Czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego w przypadku cukrzycowego obrzęku plamki żółtej: Metaanaliza sieciowa

To jest tłumaczenie automatyczne, które powstało jako część projektu UE Zdrowie w moim języku (Health in my Langugage, HimL). Cochrane uczestniczy w projekcie HimL, aby ocenić potencjalne zastosowanie tłumaczenia automatycznego dostosowanego do obszaru zdrowia wraz z późniejszą redakcją tłumaczeń w niektórych językach. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o projekcie lub chciałbyś uczestniczyć w projekcie jako oceniający użytkownik, odwiedź naszą stronę www.himl.eu, lub skontaktuj się z Hayley Hassan hhassan@cochrane.org.

Pamiętaj, że tłumaczeń automatycznych nie można traktować jako wiarygodne źródło informacji w celu podejmowania decyzji dotyczących leczenia w opiece zdrowotnej. Możesz zapoznać się również z naszym ostrzeżeniem, aby uzyskać więcej informacji na temat naszych tekstów i ich tłumaczeń.

Jaki jest cel tego przeglądu?
Celem tego Cochrane Review było odkrycie, który z nich jest najlepszym rodzajem leku anty-VEGF w leczeniu cukrzycowego obrzęku plamki żółtej (DMO). Naukowcy z Cochrane zbierali i przeanalizowali wszystkie istotne badania, aby odpowiedzieć na to pytanie i znaleźli 24 badania.

Kluczowe wiadomości
Leki anty-VEGF podawane przez wstrzyknięcie do oka poprawiają widzenie u osób z cukrzycowym obrzękiem plamki żółtej, w porównaniu do nieprzeciętnej poprawy przy fotokoagulacji laserowej. Jeden z tych leków, aflibercept, prawdopodobnie działa nieco lepiej po roku. Nie pojawiły się żadne ważne harmy z którymkolwiek z tych leków.

Co zostało przeanalizowane w przeglądzie?
Tkanka wrażliwa na światło w tylnej części oka nosi nazwę siatkówki. Centralna powierzchnia siatkówki jest nazywana plamką plamkową, jest to tzw. plamka żółta. Ludzie z cukrzycą mogą rozwijać problemy w siatkówce, znany jako retinopatia. U niektórych osób z retinopatią cukrzycową może rozwinąć się także obrzęk (obrzęk lub zagęszczenie) w plamce żółtej. DMO jest częstym powikłaniem retinopatii cukrzycowej i może prowadzić do utraty wzroku.

Jednym z rodzajów leczenia DMO jest anty-VEGF. Lek ten podaje się w postaci wstrzyknięcia do oka. Może zmniejszyć obrzęk w tylnej części oka i zapobiec utracie wzroku. Istnieją trzy główne rodzaje leków anty-VEGF w użyciu: Aflibercept (EyeleaTM), bewacyzumab (Avastin) i ranibizumab (LucentisTM). Jedynie aflibercept i ranibizumab otrzymały pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w leczeniu DMO. Wszystkie trzy leki są stosowane w celu zapobiegania utracie wzroku i poprawy widzenia. Robią to poprzez spowolnienie wzrostu nowych naczyń krwionośnych i tym samym zmniejszenie obrzęku w tylnej części oka. Mogą one mieć niekorzystny wpływ, szczególnie związany z wpływem na naczynia krwionośne w pozostałej części ciała. Skutki te mogą obejmować udar mózgu i zawał serca.

Jakie są główne wyniki przeglądu?
Naukowcy z Cochrane odkryli 24 istotne badania. Czternaście z tych badań stanowiły badania sponsorowane przez przemysł z USA, Europy lub Azji. Dziesięć badań było niezależnych od finansowania przemysłu i było z USA, Europy, Bliskiego Wschodu i Ameryki Południowej.

W badaniach tych oceniano ranibizumab, bewacyzumab i aflibercept. Te leki anty-VEGF były porównywane bez leczenia, leczenia placebo, zabiegów laserowych, czy też siebie nawzajem. Leki były podawane co miesiąc, co dwa miesiące, w zależności od potrzeb lub "leczyć i rozciągać", co oznacza, że okres pomiędzy zabiegami wydłuża się, jeśli stan się ustabilizował. Decyzje o powtórnym leczeniu opierały się na ostrości wzroku lub patrząc z tyłu oka.

Przegląd ujawnia następujące wyniki.

• Wszystkie trzy leki przeciw VEGF zapobiegają utracie wzroku i poprawiają widzenie u osób z DMO (dowody wysokiej pewności).

• Osoby przyjmujące ranibizumab były prawdopodobnie nieco mniej narażone na poprawę widzenia w porównaniu z afliberceptem po upływie jednego roku od rozpoczęcia leczenia (dowody o umiarkowanym stopniu pewności). Około trzech na 10 osób poprawia widzenie o 3 lub więcej linii z ranibizumabem, a jedna na 10 dodatkowych osób może to osiągnąć za pomocą afliberceptu.

• Osoby przyjmujące ranibizumab i bewacyzumab prawdopodobnie mają podobny wynik wizualny po upływie jednego roku od rozpoczęcia leczenia (dowody o umiarkowanym stopniu pewności).

• Aflibercept, ranibizumab i bewacyzumab są podobne do częstych i poważnych zapaleń układowych (takich jak każda choroba prowadząca do hospitalizacji, kalectwa lub śmierci), ale jest mniej pewna w przypadku tętniczych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (głównie udar mózgu, zawał serca i śmierć naczyniowa) oraz śmierć z jakiejkolwiek przyczyny (dowody bardzo niskiej pewności).

Jak aktualny jest ten przegląd?
Naukowcy z Cochrane szukali badań, które zostały opublikowane do 26 kwietnia 2017 roku.

Uwagi do tłumaczenia: 

To streszczenie zostało przetłumaczone maszynowo w dniu [2017/9/20 11:35:58] jako część projektu "Health in my language" (www.himl.eu) finansowanego ze środków unijnych.

Tools
Information
Udostępnij/Zapisz