ersatz durch ein Sehnentransplantat, das häufig einem anderen Teil (anderen Sehnen) des Knies des Patienten entnommen wird. Vordere Kreuzbandrisse werden auch mit konservativen (nicht-operativen) Maßnahmen behandelt. Diese bestehen in der Regel aus einem sich steigernden Rehabilitationsprogramm mit Übungen zur Verbesserung von Kraft und Gleichgewicht. Wir wollten die Wirkungen operativer verglichen mit konservativen Maßnahmen zur Behandlung von VKB-Verletzungen begutachten.

Rechercheergebnisse

Wir führten (bis 18. Januar 2016) eine systematische Literaturrecherche nach Studien zum Vergleich operativer mit konservativen Maßnahmen zur Behandlung von VKB-Verletzungen durch. Dieser Review ermittelte eine Studie mit 121 jungen, aktiven Erwachsenen mit einer innerhalb der vorausgegangenen vier Wochen erlittenen VKB-Verletzung. Die Studie verglich eine operative Behandlung (VKB-Rekonstruktion mit anschließender strukturierter Rehabilitation) mit einer konservativen Behandlung (alleinige strukturierte Rehabilitation).

Hauptergebnisse

Die Studie ergab keinen Unterschied zwischen der operativen und konservativen Behandlung in der von den Patienten selbst bewerteten Funktionsfähigkeit des Knies nach zwei bzw. fünf Jahren. Die Anzahl der Teilnehmer in den beiden Gruppen, bei denen jegliche Art schwerwiegender oder nicht schwerwiegender Komplikationen auftrat, wurde in der Studie nicht berichtet. Operationsbezogene Komplikationen beinhalteten jedoch drei Fälle von Transplantat-Rissen in der operativ behandelten Gruppe, und einige Patienten in der konservativen Gruppe hatten eine Knieinstabilität. Dreiundzwanzig der 59 Teilnehmer der konservativen Gruppe (39%) wurden innerhalb von zwei Jahren entweder mit einer VKB-Rekonstruktion oder einer Meniskus-Refixation (Rekonstruktion) behandelt und 30 Teilnehmer (51%) wurden innerhalb von fünf Jahren operiert. Die Studie erbrachte Evidenz (wissenschaftlicher Beleg) niedriger Qualität für eine vergleichbare Anzahl wegen Meniskusverletzungen operierter Teilnehmer in beiden Gruppen nach fünf Jahren. Die Studie erbrachte zudem Evidenz sehr niedriger Qualität für eine höhere Anzahl von Teilnehmern mit Knieschäden in der operativen Gruppe, was bedeuten könnte, dass diese von einem höheren Risiko für die Entwicklung einer Arthrose betroffen waren.

Qualität der Evidenz

Die Qualität der Evidenz war durch die Verfügbarkeit der Daten nur einer Studie eingeschränkt. Die Studie wies zudem ein hohes Verzerrungsrisiko (Risiko der Verfälschung der Ergebnisse) auf, weil die Behandler (Ärzte, Therapeuten) und Teilnehmer gegenüber der Behandlung nicht verblindet waren (das heißt wussten, welche der beiden Behandlungen sie anwandten bzw. erhielten). Insgesamt war die Qualität der Evidenz niedrig, was bedeutet, dass die Studienergebnisse als unsicher zu betrachten sind.

Schlussfolgerungen

Wir fanden keinen Unterschied zwischen der operativen und konservativen Behandlung akuter VKB-Verletzungen bei jungen, aktiven Erwachsenen in der von den Patienten selbst bewerteten Funktionsfähigkeit des Knies nach zwei und fünf Jahren. Viele Teilnehmer mit VKB-Riss hatten jedoch nach der strukturierten Rehabilitation Knieinstabilitäten und entschieden sich später für eine Operation.

Translation notes: 

C. Braun, T. Bossmann, Koordination durch Cochrane Schweiz

Tools
Information

Physical tests for diagnosing anterior cruciate ligament rupture

To determine the diagnostic accuracy of physical tests, applied singly or in combination, for detecting anterior cruciate ligament (ACL) tears in people whose symptoms and/or history suggest ACL rupture.

To assess the diagnostic accuracy of physical tests, applied singly or in combination, for detecting ACL tears in different study populations, in different clinical care settings, and different types of ACL rupture (partial, complete; immediate, acute, chronic; isolated ACL injury, ACL injury together with other knee injuries).

This is a protocol.

Компьютер-ассистированная хирургия для реконструкции связок коленного сустава

Актуальность

Передняя крестообразная связка (ПКС - ACL) и задняя крестообразная связка (ЗКС - PCL) - это центрально расположенные связки в коленном суставе. Травмы ПКС (ACL) являются распространенными в таких видах спорта, как футбол и баскетбол, в то время как травмы ЗКС (PCL) встречаются гораздо реже. Операция для восстановления ПКС (ACL), как правило, вместе с сухожилием, является одной из наиболее часто выполняемых ортопедических процедур. Очень важно точно выполнить эту операцию, чтобы получить удовлетворительный результат, и компьютер может помочь с этим. Этот обзор предпринят для изучения доказательств по дополнительному использованию компьютера во время операции, чтобы помочь с расположением костных туннелей, в которых требуется разместить замещающее сухожилие.

Характеристика исследований

Мы провели всеобъемлющий поиск медицинской литературы, опубликованной до 5 июля 2013 года, чтобы найти рандомизированные контролируемые испытания (клинические исследования, в которых людей случайно распределяют в одну из двух или более групп лечения) и квази-рандомизированные контролируемые испытания (например, распределение по больничному номеру записи или дате рождения), сравнивающие компьютер-ассистированную хирургию (КАХ - CAS) передней или задней крестообразных связок (ПКС (ACL) или ЗКС (PCL)) с обычными техниками (методами) операций без использования компьютера, у взрослых.

Основные результаты и качество доказательств

Мы нашли пять исследований для включения в этот обзор. Эти исследования включали 366 участников, в основном, женщин (70%), в возрасте от 14 до 53 лет. Все пять испытаний включали реконструкцию передней крестообразной связки (ПКС - ACL).

Мы не были уверены в надежности результатов исследований из-за некачественного сообщения о методах испытаний, а иногда и результатах. Наша оценка качества имеющихся доказательств по отдельным исходам колебалась от "умеренного" качества (означает, что дальнейшие исследования могут изменить эту оценку) до "очень низкого" качества (означает, что мы очень не уверены в этой оценке).

Испытания предоставили некоторые доказательства умеренного качества, что не было различий между компьютер-ассистированной хирургией и обычной хирургией для функции коленного сустава по сообщениям пациентов. Было низкое качество доказательств отсутствия различий между двумя группами в самостоятельной количественной оценке (в баллах) функции и очень низкое качество доказательств отсутствия различий при количественном измерении (в баллах) уровней активности. Было низкое качество доказательств отсутствия различий между двумя группами лечения в числе людей, которые были оценены клиницистами как имевшие нормальную или почти нормальную функцию коленного сустава на заключительном этапе наблюдения. Не было сообщено ни о каких неблагоприятных послеоперационных событиях в двух испытаниях; в других трех испытаниях об этом исходе не сообщали. Компьютер-ассистированная хирургия (КАХ - CAS) занимала больше времени для выполнения, чем обычная хирургия (от 9 до 27 минут дольше).

В целом, существующие доступные доказательства не указывают, что КАХ (CAS) в реконструкции связок коленного сустава улучшает исход по сравнению с обычной хирургией.

Translation notes: 

Перевод: Юдина Екатерина Викторовна. Редактирование: Зиганшина Лилия Евгеньевна. Координация проекта по переводу на русский язык: Казанский федеральный университет. По вопросам, связанным с этим переводом, пожалуйста, свяжитесь с нами по адресу: lezign@gmail.com

Tools
Information

成人の前十字靭帯断裂に対する二重束再建術と一重束再建術との比較

前十字靭帯損傷は、よくみられる膝の軟部組織損傷です。前十字靭帯損傷患者、特によく体を動かす若い男性は、膝が不安定になるため、通常は損傷前の活動レベルに戻ることがありません。前十字靭帯断裂の外科的治療では移植片を使用した前十字靭帯再建術を行い、これは、靱帯挿入部位の脛骨と大腿骨にドリルで穴を開け、そのトンネルから移植片(通常、患者から採取した腱)を通して固定するものです。修復には一重束法または二重束法を用います。前十字靭帯は主として2つの異なる部分、すなわち「束」からできています。一重束再建術ではこれらの束のうち1つを修復するのに対し、二重束再建術では両方の束を修復します。二重束再建術は、一重束再建術に比べて膝の安定性が良好ですが、技術的に難しく体に対する影響も大きくなります。このレビューの目的は、二重束再建術の方が一重束再建術よりも良好な結果が得られるかどうか調べることでした。 17件の試験を選択しました。1,433名の患者が対象となり、その大半は身体をよく動かす若い成人でした。選択した試験にはすべて、結果の信頼性を損なう可能性のある方法論的弱点がありました。個々のアウトカムの統合に対し利用可能なデータは最大9件の試験から得られました。 膝の機能的スコア、有害作用と合併症(感染、固定具による疼痛などの機器的問題、移植不全)、関節可動域(屈曲および伸展不足)という点で2群間に違いがあるという十分なエビデンスはありませんでした。長期の追跡で、臨床医が評価した膝の安定性指標、断裂再発率、半月板損傷新規発症については二重束再建術後の方が優れていました。 成人の前十字靭帯断裂に対し、二重束再建術の方が一重束再建術よりよい結果が得られると言えるほどの十分なエビデンスはないと結論しました。しかし、膝の安定性、および前十字靭帯断裂再発または半月板損傷新規発症予防について、前十字靭帯二重束再建術の方が優れた結果を得られるという限定的なエビデンスがみられました。

Authors' conclusions: 

成人での前十字靭帯断裂に対する一重束再建術に比べた二重束再建術の有効性を明らかにするエビデンスは不十分であったが、膝安定性の客観的計測値およびACL断裂再発または新規半月板損傷の予防において二重束再建術による結果の方が優れているという限定的なエビデンスがみられた。成人の前十字靭帯断裂に対する二重束再建術と一重束再建術との高品質、大規模、適切な報告を行ったRCTは、妥当であると考えられる。

Read the full abstract...
Background: 

前十字靭帯断裂に対する関節鏡下再建術は、一般的な整形外科的処置である。通常の一重束再建術と比較して「より解剖学的な」アプローチを示す二重束再建術の方がアウトカムを改善させるかどうか議論されている。

Objectives: 

前十字靭帯損傷成人を対象に、一重束再建術と比較した二重束再建術の効果を評価すること。

Search strategy: 

Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group Specialised Register(~2012年2月)、Cochrane Central Register of Controlled Trials(CENTRAL)(コクラン・ライブラリ2012年第2号)、MEDLINE(1966~2012年2月第3週)、EMBASE(1980~2012年第8週)を検索した。また試験登録、学会抄録を検索し必要であれば著者に連絡を取った。

Selection criteria: 

成人の前十字靭帯(ACL)断裂に対する二重束再建術と一重束再建術とを比較しているランダム化比較試験(RCT)および準RCT

Data collection and analysis: 

2名のレビューアが別々に論文を選択し、バイアスリスクを評価しデータを抽出した。欠測している情報を得るため研究者に連絡を取った。適宜、類似の研究結果をプールした。

Main results: 

17件の試験を選択した。1,433人が対象となり、その大半は身体活動をよく行う若年成人であった。選択した試験はすべて、方法論的弱点を有しバイアスリスクがあり、特に割りつけの隠蔵化(コンシールメント)が不十分であるか欠如しているため選択バイアスがあった。個々のアウトカムの統合に対し利用可能なデータは最大9試験、参加者の54%から得られた。 中期(術後6ヵ月~2年)および長期(術後2~5年)において、膝の主観的機能スコア(主観的IKDCスコア、Tegner activityスコア、Lysholmスコア)について二重束再建術と一重束再建術に統計学的有意差および臨床的に意味のある差はなかった。例えばLysholmスコア[0~100(最良)]の長期結果では、平均差(MD)0.12、95%信頼区間(CI)-1.50~1.75であった(5試験、参加者263名)。試験で唯一報告のあった長期の膝痛について、2群間に統計学的有意差を認めなかった。有害作用および合併症[例、9件の試験により報告された感染は7/285対7/393、リスク比(RR)1.14、95%CI 0.46~2.81;6件の試験により報告された移植不全は1/169対4/185、RR 0.45、95%CI 0.07~2.90]について、2群間に有意差はなかった。 5件の試験による限定的なデータでは、二重束再建術後の方が損傷前活動性レベルへの復帰が良好であった(147/162対208/255、RR 1.15、95%CI 1.07~1.25)。長期追跡時、IKDC膝試験(正常またはほぼ正常群:325/344対386/429、RR 1.05、95%CI 1.01~1.08、9試験)、KT-1000 arthrometerによる膝安定性計測(MD -0.74 mm、95%CI -1.10~-0.37、5試験、参加者363名)、ピボットシフト検査による膝回旋安定性(正常またはほぼ正常群:293/298対382/415、RR 1.06、95%CI 1.02~1.09、9試験)について、二重束再建術を支持する統計学的有意差がみられた。また、半月板損傷の新規発症(9/240対24/358、RR 0.46、95%CI 0.23~0.92、6試験)、および外傷性ACL断裂(1/120対8/149、RR 0.17、95%CI 0.03~0.96、3試験)について、二重束再建術を支持する統計学的有意差がみられた。関節可動域(屈曲および伸展)不足について2群間に統計学的有意差はなかった。

Translation notes: 

監  訳: 内藤 徹,2014.1.28

実施組織: 厚生労働省委託事業によりMindsが実施した。

ご注意 : この日本語訳は、臨床医、疫学研究者などによる翻訳のチェックを受けて公開していますが、訳語の間違いなどお気づきの点がございましたら、Minds事務局までご連絡ください。Mindsでは最新版の日本語訳を掲載するよう努めておりますが、編集作業に伴うタイム・ラグが生じている場合もあります。ご利用に際しては、最新版(英語版)の内容をご確認ください。

Tools
Information

Surgical versus conservative interventions for treating anterior cruciate ligament injuries

Background

Rupture of the anterior cruciate ligament (ACL) in the knee is a common injury in young, active individuals. It often results in an unstable knee that increases the risk of further knee damage, such as to the knee meniscii. Anterior cruciate ligament injuries in athletic individuals are often treated surgically. Surgery usually entails ACL reconstruction, that involves removing the torn ligament and replacing it with a tendon graft, often taken from another part of the patient's knee. Conservative (non-surgical) interventions are also used as treatment for this injury. This usually takes the form of a progressive rehabilitation programme that includes exercises aimed at improving strength and balance. We aimed to assess the effects of surgical versus conservative interventions for treating ACL injuries.

Results of the search

We performed a systematic literature search (up to 18 January 2016) for studies that compared surgery and conservative interventions for treating ACL injuries. This review identified one study of 121 young, active adults with an ACL injury in the preceding four weeks. The study compared surgery (ACL reconstruction followed by structured rehabilitation) with conservative treatment (structured rehabilitation alone).

Key results

The study found there was no difference between surgery and conservative treatment in patient-reported knee scores at two or five years. The study failed to report on the number of participants in each group who had any type of serious or non-serious complications. However, surgery-related complications included three cases of graft rupture in the surgery group and several participants of the conservative treatment group had unstable knees. Twenty-three of the 59 participants in the conservative treatment group (39%) had either reconstruction of the ACL or repair of a meniscus tear within two years and 30 (51%) underwent surgery within five years. There was some evidence that similar numbers of participants in the two groups had surgical treatment of knee meniscal injuries at five years. There was very low-quality evidence that more participants in the surgery group had damage to the knee that could mean that they were at greater risk of developing osteoarthritis.

Quality of the evidence

The quality of the evidence was limited by the availability of data from only one study. The study was also at high risk of bias because the clinicians and participants were not blinded to their treatment. Overall, the quality of the evidence was low, which means that we are uncertain of the study findings and further research may provide evidence that could change our conclusions.

Conclusions

In young, active adults being treated for acute ACL injury, we found no difference between surgery and conservative treatment in patient-reported outcomes of knee function at two and five years. However, many participants with an ACL rupture had unstable knees after structured rehabilitation and opted to have surgery later on.

Authors' conclusions: 

For adults with acute ACL injuries, we found low-quality evidence that there was no difference between surgical management (ACL reconstruction followed by structured rehabilitation) and conservative treatment (structured rehabilitation only) in patient-reported outcomes of knee function at two and five years after injury. However, these findings need to be viewed in the context that many participants with an ACL rupture remained symptomatic following rehabilitation and later opted for ACL reconstruction surgery. Further research, including the two identified ongoing trials, will help to address the limitations in the current evidence, which is from one small trial in a young, active, adult population.

Read the full abstract...
Background: 

Rupture of the anterior cruciate ligament (ACL) is a common injury, mainly affecting young, physically active individuals. The injury is characterised by joint instability, leading to decreased activity, which can lead to poor knee-related quality of life. It is also associated with increased risk of secondary osteoarthritis of the knee. It is unclear whether stabilising the knee surgically via ACL reconstruction produces a better overall outcome than non-surgical (conservative) treatment.

Objectives: 

To assess the effects of surgical versus conservative interventions for treating ACL injuries.

Search strategy: 

We searched the Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group Specialised Register (18 January 2016), the Cochrane Central Register of Controlled Trials (2016, Issue 1), MEDLINE (1946 to January Week 1 2016), MEDLINE In-Process & Other Non-Indexed Citations (18 January 2016), EMBASE (1974 to 15 January 2016), trial registers (February 2016) and reference lists.

Selection criteria: 

We included randomised controlled trials that compared the use of surgical and conservative interventions in participants with an ACL rupture. We included any trial that evaluated surgery for ACL reconstruction using any method of reconstruction, type of reconstruction technique, graft fixation or type of graft.

Data collection and analysis: 

Three review authors independently screened all titles and abstracts for potentially eligible studies, for which we then obtained full-text reports. Two authors then independently confirmed eligibility, extracted data and assessed the risk of bias using the Cochrane 'Risk of bias' tool. We used the GRADE approach to assess the overall quality of the evidence.

Main results: 

We identified one study in which 141 young, active adults with acute ACL injury were randomised to either ACL reconstruction followed by structured rehabilitation (results reported for 62 participants) or conservative treatment comprising structured rehabilitation alone (results reported for 59 participants). Built into the study design was a formal option for subsequent (delayed) ACL reconstruction in the conservative treatment group, if the participant requested surgery and met pre-specified criteria.

This study was deemed at low risk of selection and reporting biases, at high risk of performance and detection biases because of the lack of blinding and at unclear risk of attrition bias because of an imbalance in the post-randomisation exclusions. According to GRADE methodology, the overall quality of the evidence was low across different outcomes.

This study identified no difference in subjective knee score (measured using the average score on four of the five sub-scales of the KOOS score (range from 0 (extreme symptoms) to 100 (no symptoms)) between ACL reconstruction and conservative treatment at two years (difference in KOOS-4 change from baseline scores: MD -0.20, 95% confidence interval (CI) -6.78 to 6.38; N = 121 participants; low-quality evidence), or at five years (difference in KOOS-4 final scores: MD -2.0, 95% CI -8.27 to 4.27; N = 120 participants; low-quality evidence). The total number of participants incurring one or more complications in each group was not reported; serious events reported in the surgery group were predominantly surgery-related, while those in conservative treatment group were predominantly knee instability. There were also incomplete data for total participants with treatment failure, including subsequent surgery. In the surgical group at two years, there was low-quality evidence of far fewer ACL-related treatment failures, when defined as either graft rupture or subsequent ACL reconstruction. This result is dominated by the uptake by 39% (23/59) of the participants in the conservative treatment group of ACL reconstruction for knee instability at two years and by 51% (30/59) of the participants at five years. There was low-quality evidence of little difference between the two groups in participants who had undergone meniscal surgery at anytime up to five years. There was low-quality evidence of no clinically important between-group differences in SF-36 physical component scores at two years. There was low-quality evidence of a higher return to the same or greater level of sport activity at two years in the ACL reconstruction group, but the wide 95% CI also included the potential for a higher return in the conservative treatment group. Based on an illustrative return to sport activities of 382 per 1000 conservatively treated patients, this amounts to an extra 84 returns per 1000 ACL-reconstruction patients (95% CI 84 fewer to 348 more). There was very low-quality evidence of a higher incidence of radiographically-detected osteoarthritis in the surgery group (19/58 (35%) versus 10/55 (18%)).

Interventions for treating injuries of the medial ligaments of the knee

To assess the effects (benefits and harms) of interventions for treating injuries to the medial ligaments of the knee. We intend to compare different types of conservative intervention (e.g. no bracing versus bracing), surgical versus conservative intervention, different surgical interventions (e.g. reconstruction versus repair) and early post-operative treatments.

This is a protocol.

Pages

Subscribe to RSS - Treatment